വനജ ചേച്ചി – 1
[ Ajay ]
ഇന്നലെ വരെ നല്ല ഉന്മേഷത്തോടെ ഇരുന്ന അമ്മമ്മയാ. ഇന്ന് സ്ഥിതി ആകെ വഷളായി.
സോഡിയം കുറഞ്ഞതാരിക്കും. അതിനാണ് സാധ്യത. രാവിലെ മുതലെ ഞാൻ ആകെ പേടിച്ചാ ഓരോന്നും ചെയ്യുന്നേ. ഒരു മാസം മുൻപാ ഞാൻ വീട്ടീന്ന് അമ്മമ്മക്ക് കൂട്ടിനു വരുന്നത്.
രണ്ടുമാസമായി കാര്യവായിട്ട് കൊഴപ്പങ്ങൾ ഒന്നുവില്ലാതെ ഇരുന്ന ഒരാൾക്ക് പെട്ടന്ന് ഇങ്ങനെ വന്ന കാരണം മനസ്സിലായില്ല.
ഭക്ഷണം കൊടുക്കാനാണെങ്കിലും ഒന്നും കഴിക്കുന്നുവില്ല. ഇനി ഈ അവസ്ഥയിൽ ഏതു ഭക്ഷണമാ കൊടുക്കണ്ടേ എന്ന് അറിയത്തുവില്ല.
ഞാൻ ആകെ കുഴപ്പത്തിലായി. മുഖത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം നന്നായിട്ട് വിറക്കുന്നു.
ക്ഷീണം കൊണ്ട് ശരീരമാകെ മാറി.
ഇത്രപെട്ടന്ന് ഈ അവസ്ഥയിലെത്തുമെന്നു കരുതിയില്ല.
ഞാൻ മാത്രേയുള്ളു ഇപ്പൊ ഇവിടെ. രാവിലെ വന്ന ജോലിക്കാരി പണി കഴിഞ്ഞു അപ്പതന്നെ ഓടി. അമ്മ വീട്ടിലാ, എത്താൻ നല്ല സമയമെടുക്കും, എന്നാലും എത്രേം പെട്ടന്ന് എത്തുവെന്നു വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
ഒരു മണിക്കൂർ ഞാൻ ആകെ പേടിച്ചിരുന്ന സമയം കൊണ്ട് അമ്മയെത്തി. എനിക്ക് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം.
ആശുപത്രിയില് കൊണ്ടുപോകാൻ തന്നെയാ തീരുമാനം.
എന്നാൽ എങ്ങനെ അവിടെ എത്തിക്കും ഈ അവസ്ഥയിൽ. പണ്ടത്തെപോലെയല്ല ഇത്രയും ഭാരമുള്ള, ഏകദേശം എഴുപതു കിലോ ഭാരമുള്ള ആളെ താങ്ങാനാർക്കു പറ്റും.
അങ്ങനെ ആലോചിച്ചു നിക്കുന്നു.
അമ്മ, “ഇനി സമയം കളയണ്ട. ആംബുലൻസിൽ എങ്കിലും ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ചേ പറ്റു. ഇനിയും സോഡിയം കുറഞ്ഞാ പിന്നെ നമ്മടെ കയ്യിൽ നിക്കത്തില്ല.”
ഒരു അരമണിക്കൂറിൽ അപ്പച്ചിയും എത്തി. എനിക്ക് ഒരു വല്യ ആശ്വാസവായി. ഇത്തരം സാഹചര്യത്തിൽ അപ്പച്ചി നല്ല സപ്പോർട്ട് ആണ്. പോകുമ്പോൾ കൂട്ടിനു ആളുണ്ടല്ലോ.
പിന്നെ
ആംബുലൻസ് വിളിച്ചപ്പോ തന്നെ ഞൊടിയിടയിൽ അവിടെത്തി. വണ്ടിയിൽ നിന്നും സ്ട്രക്ചർ എടുത്ത് എറങ്ങി അകത്തേക്ക് രണ്ടു പേര് കേറി. ഒട്ടും ബോധമില്ലാതെ പോലെ കിടക്കുന്ന അമ്മമ്മയെ എങ്ങനെ എടുത്തുകയറ്റുമെന്ന് ഞാൻ ചിന്തിച്ചു നിക്കുന്നു. കുറച്ചു പരിശ്രമം കൊണ്ട് അത് നടന്നു.
