ഈ സമയം റൂമിൽ രാധു ഉറങ്ങാൻ കഴിയാതെ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കെടക്കുവായിരുന്നു …
ഇന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞത് ഒരുപാട് കൂടിപ്പോയോ, ആൾക്ക് നല്ല സങ്കടം ആയിന്നു തോന്നുന്നു, പക്ഷെ അന്ന് അങ്ങനെ ഒക്കെ പറഞ്ഞിട്ട് അല്ലെ. ഞാൻ പാവം കുട്ടി അല്ലെ എന്നോട് അങ്ങനെ ഒക്കെ പറയാവോ , അതും പോരാഞ്ഞിട്ട് എന്റെ ഫ്രണ്ട്സിനെ ഒക്കെ അപമാനിച്ചില്ലേ അപ്പോ കുഴപ്പം ഒന്നും എല്ലാ.
എന്റെ ഫ്രണ്ട്സിനെക്കാൾ വലുതായി എനിക്ക് ആരും ഇല്ല, എന്നും എപ്പോഴും എനിക്ക് കൂട്ടായി അവർ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു , പ്ലസ്ടു തൊട്ടുള്ള ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പാ സൂര്യയോടും രോഷ്നിയോടും, അത് ഇപ്പോ വർക്ക് ചെയ്യണ കമ്പനി വരെ കൂടെ ഉണ്ട് അവർ. കെവിനുമായി ബ്രേക്ക് അപ്പ് ആയ ടൈമ് പോലും അവർ ഇല്ലാരുന്നേൽ എനിക്ക് ആലോചിക്കാൻ കൂടി വയ്യ, ആ അവർ എനിക്ക് വേണ്ടി അപമാനപെട്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഇത്ര എങ്കിലും ചെയ്യണ്ടേ.
ഇന്ന് സൂര്യ രോഷ്നിയോട് നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്കും സന്തോഷം ആയി. എന്നെകെട്ടിപിടിച്ചു ഉമ്മ ഒക്കെ തന്നു, അവൾ ഞാൻ അങ്ങനെ ഒക്കെ ചെയ്യും എന്ന് ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ലെന്ന് അവളുടെ പ്രവർത്തികൾ കണ്ടപ്പോഴേ എനിക്ക് മനസ്സിലായി. എന്തായാലും എനിക്ക് ഇപ്പോൾ സമാധാനം ആയി ഞാൻ കാരണം അവർക്ക് വന്ന അപമാനത്തിനു ഒരു പരിഹാരം കാണാൻ പറ്റിയല്ലോ.
പക്ഷെ എന്നിട്ടും എന്താ എനിക്ക് ഒരു സന്തോഷം വരാത്തെ. എന്തിനാ വീണ്ടും വീണ്ടും അയാളെ പറ്റി ഓർക്കുന്നെ, ദേവി എന്നെ സഹായിക്കണേ, അയാളെ എന്റെ ഓർമയിൽ വരുത്താതെ നോക്കണേ.
പ്രാർത്ഥന ഒക്കെ ചെയ്തിട്ടും അവൾ ഇടയ്ക്ക് ഇടയ്ക്ക് ഫോൺ എടുത്ത് അയാളുടെ വാട്സാപ്പ് നോക്കികൊണ്ടിരുന്നു. ഡിപി ഒന്നും ഇല്ലാ , ചെലപ്പോൾ നമ്പർ സേവ് ചെയ്യാത്തതു കൊണ്ടാവും. അങ്ങനെ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു ആലോചിച്ചു അവൾ എങ്ങനെയോ ആ രാത്രി വെളുപ്പിച്ചു….
രണ്ടു ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം..
ദേവി അയാൾ മനസ്സിൽ നിന്ന് പോണില്ലാലോ വെറുതെ ഒന്ന് മെസ്സേജ് ചെയ്ത് നോക്കിയാലോ. അല്ലേൽ വേണ്ട പുള്ളി എന്നോട് വീണ്ടും ദേഷ്യപ്പെട്ടാലോ, എന്തായാലും ഒന്ന് മസ്സാജ് ചെയ്ത് നോക്കാം.
