നമ്മൾ ഇങ്ങനെ നോക്കാൻ പാടില്ല. സാരമില്ല… നിന്റെ അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ട് നീ ചെയ്തതാണെന്ന് അച്ഛന് അറിയാം. നീ അതൊക്കെ അങ്ങ് മറന്നേക്ക്. വാ… അമ്മ നല്ല ഇഡലിയും ചമ്മന്തിയും ഉണ്ടാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. വന്ന് കഴിക്ക്.”
രാഘവൻ അത്രയും പറഞ്ഞ് അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ നോക്കി. എന്നാൽ ‘അറിവില്ലായ്മ’ എന്ന അച്ഛന്റെ ആ വാക്ക് വിസ്മയയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കൊള്ളിയാൻ പോലെ തറച്ചു. തനിക്ക് ഒന്നും അറിയില്ലെന്ന് അച്ഛൻ കരുതിയത് അവളെ വല്ലാതെ ചൊടിപ്പിച്ചു. അവൾ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയ അച്ഛനെ നോക്കി ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു.
വിസ്മയ: “അച്ഛാ… എനിക്ക് അറിയാം!”
രാഘവൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞുനിന്നു. “എന്താ മോളേ നീ പറഞ്ഞത്?”
വിസ്മയ: “എനിക്ക് അറിയാം അച്ഛാ… അവിടെ എന്താണ് നടന്നതെന്നും
എന്തിനാണ് അത് ചെയ്യുന്നതെന്നും. അതിന്റെ പേര് ‘സെക്സ്’ എന്നാണെന്നും, നിങ്ങൾ പരസ്പരം സുഖിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് അത് ചെയ്യുന്നതെന്നും എനിക്ക് നല്ല നിശ്ചയമുണ്ട്. അല്ലാതെ അച്ഛൻ കരുതുന്നതുപോലെ എനിക്ക് അറിവില്ലായ്മ ഒന്നുമില്ല!”
വിസ്മയയുടെ ഈ മറുപടി കേട്ടതും രാഘവന്റെ നിയന്ത്രണം വിട്ടു. തന്റെ മകൾ ഇത്രയും പച്ചയായി ആ വാക്ക് ഉപയോഗിക്കുമെന്നും തന്നോട് തർക്കിക്കുമെന്നും അദ്ദേഹം കരുതിയില്ല. പെട്ടെന്നുണ്ടായ ദേഷ്യത്തിലും സ്തംഭനാവസ്ഥയിലും രാഘവന്റെ കൈ ഉയർന്നു.
’ടപേ!’
രാഘവന്റെ കൈപ്പത്തി വിസ്മയയുടെ ചുവന്നു തുടുത്ത കവിളിൽ ആഞ്ഞു പതിച്ചു. മുറിക്കുള്ളിൽ ആ ശബ്ദം മുഴങ്ങി. വിസ്മയ ആ ആഘാതത്തിൽ
കട്ടിലിലേക്ക് തെറിച്ചു വീണു. അവളുടെ കവിളിൽ അച്ഛന്റെ വിരലുകൾ ചുവന്നു തെളിഞ്ഞു വന്നു.
വിസ്മയ വേദന കൊണ്ട് പുളഞ്ഞില്ല, പകരം വല്ലാത്തൊരു ദേഷ്യത്തോടെയും ആവേശത്തോടെയും അവൾ തന്റെ അച്ഛനെ ഒന്ന് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു മകളുടെ ഭയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു പുരുഷനെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ വീറായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.
ആ ഫ്ലാറ്റിലെ ആ മുറിക്കുള്ളിൽ ആ അടിയുടെ ശബ്ദം മാറ്റൊലികൊണ്ടു. പെട്ടെന്നുണ്ടായ കോപത്തിൽ കൈ ഉയർന്നുപോയതാണ് രാഘവൻ. ഇന്നേവരെ ഒരു ഈർക്കിലി കൊണ്ട് പോലും നോവിക്കാത്ത തന്റെ മകളെ, അവളുടെ ആ പച്ചയായ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ അടിച്ചുപോയി. അടികിട്ടിയ ആഘാതത്തിൽ കട്ടിലിൽ വീണ വിസ്മയയുടെ മുഖത്ത് വിരൽപാടുകൾ
ചുവന്നു തെളിഞ്ഞു.
രാഘവന്റെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു കുറ്റബോധം ഇരച്ചുകയറി. ഒപ്പം മകൾ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ—അതൊരു ഭീതിയായി അയാളുടെ ഉള്ളിൽ പടർന്നു. തന്റെ മകൾക്ക് ഇത്രയധികം അറിവുണ്ടെന്നതും, അവൾ അത് തന്റെ മുഖത്തുനോക്കി വിളിച്ചുപറഞ്ഞതും അയാളെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. ഒന്നും മിണ്ടാനാവാതെ, വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളുമായി അയാൾ ആ മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി നേരെ സ്വന്തം ബെഡ്റൂമിലേക്ക് പോയി.
കുറേനേരം കഴിഞ്ഞിട്ടും ആരുടെയും ശബ്ദം കേൾക്കാത്തതുകൊണ്ട് സരസ്വതി അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഹാളിലേക്ക് വന്നു. ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ അവർ ഉണ്ടാക്കിവെച്ച ഇഡലിയും ചമ്മന്തിയും ആരും തൊടാതെ അവിടെത്തന്നെ ഇരിപ്പുണ്ട്. മോളോട് സംസാരിക്കാൻ പോയ
ഭർത്താവിനെയും കാണാനില്ല. സരസ്വതി ആദ്യം വിസ്മയയുടെ മുറിയിൽ നോക്കി, അവിടെ ആരുമില്ല. പിന്നെ അവർ പതിയെ അഭിജിത്തിന്റെ മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ ചെന്നു.
അവിടെ കമ്പ്യൂട്ടർ ടേബിളിന് അരികിൽ കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി ഇരിക്കുന്ന വിസ്മയയെ കണ്ടപ്പോൾ സരസ്വതിയുടെ ചങ്ക് പിടഞ്ഞു. പക്ഷേ, അവളുടെ ആ ഇരിപ്പും ഭാവവും കണ്ട് അങ്ങോട്ട് ചെല്ലാൻ അവർക്ക് എന്തോ ഒരു മടി തോന്നി. അവിടെ എന്താണ് നടന്നതെന്ന് അറിയാൻ അവർ നേരെ സ്വന്തം മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
മുറിക്കുള്ളിൽ കണ്ട കാഴ്ച സരസ്വതിയെ ശരിക്കും ഞെട്ടിച്ചു. കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ തലയിൽ കൈവെച്ച് ഇരിക്കുന്ന രാഘവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സരസ്വതി ഓടിച്ചെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ തോളിൽ