മുലക്കണ്ണുകളും വള്ളിച്ചൊറിയണം തട്ടിയപോലെ തരിക്കുന്നു.മുൻപ് വന്ന എണ്ണമറ്റ ഒരു കോളേജ് കുമാരിയോടും തോന്നാത്ത ആകർഷണം.രോഹൻ ആ നെടുവര്യൻ ചരക്കിന് പിന്നാലെ നടന്നു.തന്നെക്കാൾ ഉയരം,വണ്ണം,ഭാരം,ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ എടുത്തുപെരുമാറാനുള്ള കരുത്തുമുള്ള സ്ത്രീ.ഇരുനിറം എന്ന് പറയാമെങ്കിലും കറുപ്പിനാണ് കുറച്ച് മുൻതൂക്കം. വക്കീലും,രാഷ്ട്രീയക്കാരിയുമായതുകൊണ്ടാവാം ഒരു വെളുത്ത സാരിയും ബ്ലൗസുമാണ് ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്.ക്ലാരമ്മയുടേതിനേക്കാൾ വലിയ കുണ്ടികൾ—അതിൽ മുഖം മർത്തിയാൽ പിന്നെ തന്റെ പൊടിപോലും കിട്ടാൻ സാധ്യതയില്ല.അത്രക്കുണ്ട് അവയുടെ മാംസളതയും വലിപ്പവും.ഒന്നിന്റെ പ്രകമ്പനത്തിൽ തട്ടി മറ്റേതും ഉലഞ്ഞ് സിന്ധുവിന്റെ പിൻഭാഗം രോഹന് വിരുന്നായി.വീടിന്റെ വിശാലമായ ഹാൾ ഒരു ക്ലയന്റ് ലോഞ്ച് പോലെയാണ്.ഒരു മൂലയ്ക്ക് ഗ്ലാസ് ഒക്കെ ഇട്ട് വേർതിരിച്ച ഓഫീസ് മുറി.സിന്ധു ഓഫീസിൽ ഡോർ തുറന്ന് അവനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
വാ…” പിന്നോട്ട് നോക്കി പറഞ്ഞ അവൾ കണ്ടത്.അവളുടെ കനത്ത പെരുംകുണ്ടികളുടെ ആട്ടം കണ്ട് സ്തബ്ധനായി നിൽക്കുന്ന രോഹനെയാണ്.
“എന്താ നോക്കുന്നത്…?”
സിന്ധു ചിരിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല മാഡം… ഞാൻ… വീട്…”
അവൻ തപ്പിത്തടഞ്ഞു.
“ആ… മനസിലായി വീടല്ല… ഷോറൂമാണ് നോക്കിയത്…”
സിന്ധു ചിരിച്ചു.അവൾ അവളുടെ ചെയറിലേക്ക് ഇരുന്നു.രോഹൻ വീക്ഷിച്ചു.പൊടിമീശ പേരിന് ഉണ്ടെന്ന് പറയാം…
ആ മറുക്…
“ക്ലാരമ്മയുടെ ബന്ധുവാണോ?”
“അതെ മാഡം… അനിയത്തിയുടെ മകൻ…”
“ഇരിക്ക്…”
രോഹൻ ഓഫീസിൽ ടേബിളിന് മുന്നിലുള്ള കസേരയിൽസിന്ധുവിന് അഭിമുഖമായി ഇരുന്നു.തനിക്ക് എന്താണ് പറ്റുന്നത് പുരുഷകേസരികളെ വിറപ്പിച്ച് മാത്രം ശീലമുള്ള താൻ.ഈ ഓമനപ്പയ്യനോട് ഇത്രയും മയത്തിൽ ചിരിച്ച് വർത്തമാനം പറയുന്നു…
“രോഹൻ വല്ലതും കഴിച്ചിരുന്നോ?”
“ഇല്ല അമ്മേ… ഓ… സോറി മാഡം… ഇല്ല…”
“അമ്മേ എന്നാണോ അവൻ വിളിച്ചത്…?”
സിന്ധു ഒന്ന് ഉരുകി.ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ?
