ഇത്രേം പ്രതീക്ഷ തന്നിട്ട് ഇങ്ങനെ വന്നല്ലോ. ആ കൊതച്ചീ മോളെ ഒന്ന് നോക്കി അണ്ടി വെള്ളവിറക്കി.
രണ്ടു ദിവസം ഇങ്ങനെ തള്ളി നീക്കി. എന്റെ ആവേശമെല്ലാം കെട്ടടങ്ങി.
അന്ന് വൈകിട്ട് ഡോക്ടർ ഐസിയുവിൽ എത്തി അമ്മമ്മയെ നോക്കാൻ. വൈകിട്ടു തന്നെ അപ്പച്ചിയും എത്തി. രണ്ടുദിവസം കഴിഞ്ഞു വരാമെന്നു പറഞ്ഞാണ് പോയത്.
ശ്വാസം മുട്ടല് നല്ല കുറവുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് റൂമിലോട്ടു മാറ്റാവെന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞപ്പോഴാ അമ്മേടെ ശ്വാസം നേരെ വീണത്. പിന്നെ സോഡിയം റൂമിലാണെങ്കിലും കൊടുക്കാവെല്ലോ.
മാത്രമല്ല ഒരുപാടു ദിവസവൊന്നും ഇങ്ങനെ ഐസിയുവിൽ കിടത്താനും സമ്മതിക്കത്തില്ല.
റൂമിലെത്തിയ അമ്മ അപ്പച്ചിയോട്
“ങ്ഹാ… ഇപ്പഴാ ശ്വാസവൊന്നു നേരെ വീണത്. അന്നത്തെ അവസ്ഥ കൊണ്ട് ഞാൻ ശെരിക്കും പേടിച്ചു.”
അപ്പച്ചി : “ഓ.. അതുപോട്ടെ. വരാനുള്ളത് വരും. ഇനിയിപ്പോ എങ്ങനാ.”
അമ്മ : “കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു റൂമിലോട്ടു കൊണ്ടുവരുവെന്ന പറഞ്ഞത്.”
അപ്പച്ചി : “അതല്ല. ഇത്രെയും പേരും കൂടെ ഇവിടെ കെടക്കാൻ പറ്റുവോ. ആകെ ഒരു കട്ടിലല്ലേ ഉള്ളു.”
അമ്മ : “അതെ. കൂടിപ്പോയാൽ രണ്ടുപേർക്ക് കിടക്കാം.”
അമ്മ : “എന്നാപ്പിന്നെ ഇനി വനജയെ ഇവിടെ നിർത്തീട്ട് എന്താ കാര്യം. അവള് പൊയ്ക്കോട്ടേ. അല്ലെ.”
അപ്പച്ചി, “ങ്ഹാ.. അതെ വെറുതെ
എന്തിനാ ഇവിടെ ഇത്രേം പേര്.”
അത് തന്നാ എനിക്കും തോന്നിയത്. ആ പൂറി മോള് ഇവിടെ നിന്ന് വെറുതെ മനുഷനെ കൊതിപ്പിക്കുവെന്നല്ലാതെ.
അമ്മ : “ഇവളെ തനിച്ചാക്കാൻ പറ്റുവോ. നീയും കൂടെ വീട്ടിലോട്ടു ചെല്ല്. ഇവിടിനി ഞാൻ പോരേ.”
അപ്പച്ചി : “പോരാ. അങ്ങനെ നീ ഒറ്റയ്ക്ക് നിക്കണ്ട. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യം വന്നാലോ. കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് ഞാൻ എന്തായാലും നിക്കും. ചേട്ടനോടും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”
അമ്മ : “അല്ല ഞാൻ പറഞ്ഞന്നേ ഉള്ളു. പക്ഷെ ഇവളെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടാൻ പറ്റുവോ. വീട്ടില് ആരേലും വേണ്ടേ.”
അതുവരെ മിണ്ടാതെ നിന്ന വനജ
“കൊഴപ്പവില്ല അമ്മേ. ഞാൻ നിന്നോളം.”
അമ്മ : “വേണ്ട. ഒറ്റക്കുള്ള നിപ്പൊന്നും വേണ്ട.”
