അവന്റെ വിഷമം മാറ്റാനെന്നവണ്ണം അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു: “പിന്നെ പോരെ ഏട്ടാ… നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇനിയൊരു അവസരം കിട്ടില്ലേ…?”
“പിന്നെ എപ്പോഴാടി…?” അവൻ വല്ലാത്തൊരു അമർഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. “നേരം വെളുത്താൽ നീ കോളേജിൽ പോകും. വൈകുന്നേരം അമ്മയും കാണും… പിന്നെ എന്ന് സമയം കിട്ടാനാ?”
“അതിന്…? അമ്മയുള്ളപ്പോൾ തന്നെ ഇതെല്ലാം ചെയ്യണം എന്നാണോ പറയുന്നത്?” അവൾ തന്റെ ആവലാതികൾ ഒന്നൊന്നായി മുന്നിൽ വെച്ചു. കിടത്തം വെവ്വേറെ മുറികളിലായിരുന്നെങ്കിൽ എങ്ങനെയെങ്കിലും നോക്കാമായിരുന്നു. ഇതിപ്പോ അമ്മയും ഞാനും ഒരുമിച്ചല്ലേ കിടക്കുന്നത്! ഉറക്കത്തിനിടയിൽ അമ്മ എങ്ങാനും ഉണർന്ന് ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞാൽ… പിന്നെ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഏതെങ്കിലും ട്രെയിനിന് തലവെച്ചു കൊടുക്കേണ്ടി വരും,
അവളുടെ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ അഭിയ്ക്ക് മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
മിനി പതുക്കെ നടന്ന് അടുക്കള വാതിൽക്കൽ ചെന്ന് പുറത്തെ കുളിമുറിയിലേക്ക് എത്തിനോക്കി. ഉള്ളിൽ
നിന്ന് വെള്ളം വീഴുന്ന ശബ്ദവും ബക്കറ്റിന്റെ പാട്ടയും കേട്ടതോടെ അവൾ തിരികെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി.
യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ അവൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ച്, ആ കൈകളിൽ തൂങ്ങി ആഞ്ഞു പൊന്തി അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ആർത്തിയോടെയൊരു ചുംബനം നൽകി!
“ഇപ്പോൾ എന്റെ പൊന്നു ഏട്ടൻ ഇതുവെച്ച് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യ്!” അവൻറെ നെഞ്ചിൽ പതുക്കെ തട്ടിക്കൊണ്ട് അവൾ ചിരിച്ചു. “ഞാൻ ഇവിടുന്ന് എങ്ങോട്ടും പോകുന്നില്ലല്ലോ… എപ്പോഴെങ്കിലും നമുക്ക് രണ്ടുപേർക്കും പറ്റിയ ഒരു സാഹചര്യം കിട്ടിയാൽ, ഞാൻ പൂർണ്ണമായും എന്റെ ഏട്ടന്റെ പെണ്ണായി മാറും. പോരേ…?”
അവൾ പറഞ്ഞു നിർത്തിയെങ്കിലും, അഭിയുടെ മുഖത്ത് ആ പഴയ തെളിച്ചമൊന്നും വന്നിരുന്നില്ല. രാത്രി അമ്മ ഉറങ്ങുന്ന തക്കത്തിന് അവളുമായി മനോഹരമായ ഒരു കളി പ്ലാൻ ചെയ്തു നിൽക്കുകയായിരുന്ന അവൻ. പക്ഷേ, അവളുടെ ന്യായമായ സംസാാരം കേട്ടതോടെ ഇന്ന് രാത്രി ഇനി ഒന്നും നടക്കില്ല എന്ന് അവന് നൂറു ശതമാനം ഉറപ്പായി.
“ഹാ… ഇനി വേറെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ലല്ലോ…” അവൻ്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നും വലിയൊരു നിശ്വാസം പുറത്തേക്ക് വന്നു.
എങ്കിലും, കിട്ടിയ ആ തക്കം മുതലാക്കി അവൻ അവളെ ആഞ്ഞു തന്റെ മാറിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. അവളുടെ മൃദുവായ അധരങ്ങൾ അവൻ വീണ്ടും വായിലാക്കി ആർത്തിയോടെ വലിച്ചുകുടിച്ചു. അതിനോടൊപ്പം തന്നെ, അവൻ തന്റെ വലതുകൈ താഴേക്ക് നീട്ടി അവളുടെ വലിയ നിതംബങ്ങളിൽ അമർത്തി ഞെക്കാനും മറന്നില്ല.
പെട്ടെന്നാണ് പുറത്തെ കുളിമുറിയുടെ വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്.
“അയ്യോ… അമ്മ വരുന്നുണ്ട്!” അവൾ പെട്ടെന്ന് അവനെ തള്ളിമാറ്റി വസ്ത്രങ്ങൾ ഒതുക്കി.
അഭി വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തിൽ അവളെ നോക്കി, അല്പം കുസൃതിയോടെ മന്ത്രിച്ചു: “ഹാ… ഇന്നിപ്പോ എന്തായാലും കൈപ്പണി തന്നെ ശരണം!”
അതു കേട്ടതും അവൾ ഒന്നു ചിരിച്ചു.. അയ്യേ …ഈ ഏട്ടൻ്റെ ഒരു കാര്യം എന്ന് കളിയാക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ തിരികെ അടുക്കളയിലെ ജോലികളിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങി.
അഭിയുടെ ആവശ്യത്തിന് മുന്നിൽ തനിക്ക് വഴങ്ങിക്കൊടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ മിനിയുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു ബാദ്ധ്യത പോലെ വിഷമം ഇരച്ചുകയറി. അവൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട ആ കുഞ്ഞു നിരാശ അവളുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഒരു മുള്ളുപോലെ തറച്ചുനിന്നിരുന്നു. പക്ഷേ, എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും അമ്മ അതറിയാനിടയായാൽ കുടുംബത്തിൽ ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്ന വൻ ദുരന്തവും അപമാനവും ഓർത്തപ്പോൾ അവനെ വിലക്കുകയല്ലാതെ അവളുടെ മുന്നിൽ വേറെ വഴികളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അടുക്കളയിലെ ഓരോ പാത്രങ്ങളും എടുത്തു മാറ്റുന്നതിനിടയിലും അവളുടെ മനസ്സിൽ ഈ ചിന്തകൾ തന്നെയാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്..
അതിനിടയിലാണ് കുളി കഴിഞ്ഞ്, രുക്മിണിയമ്മ അകത്തേക്ക് വന്നത്. സമയം രാത്രി ഒമ്പതരയോട് അടുത്തിരുന്നു.
“എടാ അഭി… വാ, വന്ന് ഊണ് കഴിക്ക്,” അമ്മ ഹാളിൽ നിന്നും വിളിച്ച് പറഞ്ഞു.