ഒരുപാട് നേരം പിന്നേം ആലോചിച്ചു അവസാനം എന്തേലും വരട്ടെ എന്ന് വിചാരിച്ചു അവൾ അയാൾക് ഒരു ഹൈ മെസ്സേജ് അയച്ചു. അയച്ച് അര മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞ അവൾക് ഒരു റിപ്ലൈ വരണെ, അവൾ ആകാംക്ഷയോടെ നോക്കി
സന്തോഷ് : hey, ഹു ഈസ് ദിസ്
രാധു : ഞാൻ രാധുവാ
സന്തോഷ് : ഏത് രാധു
രാധു : അന്ന് ട്രെയിനിൽ വെച്ച കണ്ട കുട്ടി
സന്തോഷ് : ഓ എഡോ താൻ ആണോ , ഞാൻ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ലാട്ടോ അതാ പെട്ടന്ന് മനസിലാവാത്തെ
രാധു : ഹാ ശെരി
സന്തോഷ് : അതും അല്ല അന്നത്തെ തന്റെ പെർഫോമൻസ് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ കരുതി ഇനി താൻ ഒരിക്കലും എന്നോട് മിണ്ടില്ല എന്നെ .
രാധു : മിണ്ടണ്ടാന്ന് വിചാരിചെയ, പിന്നെ എന്തോ പാവം തോന്നി.
സന്തോഷ് : ആഹാ അത് ഇപ്പൊ നന്നായല്ലോ, ഞാൻ അത്ര പാവം ഒന്നും അല്ലാട്ടോ.
രാധു : അല്ലെ ശോ ഞാൻ പാവം ആന്നു വിചാരിച്ച മെസ്സേജ് ചെയ്തേ, അപ്പോ ഞാൻ പോട്ടെ ബൈ.
സന്തോഷ് : അയ്യോ പോവല്ലേ ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞതാ ഞാൻ വെറും പാവമാടോ അമ്മയാണെ സത്യം ..
രാധു : ഹ ഹ .. ആ പാവം അമ്മയെ വെറുതെ വിടില്ലല്ലേ
സന്തോഷ് : ഹാ തനിക്കു വിശ്വാസം ഇല്ലേൽ വേണ്ട, താൻ പൊയ്ക്കോ
രാധു : ശെരി ശെരി ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു, അപ്പൊ ശെരി എന്ന ഞാൻ ഉറങ്ങട്ടെ ബൈ
സന്തോഷ് : ഇനി പിന്നെ വരുമോ താൻ
രാധു : ഹാ നോക്കട്ടെ, ആലോചിച്ചു പറയാം
സന്തോഷ് : ഹാ അത് മതി അപ്പൊ ഓക്കേ ഗുഡ് നൈറ്റ്
രാധു : ഗുഡ് നൈറ്റ്…
രണ്ടു പേരും മെസ്സേജ് ചെയ്ത കഴിഞ്ഞിട്ടും ഫോൺ കൈയിൽ പിടിച്ച് പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നിന്നു…
പിന്നെ ഡെയിലി വൈകുന്നേരം ജോലി കഴിഞ്ഞു വന്നു രണ്ടു പേരും മെസ്സേജ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. പതുക്കെ പതുക്കെ മെസ്സേജ് ചെയുന്ന സമയം കൂടാൻ തുടങ്ങി.
രണ്ടു പേരും സമയം കിട്ടുമ്പോൾ ഒക്കെ മെസ്സേജ് ചെയ്യാനും തുടങ്ങി, രാവിലെയും, ബ്രേക്ക് ടൈമിലും ഒക്കെ മെസ്സേജസ് പോയി തുടങ്ങി, രണ്ടു പേർക്കും പരസപരം റൂട്ടീൻ ഒക്കെ ഇപ്പൊ അറിയാം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ മെസ്സേജ് വരുന്ന സമയം ഒക്കെ രണ്ടു പേർക്കും നല്ലപോലെ അറിയാം.