വീടിനു തൊട്ടടുത്തുള്ള ഒരു ഹോസ്പിറ്റൽ തന്നെയാ. ഇവിടെ ആർക്ക് രോഗം വന്നാലും അങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുപോകും.
ഹോസ്പിറ്റൽ വാതിൽക്കൽ എത്തി.
പഴയപോലെ തന്നെ ഇനി അതീന്നു ഇറക്കാനും പാടാ. പക്ഷെ അവിടുത്തെ ആൾക്കാരൊക്കെ വന്ന് കൂടെ സഹായിച്ചു.
പിന്നെ അപ്പച്ചിയും ഞാനും പിറകിൽ പിടിച്ചു.
ആദ്യം ചെന്നു ഒരു റൂം എടുത്താരുന്നു. ഇടയ്ക്കു വരുമ്പം എടുക്കാറുള്ള റൂം തന്നെ.
പക്ഷെ വേറൊരു നിർഭാഗ്യം, അധിക സമയം അവടെ നിക്കേണ്ടി വന്നില്ല.
വൈകിട്ട് ഡോക്ടർ വന്ന് നോക്കിയപ്പോഴും ഒട്ടും കൊറവില്ല.
അത് സോഡിയം കൊറഞ്ഞത് മാത്രവല്ല, നല്ല ശ്വാസം മുട്ടലും ഉണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഇനി കൂടുതൽ സമയം കളഞ്ഞാൽ ഇൻഫെക്ഷൻ ആകുമെന്ന് പറഞ്ഞു ഡോക്ടർ ഐഐസീയൂ ലേക്ക് മാറ്റാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ഐസീയൂവിൽ കയറ്റിയാപിന്നെ എപ്പഴുംവൊന്നും കാണാനും പറ്റത്തില്ലല്ലോ.
ഞാൻ രാവിലെ മുതലെ ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടുമില്ല ടെൻഷൻ കാരണം.
ഡോക്ടറെ വിളിക്കാൻ ഞാനും അപ്പച്ചിയും കൂടെ താഴോട്ട് നടന്നു. വഴിക്കുവെച്ചു അമ്മ ചായയെം വാങ്ങി ഇങ്ങോട്ട് നടന്നു വരുന്നു.
അപ്പച്ചി : “ഇവൻ ഒന്നും കഴിച്ചില്ല. ഞങ്ങൾ പുറത്ത്പോയി എന്തേലും കഴിക്കട്ടെ. എനിക്കും നല്ല വെശപ്പ്.”
അമ്മ : “വേണ്ട. വനജ ഇപ്പൊ വരും.”
എനിക്ക് ഷോക്കടിച്ച പോലെ ഉള്ളിൽ ഒരു ഫീൽ.
എന്താ ഞാൻ ഈ കേട്ടത്. വനജ
ചേച്ചി വരുന്നന്നോ. എന്റെ സാമാനം കത്തിക്കേറി ആ പേര് കേട്ടതും.
അപ്പച്ചി : “ങ്ഹാ.. അത് ഏതായാലും നന്നായി. ഞാൻ പറയാൻ ഇരിക്കുവാരുന്നു. അപ്പൊ ഫുഡ് അവള് കൊണ്ടുവരുമോ.”
അമ്മ : “വീട്ടിൽ അമ്മ എന്തൊക്കെയോ ഉണ്ടാക്കി. ഞാൻ പറഞ്ഞതാ അതൊന്നും വേണ്ടാന്ന്. എന്നാ പിന്നെ ഞാൻ കരുതി അവൾ അതുമായിട്ടു ഇങ്ങു വരട്ടെയെന്നു.”
അപ്പച്ചി : “ങാ… അതേതായാലും നന്നായി.”
അമ്മ : “നീ ഇനി പൊയ്ക്കോ. അല്ലെങ്കിലും എല്ലാരും കൂടി നിന്നിട്ടെന്താ. നമ്മടെ കയ്യിൽ ആണോ വല്ലോം.”