അവൻ അറിയാതെ വിളിച്ചതായിരിക്കും.എന്തെങ്കിലും വിളിക്കട്ടെ.താൻ അമ്മയും മകളുമായല്ലേ കളിച്ചിട്ടുള്ളൂ.അമ്മയും മകനുമായി കളയാം.
“അതെന്താ രോഹൻ… അമ്മ… പിന്നെ മാഡം…
അമ്മ എന്ന് വിളിച്ചാൽ മതി.ഒരാൺകുട്ടിയും എന്നെ അങ്ങനെ വിളിച്ചിട്ടില്ല…ഒന്നുകൂടി വിളിക്ക്…
“അമ്മേ…” രോഹൻ വിളിച്ചു.
കേവലം ഒരു റോൾപ്ലേ വിളിക്കപ്പുറംഅതൊരു രക്തബന്ധം പോലെ തോന്നി അവൾക്ക്. ക്ലാരമ്മയ്ക്ക് ഇടുക്കി ബന്ധം ഒന്നുമുള്ളതായി അറിയില്ല.എല്ലാത്തിനും കാരണം ഇവന്റെ ആ മറുകും തന്റെ ഓർമ്മയിൽ
മായാതെ കിടക്കുന്ന മറുകുമാണ്…
“രോഹൻ ഇവിടെ ഇരി അമ്മ കുടിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും എടുക്കാം…”
“ശരി അമ്മേ…”
രോഹൻ ആ റോൾ ഏറ്റെടുത്ത മട്ടാണ്.വെറും റോൾ ആണോ…അതോ ആ റോളിൽ ജീവിക്കുകയാണോ…ഇതാണോ അവനു വേണ്ടി ദൈവം നിയഗിച്ച റോൾ ….അവന്റെ “നിയോഗം”
അപ്പോഴാണ് അവന്റെ ദൃഷ്ടി ഭിത്തിയിൽ തൂങ്ങുന്ന അമ്മയും കുഞ്ഞും പെയിന്റിങ്ങിൽ പതിഞ്ഞത്.രോഹൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.ഫോട്ടോയ്ക്ക് അടുത്തേക്ക് നടന്നു.താഴെ ചെറിയ അക്ഷരത്തിൽ: ബൈ സിന്ധു പക്ഷേ അതല്ല അവനെ ഞെട്ടിച്ചത്.അതിലെ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖത്തുള്ള അതേ മറുക് തനിക്കും ഉണ്ട്.അതിലുപരി…തന്റെ കേടായിപ്പോയ പഴയ ഫോണിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന തന്റെ കുഞ്ഞുകാലത്തെ ചിത്രം.ഓർഫനേജ് ആൽബത്തിൽ നിന്ന് അവൻ അവിടം വിടുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു ഓർമ്മയ്ക്കായി ഫോണിൽ പകർത്തിയ പടം.അതിനുള്ള ഒരു അസാമാന്യ സാമ്യം.അത്രക്ക് അങ്ങോട്ട് ഓർമ്മ കിട്ടുന്നില്ലെങ്കിലും… ഉണ്ട്,നല്ല സാമ്യം ഉണ്ട് .താൻ ഇത് എവിടെയാണ് വന്നു പെട്ടിരിക്കുന്നത്..ആദ്യം വാതിൽ തുറന്ന് തന്ന സിന്ധുവിനെ കണ്ട് ഉണ്ടായ ഞെട്ടലും,ഭയവും,സ്വപ്നത്തിൽ വരുന്ന പേടിപ്പെടുത്തുന്ന സ്ത്രീയുമായുള്ള സാദൃശ്യവും.ഇപ്പോൾ ഈ പെയിന്റിങ്…ആ മറുക്…ആ മുഖച്ചായ…എല്ലാം ഒരുമിച്ച് ചേരുമ്പോൾ,അവൻ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലനായി പെയിന്റിങ്ങിന് മുന്നിൽ നിന്നു ,അപ്പോൾ ആണ് ഞെട്ടൽ ഇരട്ടിയാക്കി ഡോർ മുരൾച്ചയോടെ തുറന്നത്.