ആദി അമ്പരന്ന് മുകളിലേക്ക് നോക്കി.
അവളുടെ ഇരുണ്ട കണ്ണുകൾ ശിവദാസിന്റേതുമായി കണ്ടുമുട്ടി—സ്ഥിരവും, വായിച്ചെടുക്കാനാകാത്തതും.*
ആനന്ദ് മരവിച്ചുപോയി. അവന്റെ മനസ്സ് പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു: *‘ജോലി’ എന്ന് അദ്ദേഹം എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?*
ശിവദാസ് ഉടൻ വിശദീകരിച്ചില്ല.
അദ്ദേഹം അവളിൽ തന്നെ നോട്ടം പതിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു—അദേഹത്തിനു പ്രായമായെങ്കിലും ശക്തമായ മുഖത്ത് നിശ്ശബ്ദമായൊരു തീവ്രത.*
പിന്നെ ഒടുവിൽ… അദ്ദേഹം കൂട്ടിച്ചേർത്തു:*
“എന്റെ ഫാംഹൗസിൽ എനിക്ക് സഹായം വേണം.”*
അത് കേൾക്കാൻ നിരുപദ്രവകരമായി തോന്നി—പക്ഷേ അദ്ദേഹം അത് പറഞ്ഞ രീതിയിൽ എന്തോ… ശരിയല്ലാത്തതായി തോന്നി.
ആനന്ദിന്റെ വയർ പിരിഞ്ഞുമുറുകി.
*ശിവദാസിന് തന്റെ ഫാംഹൗസിൽ സഹായം വേണമായിരുന്നോ?*
അത് സത്യസന്ധമായ ജോലിയാണെന്ന് തോന്നി—കളപറിക്കൽ, പാചകം, വൃത്തിയാക്കൽ… പക്ഷേ എന്തുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം *ആധി*യോട് പ്രത്യേകമായി ചോദിച്ചത്? അവളുടെ ഭർത്താവിനോട് ചോദിക്കാത്തത്?
ശിവദാസ് ക്രൂരനായ മനുഷ്യനൊന്നുമല്ല… പക്ഷേ അദ്ദേഹം ആദിയെ നോക്കുന്ന രീതി വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു: ഇത് വീട്ടുജോലികളെക്കുറിച്ചായിരുന്നില്ല.*
അദ്ദേഹതിന് മറ്റെന്തോ വേണമായിരുന്നു.*
ആദി ആനന്ദിനെ നോക്കി—നിശ്ശബ്ദമായി അനുവാദം ചോദിച്ചുകൊണ്ട്.
ആനന്ദ് മടിച്ചു.
അവന് ഇല്ലെന്ന് പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആദിയെ സംരക്ഷിക്കണം. അവളെ അങ്ങനെ നോക്കുന്ന ഈ വൃദ്ധന്റെ കൂടെ അവളെ എങ്ങോട്ടും അയക്കരുത്.*
പക്ഷേ… അവരുടെ കൈയിൽ പണമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.
വാടകയില്ല. പുറത്താക്കപ്പെട്ടാൽ ആഴ്ചകളോളം ഭക്ഷണത്തിനുപോലും സുരക്ഷയില്ല.
ശിവദാസ് ക്ഷമയോടെ കാത്തുനിന്നു, കൈകൾ പിണച്ചുകെട്ടി, അവരെ രണ്ടുപേരെയും നോക്കിക്കൊണ്ട്.*
പിന്നെ ആനന്ദ് കഠിനമായി വിഴുങ്ങി—ഏറ്റവും നേരിയൊരു തലയാട്ടൽ നൽകി.*
ആദി പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
അവളുടെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിച്ചു, പക്ഷേ അവൾ എതിർത്തില്ല. അവൾ ശിവദാസിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു—പുറമേ ശാന്തയായി, ഉള്ളിൽ പരിഭ്രാന്തയായി.*
ശിവദാസ് അംഗീകാരത്തോടെ ചെറുതായി തലയാട്ടി.*
“നാളെ രാവിലെ,” അദ്ദേഹം ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. “എന്റെ ഫാംഹൗസിലേക്ക് വരൂ.” എന്നിട്ട് അവളെ അടിമുടി ഒന്നു നോക്കി.
പി ന്നെ മറ്റൊരു വാക്കുപോലും പറയാതെ അദ്ദേഹം തിരിഞ്ഞ് പോയി—അദ്ദേഹത്തിന്റെ കനത്ത കാൽച്ചുവടുകൾ വഴിയിലൂടെ അകന്നുപോകുന്ന ശബ്ദം
മങ്ങി.