ലയ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞ് ഞങ്ങളെ നോക്കി, കൈയിൽ ഒരു കപ്പ് ചായയുമായി. “മോളെ, ഇനി നിന്റെ ടേൺ ആണ്. നീയും കുറച്ച് വർക്കൗട്ട് ചെയ്യ്, പക്ഷെ അടുക്കളയിൽ! വാ, ഒരു കപ്പ് ചായ ഒരുമിച്ച് ഉണ്ടാക്കാം,” അവൾ മീനുവിനെ വിളിച്ചു..
അങ്ങനെ കൊറച്ചു കഴിഞ്ഞു ഒരു ചായ കൊണ്ട് വന്നു. ഞങ്ങൾ മൂന്നു പെരും ചായ കുടിച്ചു.. പിന്നെ ലയ ഡിന്നർ റെഡി ആക്കി, ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും ഇരുന്നു കഴിച്ചു..
അങ്ങനെ ഇരിക്കെ മീനു ഒറങ്ങാൻ പോവ്വാ എന്ന് പറഞ്ഞു.. ലയ അവളെ ഉറക്കാൻ കെടുത്തി.. ഒരു മുപ്പത് മിനിറ്റിനു ശേഷം, ലയ മെല്ലെ തിരിച്ചെത്തി. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു മൃദുലമായ ക്ഷീണവും എന്നോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ തിളക്കവും ഉണ്ടായിരുന്നു. “മോള് ഉറങ്ങി,” അവൾ മന്ത്രിച്ചു, എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് സോഫയിൽ എന്റെ തോളിൽ ചാഞ്ഞു. “അവള് ഒരു കഥ കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ കണ്ണടച്ചു. എന്റെ മോള്, എത്ര വേഗം വലുതാവുന്നു!” അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വാത്സല്യവും ഒപ്പം ഒരു നേർത്ത വിഷാദവും കലർന്നിരുന്നു.
ഞാൻ അവളുടെ കൈ എന്റേതിൽ എടുത്ത് മൃദുവായി ഞെക്കി. “നിന്റെ കഥകേൾപ്പ് കൊണ്ട് ആരായാലും ഉറങ്ങിപ്പോവും, ലയ,” ഞാൻ കുസൃതിയോടെ പറഞ്ഞു, അവളെ എന്റെ നേർക്ക് ചേർത്ത്. “പക്ഷെ, ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഉറങ്ങാൻ തയ്യാറല്ല.”
ലയ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി, ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ. “ഓ, അപ്പോ വീണ്ടും ‘വർക്കൗട്ട്’ ചിന്തിക്കുവാണോ?” അവൾ ചോദിച്ചു, പക്ഷെ അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു മൃദുത്വം ഉണ്ടായിരുന്നു, ഒരു ആഴമുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ നിഴൽ.
“വർക്കൗട്ട് അല്ല, ലയ,” ഞാൻ മന്ത്രിച്ചു, അവളുടെ മുഖം എന്റെ കൈകളിൽ കോരി. “നിന്റെ കൂടെ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കണം, നിന്റെ ശ്വാസം കേൾക്കണം, നിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അറിയണം… ഇതാണ് എനിക്ക് വേണ്ടത്.” എന്റെ വാക്കുകൾ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടവയായിരുന്നു, ഓരോ വാക്കും ഞങ്ങളുടെ ബന്ധത്തിന്റെ ആഴം തൊട്ടറിഞ്ഞു.
ലയയുടെ വാക്കുകൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു മന്ത്രം പോലെ മുഴങ്ങി, ഒരു നിഷിദ്ധമായ തീവ്രതയോടെ എന്റെ ഹൃദയത്തെ തൊട്ടുണർത്തി. അവിഹിതമാണെങ്കിലും, ലയയോടുള്ള എന്റെ വികാരം ഒരു കടലിന്റെ ആഴം പോലെ വലുതായിരുന്നു—സ്നേഹവും കാമവും കുറ്റബോധവും ഒരുമിച്ച് ഒഴുകുന്ന ഒരു പ്രവാഹം. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ, ആ മയക്കുന്ന, മഴനനഞ്ഞ വനത്തിന്റെ ആഴങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന കണ്ണുകളിൽ, ഞാൻ എന്റെ എല്ലാ നിയന്ത്രണവും നഷ്ടപ്പെട്ടു. ലയ ഒരു സാധാരണ സ്ത്രീയല്ലായിരുന്നു; അവൾ ഒരു നിംഫിനെ പോലെ തോന്നി—പ്രകൃതിയുടെ മായാജാലം തുളുമ്പുന്ന, എന്റെ ഹൃദയത്തെ മന്ത്രവാദം കൊണ്ട് കീഴടക്കിയ ഒരു ദേവത.
“ഇന്ന് പോവേണ്ട,” അവൾ മന്ത്രിച്ചു, അവളുടെ ശബ്ദം മഴയുടെ മൃദുലമായ താളം പോലെ, എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ലഹരി പടർത്തി. “നാളെ… നാളെ നമുക്ക് ലോകത്തെ നേരിടാം. ഇന്ന്, ഈ രാത്രി, നമുക്ക് മുകളിൽ, ഒരുമിച്ച്… ഒരു സ്വപ്നലോകത്ത് കിടക്കാം.” അവളുടെ വിരലുകൾ എന്റെ കൈകളിൽ മെല്ലെ തലോടി, ആ സ്പർശനം എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു വൈദ്യുതതരംഗം പോലെ കടന്നുപോയി.
ഞാൻ അവളെ നോക്കി, എന്റെ ഹൃദയം ഒരു യുദ്ധഭൂമിയായിരുന്നു—സ്നേഹവും കുറ്റബോധവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം. “ലയ, നിന്നോടുള്ള ഈ വികാരം… ഇതിനെ എന്താണ് വിളിക്കേണ്ടത്? ഇത് തെറ്റാണെന്ന് എനിക്കറിയാം, പക്ഷെ നിന്റെ ഈ നോട്ടം, ഈ സ്പർശനം… ഇതിനു മുന്നിൽ ഞാൻ ഒന്നുമല്ല,” ഞാൻ പറഞ്ഞു, എന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു, ഓരോ വാക്കും എന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടവയായിരുന്നു.
ലയ എന്റെ അടുത്തേക്ക് ചേർന്നു, അവളുടെ മുടിയിൽ നിന്ന് മഴനനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെയും പൂക്കളുടെയും ഗന്ധം ഉയർന്നു. അവൾ ഒരു നിംഫിനെപ്പോലെ തോന്നി—അവളുടെ ചലനങ്ങളിൽ, അവളുടെ ചിരിയിൽ, ഒരു മായാജാലം തുളുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “നിന്റെ ഈ കുറ്റബോധം… അത് നിന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ശക്തിയാണ്,” അവൾ മന്ത്രിച്ചു, അവളുടെ കൈകൾ എന്റെ മുഖത്ത് മൃദുവായി തലോടി. “പക്ഷെ, ഈ നിമിഷം, നമ്മൾ ഒന്നാണ്. ഈ രാത്രി, ഈ ലോകം… ഇതാണ് നമ്മുടേത്. ഇതിന് പേര് വേണ്ട, ഈ വികാരം… ഇതാണ് സത്യം.”