അപ്പച്ചി : “എന്നാപ്പിന്നെ ഇവനും കൂടെ പൊയ്ക്കോട്ടേ അല്ലെ, വീട്ടിലോട്ടു.”
എനിക്ക് ഷോക്ക് അടിച്ച പോലെ ഒരു ഫീൽ.
ഞാൻ എന്താ കേട്ടത്… ഇത് സത്യവാണോ.
അമ്മ : “ങ്ഹാ… അവളെ ഒറ്റയ്ക്ക് ആക്കണ്ട. പക്ഷെ അവനു ഇവിടാ താല്പര്യം. അല്ലേടാ.”
ഞാൻ : “ഇല്ല..അത്… കൊഴപ്പമില്ല..”
കിട്ടിയ അവസരം കൊണ്ട് കളയാനും മാത്രം മണ്ടനല്ല ഞാൻ.
“ഇവൻ ഇവിടെ നിന്നാല് ഇവിടുത്തെ കാന്റീൻ ബില്ല് കൂടുവെന്നല്ലാതെ വേറെ കാര്യവൊന്നുവില്ല.”
അതുവരെ മിണ്ടാതിരുന്ന ചേച്ചിയും എനിക്കിട്ടു ഒന്ന് താങ്ങി. എന്നിട്ട് എന്നെ നോക്കി ഒരു ചിരിയും.
ഞാനും ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
“എടി.. കൊതച്ചിപ്പാറു നിനക്ക് ഇതിനുള്ള മറുപടി ഞാൻ വീട്ടിലെത്തിയിട്ടു തരാടി”,
മനസ്സില് മന്ത്രിച്ചു.
അവളുടെ ഒരു ബാഗ് ഞാൻ കയ്യിൽ എടുത്തു. മനസ്സിൽ മിന്നല് പോലെ ഒരു കുളിർമ. പെട്ടിയും മറ്റ്
കവറുവൊക്കെ എടുത്തു താഴോട്ട് ഇറങ്ങാൻ പോവുന്നു. ഇതുവരെ ഇല്ലാത്ത ഒരു ആഹ്ലാദവും ആവേശവുമൊക്കെ.
റൂം അടച്ചിട്ടു ഞങ്ങള് മൂവരും ലിഫ്റ്റ് ലക്ഷ്യം വെച്ചു നടന്നു. ഞാൻ ഒന്നൂടെ ആലോചിച്ചു. ഇനി ഇത് സ്വപ്നം വല്ലോം ആണോ. ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ഒരു കോള്.
കാരണം ഇന്നേവരെ ഞാനും വനജ ചേച്ചിയും മാത്രം വീട്ടില് നിന്നിട്ടില്ല. എന്റെ നടക്കാതെ പോയെന്നു കരുതിയ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് എല്ലാം ഒരു പ്രതീക്ഷയുടെ നാമ്പ് മുളച്ചു.
മുൻപേ നിന്ന വരാന്തയുടെ ആ ഭാഗത്ത് തന്നെ വെയിറ്റ് ചെയുന്നു. അപ്പച്ചി അങ്കിൾനെ വിളിച്ചിരുന്നു. ഇപ്പൊ നമ്മടെ സൻട്രോ കാറുമായി എത്തുമെന്നാ പറഞ്ഞത്.
ഏകദേശം ഒരു പതിനഞ്ചു മിനിട്ട് കഴിഞ്ഞു വണ്ടി അപ്പുറത്തെ ഗേറ്റ് വഴി അകത്തു കേറി അവിടെയെത്തി.
അപ്പച്ചി : “ഇവരെ വിട്ടിട്ടു ചേട്ടൻ ഒന്ന് വരണേ.”
ഞാൻ ഫ്രണ്ടിൽ കേറി. ചേച്ചി പൊറകിലും.
അവളുടെ കൊതം വെക്കാൻ തന്നെ ഒരു സീറ്റ് തെകയത്തില്ല.
വനജയായിട്ടു വീട്ടിലോട്ടു പോവാ… ഓർക്കുമ്പോതന്നെ….