“അയ്യോ… ദേഹമാസകലം ചായയായല്ലോ മേമേ…” അവൻ ആശങ്കയോടെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.
സംസാരിക്കുമ്പോഴും അഭിയുടെ കണ്ണുകൾ നേരെ ചെന്നു തറഞ്ഞത് അവളുടെ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന ബ്ലൗസിലേക്കായിരുന്നു. നേർത്ത ബ്രൗൺ നിറത്തിലുള്ള ബ്ലൗസ് ചായ വീണ് വസ്ത്രത്തോട് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചപ്പോൾ, അവളുടെ മാംസളമായ മാറടത്തിന്റെ ആകൃതി തികച്ചും തെളിഞ്ഞു നിന്നു. നനഞ്ഞ തുണിക്കടിയിലൂടെ അവളുടെ കട്ടിയുള്ള മുലഞെട്ടുകൾ തടിച്ചു വീർത്തുനിൽക്കുന്നത് അവൻ വ്യക്തമായി കണ്ടു. പണ്ട് ഒളിഞ്ഞുനോക്കിയ ആ സുന്ദര കാഴ്ച ഇതിലും വലിയ മാദകത്വത്തോടെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ തുറക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അവൻ്റെ ശ്വാസമൊന്നു തടഞ്ഞു.
തൻ്റെ വസ്ത്രത്തിന്റെ അവസ്ഥ കണ്ട സുഭദ്ര മേമയും അല്പം ചമ്മിപ്പോയി.
“അതൊന്നും സാരമില്ലടാ… ഞാൻ പോയി ഡ്രസ്സ് മാറി വരാം,” എന്നും പറഞ്ഞു അവൾ പെട്ടെന്ന് തന്റെ റൂമിലേക്ക് നടന്നു.
കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം ഡ്രസ്സ് മാറ്റി പുതിയൊരു നൈറ്റി ഉടുത്ത് സുഭദ്ര മേമ റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് വന്നു. അടുക്കളയുടെ വശത്ത് നില്ക്കുന്ന അഭിയെ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ചമ്മൽ നിഴലിച്ചു നിന്നിരുന്നു.
“അതൊക്കെ സാരമില്ലടാ അഭി… അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
തുടർന്ന് തൻ്റെ വിഷമങ്ങളിലേക്ക് കടന്നുകൊണ്ട് അവൾ അവന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു വന്നു: “അതൊക്കെ പോട്ടെടാ… മറ്റന്നാൾ രാജേട്ടനെ വീണ്ടും ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോയി ഡോക്ടറെ കാണിക്കണം. നീ ഒന്നു കൂടെ വരുമോടാ ഒരു സഹായത്തിന്?”
“അതിനെന്താ മേമേ… ഞാൻ വരാമല്ലോ! എന്ന് പോകണമെന്ന് വെച്ചാൽ എന്നെ ഒന്നു വിളിച്ചാൽ മതി,” അവൻ യാതൊരു മടിയുമില്ലാതെ മറുപടി നൽകി.
സുഭദ്ര മേമയുടെ മുഖത്ത് വലിയൊരു ആശ്വാസം വിരിഞ്ഞു. “വലിയ ഉപകാരം മോനേ… ആ സമയത്ത് എങ്ങനെ കൊണ്ടുപോകും എന്ന് ഓർത്ത് ഞാൻ ആകെ വിഷമിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. സഹായത്തിന് ആണെങ്കിൽ ഇവിടെ വേറെ ആരുമില്ലതാനും…” അവൾ തൻ്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ പങ്കുവെച്ചു.
“അതൊന്നും സാരമില്ല മേമേ, ഞാൻ ഇല്ലേ… ഞാൻ വന്നോളാം,”പോകേണ്ട സമയത്ത് എന്നെ ഫോണിൽ വിളിച്ചാൽ മതി അവൻ അവൾക്ക് ധൈര്യം കൊടുത്തു.
അതിനുശേഷം അവർ രണ്ടുപേരും ഹാളിലേക്ക്, അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് തിരികെ പോയി. അഭിയെ കണ്ട ഉടൻതന്നെ രുക്മിണിയമ്മ എഴുന്നേറ്റു.
“എന്നാൽ പിന്നെ നമ്മൾക്ക് ഇറങ്ങുവല്ലേ അഭി? സമയം ഒരുപാടായി, മിനി കോളേജ് കഴിഞ്ഞ് വന്നിട്ടുണ്ടാകും,” അമ്മ പറഞ്ഞു.
“ആഹ് അമ്മേ, ഇറങ്ങാം…”
അവർ രണ്ടുപേരും
സുഭദ്ര മേമയോടും രാജേട്ടനോടും യാത്ര പറഞ്ഞ് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. കാർ ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ, അമ്മ സുഭദ്രയുടെയും രാജേട്ടന്റെയും കഷ്ടപ്പാടുകളെക്കുറിച്ചും അവരുടെ കുടുംബത്തിന്റെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ വേവലാതിപ്പെട്ട് ഓരോന്ന് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവൻ ഇടയ്ക്കിടെ “ഉം… ആഹ് അമ്മേ…” എന്ന് മൂളിക്കൊടുത്തു.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അഭി കാർ ഓഫ് ചെയ്യാതെ നിർത്തി. അമ്മ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി. സിറ്റൗട്ടിൽ തങ്ങളെയും കാത്ത് മിനി ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അഭി കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങാത്തത് കണ്ട് അവൾ ‘എങ്ങോട്ടാ…’ എന്ന മട്ടിൽ പുരികമുയർത്തി കൈകൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. ‘ഇപ്പോൾ വരാം’ എന്ന് അവൻ തിരിച്ചും കൈകൊണ്ടു കാണിച്ചു.
അവൻ നേരെ കുര്യാക്കോസച്ചായന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കാർ ഓടിച്ചുപോയി. പോർച്ചിലേക്ക് കാർ കയറ്റി നിർത്തിയതും വണ്ടിയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് ലിസി ഇറങ്ങിവന്നു.
“എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നുടാ പോയിട്ട് അവിടെ ആർക്കും കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ?” ലിസി അന്വേഷിച്ചു.
“ഏയ് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല ചേച്ചി, രാജേട്ടന് കുറവുണ്ട്. നാളെ മറ്റന്നാൾ വീണ്ടും ചെക്കപ്പിന് കൊണ്ടുപോകണം,” അവൻ വിവരങ്ങൾ പറഞ്ഞു.
“അഭി: ചേച്ചി എന്താ പറയാൻ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത്…?? അവൾ ചുറ്റുമൊന്ന് നോക്കി..സാറാമ്മ ഇല്ലെന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തി അവൾ മെല്ലെ പറഞ്ഞു.. നീ നാളെ കൂടെ വരണം.. പക്ഷേ ആരും അറിയണ്ട.. നമുക്ക് ഒരു സ്ഥലം വരെ പോകണം…അവൾ പറഞ്ഞു നിർത്തി..എങ്ങോട്ടാ ചേച്ചി. അവൻ ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു..അതൊക്കെ പിന്നെ പറയാം..പക്ഷേ നമ്മൾ പോകുന്നത് ആരും അറിയണ്ട.. നിൻ്റെ അമ്മ പോലും.. ശരി ചേച്ചി.. എന്തേലും ഉണ്ടെങ്കിൽ വിളിച്ചാൽ മതി എന്നും പറഞ്ഞു അവൻ ഇറങ്ങി…പോകുന്ന സമയമത്രയും എങ്ങോട്ടാണ് അവൾ കൊണ്ട് പോകു