പോയിത്തുടങ്ങാം.ഫോൺ റിങ് ചെയ്തു. ക്ലാരമ്മ ആവില്ല. അവർ വൈകിട്ടേ വിളിക്കൂ.സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ പേര് കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ നെറ്റി ഒന്ന് ചുളിഞ്ഞു.
“ദൈവമേ… മോളി…
എന്ത് വള്ളിക്കോളാവുമോ എന്തോ…”രോഹൻ കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു.
പനി എങ്ങനെയുണ്ട് മോനേ?”
“മാറിവരുന്നു ആന്റി… എന്താ വിളിച്ചത്?”
“നീ എന്നെ ഒന്ന് സഹായിക്കണം.എന്റെ ഒരു ക്ലയന്റ്…എന്റെയും നിന്റെയും ക്ലാരമ്മ ടീച്ചറുടെ വരെ ജാതകം അറിയുന്നവൾ.അവർക്ക് നിന്നെ ഒന്ന് കാണണം.ഇനി നീ വിചാരിച്ചാൽ കാര്യങ്ങൾ മുന്നോട്ട് പോകൂ…രോഹൻ നിശബ്ദനായി.ഇവർ ഇത് സത്യം തന്നെയാണോ പറയുന്നത്…അവനു ഒരു സംശയം തോന്നാതിരുന്നില്ല ..
“അത്… മോളിയാന്റി…”
“എന്റെ പൊന്നുമോനേ…
ടീച്ചർക്കും ആന്റിക്കും ഒക്കെ വേണ്ടിയാണ്….
ടീച്ചർക്ക് ദോഷം വരുന്ന എന്തെങ്കിലും കാര്യമുണ്ടെങ്കിൽ അത് തടയണം.അതിപ്പോൾ തന്റെ ജീവൻ കൊടുത്തിട്ടായാലും.രോഹൻ സമ്മതം മൂളി.മോളിക്ക് ആശ്വാസമായി.ഇവന്റെ കയ്യിൽ കിട്ടിയാൽ പിന്നെ സിന്ധു തന്റെ വരുതിയിലാവും. പക്ഷേ ഇവനെപ്പോലെ ഒരു പയ്യൻ—തണ്ടും തടിയും,സർവോപരി പുരുഷന്മാരോട് വെറുപ്പും. ഒരു റിസ്ക് ആണോ താൻ എടുക്കുന്നത് എന്ന് മോളിക്ക് തോന്നാതിരുന്നില്ല.
എന്തായാലും…അവൾ സിന്ധുവിന്റെ ഓഫീസ് അഡ്രസ്സും വിവരങ്ങളും എല്ലാം രോഹന് അയച്ചു.
അഡ്വ. സിന്ധു,Xxxxxx സ്ട്രീറ്റ്, ഡോർ നമ്പർ 10C
ഷാർപ്പ് 10 Am
രോഹൻ മെസേജ് നോക്കി നിന്നു.മനസ്സിൽ ഒരു ചിന്ത മാത്രം—“ആരാണോ ഇത്…ക്ലാരമ്മയെപ്പോലെ പാവമായിരുന്നാൽ മതിയായിരുന്നു…
സിന്ധു രോഹന്റെ മുഖം മൊബൈൽ,സ്ക്രീനിൽ സൂം ചെയ്ത് പലവുരു തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കി
ആ മറുക്…
ആ മുഖച്ചായ…“ഹെ… ഇല്ല…
യാതൊരു സാധ്യതയുമില്ല.
ക്ലാരമ്മയുടെ കസിൻ ആണെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്.അപ്പോൾ പിന്നെ താൻ സംശയിക്കുന്നതുപോലെ ഒന്നും കാണില്ല .”പക്ഷേ ഇവനെ കൊണ്ട് എനിക്കെന്താവാനാണ്? ..സ്റ്റെല്ല ആയിരുന്നെങ്കിൽ തന്റെ കറുത്ത കൊഴുത്ത പൂറും,കന്തും ,കൊതവും മതിവരുവോളം തിന്നു തരുമായിരുന്നു.ഇതിപ്പോൾ…എന്തായാലും പയ്യൻ വരട്ടെ.താനും എന്തെങ്കിലും തിന്നിട്ടും കുടിച്ചിട്ടും വർഷങ്ങളായി.എന്തായാലും ഇനി ആഗ്രഹങ്ങൾ ഒകെ പിടിച്ചു വച്ചിട്ടു കാര്യമില്ല ,നാളെ ആ കുറവങ്ങ് തീർത്തേക്കാം.ഇവനെ പെണ്ണ് എന്താണെന്ന് നാളെ പഠിപ്പിച്ചുകൊടുക്കണം.
