നമ്മൾ ഒന്നിച്ചാണ്…” സീത പറഞ്ഞു, അവളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു. അവർ ലക്ഷ്മിയുടെ നഗ്നമായ ശരീരത്തെ സൗമ്യമായി തൊട്ടു, വേദന മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. രാമൻ അടുത്തുള്ള ഒരു പഴയ തുണി എടുത്തു, നനച്ചു, ലക്ഷ്മിയുടെ പൂറിലെ മുറിവുകൾ സൗമ്യമായി തുടച്ചു.
ലക്ഷ്മി കണ്ണുകൾ തുറന്നു, കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അച്ഛനെ നോക്കി. “അച്ഛാ… അവർ… അവർ എന്നെ… ഞാൻ കന്യകയായിരുന്നു… ഇപ്പോൾ…” അവൾ വാക്കുകൾ മുറിഞ്ഞു, ശരീരം വിറച്ചു. സീത അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു, തന്റെ മുലകൾ അവളുടെ മുഖത്തോട് ചേർത്തു. “മോളേ, അത് നമ്മുടെ തെറ്റല്ല…
അവർ ക്രൂരരാണ്… നമ്മൾ ശക്തരാണ്…” സീത പറഞ്ഞു, തന്റെ കൈകൾ ലക്ഷ്മിയുടെ പുറത്ത് തഴുകി. രാമൻ അവളുടെ കാലുകൾ സൗമ്യമായി വിടർത്തി, മുറിവുകൾ വൃത്തിയാക്കി. “മോളേ, ഇപ്പോൾ മാറും… അച്ഛൻ ഇവിടെയുണ്ട്…” അയാൾ ആവർത്തിച്ചു, തന്റെ കണ്ണുനീർ അടക്കി.
സീത ലക്ഷ്മിയുടെ മുലകൾ സൗമ്യമായി തഴുകി, അവിടെയുള്ള ചുവപ്പ് കുറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. “മോളേ, നിന്റെ ശരീരം സുന്ദരമാണ്… അവർ അത് അപമാനിച്ചു, പക്ഷെ നമ്മുടെ ആത്മാവ് അവർക്ക് തൊടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല…” അവൾ പറഞ്ഞു, ലക്ഷ്മിയുടെ മുഖം ചുംബിച്ചു. ലക്ഷ്മി കരച്ചിൽ കുറച്ചു, അമ്മയുടെ ചൂടിൽ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തി.
രാമൻ അടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ പാത്രത്തിൽ നിന്ന് എണ്ണ എടുത്തു, ലക്ഷ്മിയുടെ മുറിവുകളിൽ പുരട്ടി. “ഇത് വേദന കുറയ്ക്കും, മോളേ…” അയാൾ പറഞ്ഞു, കൈകൾ സൗമ്യമായി നീങ്ങി. അവളുടെ പൂറിന് ചുറ്റും എണ്ണ പുരട്ടുമ്പോൾ, ലക്ഷ്മി വേദനയോടെ മുങ്ങി, പക്ഷെ അച്ഛന്റെ സ്നേഹം അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
രാമനും സീതയും ലക്ഷ്മിയെ എഴുന്നേറ്റിരുത്തി, അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. “മോളേ, നമ്മൾ ഒന്നാണ്… ഈ ദുഃഖം നമ്മൾ ഒന്നിച്ച് തരണം ചെയ്യും…” രാമൻ പറഞ്ഞു, തന്റെ മുണ്ട് അഴിച്ചു, നഗ്നനായി അവരോടൊപ്പം ഇരുന്നു.
സീതയും തന്റെ ശേഷിക്കുന്ന തുണി അഴിച്ചു, മൂവരും നഗ്നരായി, പരസ്പരം ചേർന്നു. “നമ്മുടെ ശരീരങ്ങൾ അപമാനിക്കപ്പെട്ടു, പക്ഷെ നമ്മുടെ സ്നേഹം അല്ല…” സീത പറഞ്ഞു, ലക്ഷ്മിയുടെ തല തന്റെ തോളിൽ ചാരി.
അടുത്തുള്ള ഒരു പഴയ ബ്ലാങ്കറ്റ് രാമൻ എടുത്തു, അത് വലുതായിരുന്നു, പാവപ്പെട്ടവരുടെ ഏക ആശ്വാസം. അയാൾ അത് മൂവരുടെയും ശരീരത്തിന് ചുറ്റും പുതച്ചു, ചൂട് നൽകി. “ഇപ്പോൾ നമ്മൾ സുരക്ഷിതരാണ്…
ഗ്രാമം നിശബ്ദമാണ്, പക്ഷെ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ഒന്നിച്ചാണ്…” അയാൾ പറഞ്ഞു, മൂവരെയും ചേർത്ത് പിടിച്ചു. സീത ലക്ഷ്മിയെ മടിയിൽ കിടത്തി, രാമൻ അവരെ രണ്ടുപേരെയും ആലിംഗനം ചെയ്തു. കരച്ചിൽ വീണ്ടും തുടങ്ങി, പരസ്പരം കെട്ടിപ്പുണർന്ന്.
“രാമാ… നമ്മുടെ മോൾ… അവൾക്ക് വേദന…” സീത കരഞ്ഞു, ലക്ഷ്മിയുടെ പുറം തഴുകി. “അറിയാം, സീതേ… എന്റെ ഹൃദയം തകർന്നു… പക്ഷെ നമ്മൾ ജീവിക്കണം…” രാമൻ പറഞ്ഞു, കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. ലക്ഷ്മി അവരെ രണ്ടുപേരെയും നോക്കി,മൂവരും കെട്ടിപ്പുണർന്ന് കരഞ്ഞു, ശരീരങ്ങൾ ചൂട് പകർന്നു, വേദനകൾ പങ്കുവെച്ചു.
രാത്രി നീണ്ടു, ഗ്രാമം നിശബ്ദമായി തുടർന്നു. അവരുടെ കരച്ചിൽ മാത്രം, സ്നേഹത്തിന്റെയും ദുഃഖത്തിന്റെയും മിശ്രിതം. രാമൻ ലക്ഷ്മിയുടെ തലയിൽ ചുംബിച്ചു, സീത അവളുടെ കൈകൾ പിടിച്ചു.
“നാളെ നമ്മൾ പുതിയൊരു ദിവസം തുടങ്ങും… ഒന്നിച്ച്…” അയാൾ പറഞ്ഞു, ഹൃദയം തകർന്നെങ്കിലും പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു തീപ്പൊരി നിലനിർത്തി. മൂവരും ബ്ലാങ്കറ്റിനുള്ളിൽ ചേർന്ന് കിടന്നു, കരഞ്ഞുകൊണ്ട്, ആശ്വാസം തേടി.
എല്ലാവരും അവരുടെ അഭിപ്രായം കമൻ്റ് ആയും ലൈക്സ് ആയിട്ടും രേഖപ്പെടുത്തുക. ഈ കഥ ഞാൻ തുടരണോ എന്നും കൂടി പറയുക…