തലേദിവസം രാവിലെ തന്നെ രോഹൻ ഒരുങ്ങിയിറങ്ങി.മോളി അയച്ചുതന്ന അഡ്രസ്സിലേക്ക് ഏകദേശം അരമണിക്കൂർ യാത്രയുണ്ട്.തിരക്കേറിയ സീപോർട്ട്റോഡ്.വലിയ ചരക്കുനീക്കത്തിനുപയോഗിക്കുന്ന വാഹനങ്ങളാണ് ഈ വഴി കൂടുതലും സഞ്ചരിക്കുന്നത്.ലോജിസ്റ്റിക്സ്ഥാപനങ്ങളും.ഇവിടെയെങ്ങാനാണ് ഒരു വക്കീൽ ഓഫീസ് എന്ന് അവന് ചെറിയ ഭയം തോന്നി.ഒരു സൈഡ് മുഴുവൻ ആഴമേറിയ കായൽ.മറുവശം കണ്ടൽക്കാടുകളും ഇടവിട്ടുള്ള സ്ഥാപനങ്ങളും.ഒടുവിൽ അവൻ മോളി പറഞ്ഞ അഡ്രസ്സിൽ എത്തി.ഇതൊരു വലിയ വീടും ഓഫീസും ഒക്കെ ഒരുമിച്ച്.ഒത്തിരി അടുത്തല്ലെങ്കിലും കുറച്ച് സ്ഥാപനങ്ങൾ വലിയ ദൂരെയല്ലാതെയുണ്ട്.അവൻ ബൈക്ക് നിർത്തി.ഗേറ്റ് തുറന്നു.ശേഷം ബൈക്ക് തള്ളി വീടിന്റെ കോമ്പൗണ്ടിൽ കയറ്റി.ഒരു വിലകൂടിയ കാർ പോർച്ചിലുണ്ട്.രോഹൻ ഡോർ അലാം അടിച്ചു വാതിലിന് മുന്നിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു.പത്ത് സെക്കൻഡിന് ശേഷം ഡോർ അൺലോക്കായി.രോഹൻ സ്തബ്ധനായി.തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ എന്നും വൈകിട്ട് തന്റെ നെഞ്ചിൽ കയറിയിരുന്നു തന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ച് ഭോഗിക്കുന്ന,ഒടുവിൽ ഭയന്ന് കിടക്കുന്ന
തന്നെ മാറോട് ചേർത്ത് കൊഴുത്ത കറുത്ത മുലയൂട്ടി തന്നെ ഉറക്കുന്ന അതേ രൂപം.ചിലപ്പോൾ തന്നെ അമ്മയായും ചിലപ്പോൾ പേടിപ്പെടുത്തുന്ന നിഴൽരൂപമായും എത്തുന്ന ആ സ്ത്രീ.അതേ രൂപം തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു.
രോഹൻ അല്ലേ…?”
സിന്ധുവിന്റെ ചിലമ്പിച്ച സ്വരം അവന്റെ കാതിൽ വീണു.
“അല്ല… മാഡം…
അതെ മാഡം… രോഹണാണ്…”
“വാ… അകത്തേക്ക് വാ…”
ഒറ്റ നോട്ടമേ സിന്ധു അവനെ കണ്ടുള്ളൂ എങ്കിലുംഅവളുടെ ഉള്ള് ഒന്ന് കിടുങ്ങി.റോബർട്ടിന്റെ അതേ നിറം.മുഖച്ചായ ഉണ്ടോ അല്ലെങ്കിൽ വേണ്ട—കൂടുതൽ ചിന്തിച്ചാൽ ഇവനെ വിളിച്ചുവരുത്തിയ ഉദ്ദേശം നടക്കില്ല.കണ്ണുകൊണ്ട് തന്നെ പെണ്ണിനെ വീഴ്ത്താൻ തക്ക കാന്തശക്തി ഇവനുണ്ട്.ആ ഓമനമുഖം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ തന്റെ പൂറിമോൾ അളവില്ലാതെ തുടിച്ചുപിടയുന്നു. ചക്കമുലകളും