വിസ്മയ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു വാതിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു, എന്നിട്ട് തിരിഞ്ഞു നിന്ന് അവനെ നോക്കി ചോദിച്ചു.
വിസ്മയ: “അപ്പോൾ രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നില്ലേ ചേട്ടാ?”.
അഭിജിത്ത്: “ഇല്ലടി… എനിക്ക് വിശപ്പില്ല, ഉറക്കം മാത്രമേ വരുന്നുള്ളൂ. പിന്നെ… നീ എന്റെ കമ്പ്യൂട്ടർ ഒന്നും നശിപ്പിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ അല്ലേ?”.
വിസ്മയയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ അവനെ നോക്കി ഒന്ന് കണ്ണിറുക്കി.
വിസ്മയ: “ചേട്ടൻ അവിടെ നശിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ
ഒന്നും ഞാൻ ഇവിടെ നശിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. നീ ധൈര്യമായിട്ട് ഉറങ്ങിക്കോ!”.
ഇതും പറഞ്ഞ് അവൾ വേഗത്തിൽ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. വിസ്മയ എന്തിനാണ് അങ്ങനെ പറഞ്ഞതെന്ന് ആലോചിച്ച് അഭിജിത്ത് കുറച്ചുനേരം സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. അവളുടെ വാക്കുകളിലെ ഒളിയമ്പുകൾ അവനിൽ ചെറിയൊരു ആശങ്കയുണ്ടാക്കിയെങ്കിലും, യാത്രയുടെ തളർച്ച കാരണം അവൻ വേഗം കണ്ണുകൾ അടച്ച് ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു.
അഭിജിത്ത് ടൂർ കഴിഞ്ഞ് വന്നതിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ രാത്രി രാഘവൻ സ്പെഷ്യൽ ആയി പിസ്സയാണ് ഓർഡർ ചെയ്തത്
രാഘവൻ ഓർഡർ ചെയ്ത പിസ്സയുമായി ഡെലിവറി ബോയ് എത്തിയപ്പോൾ ആ മണം വീടാകെ പടർന്നു. സരസ്വതിയും രാഘവനും
വിസ്മയയും ഡൈനിംഗ് ടേബിളിന് ചുറ്റും ഇരുന്നു.
രാഘവൻ: “അഭിജിത്തിനെ വിളിക്കണ്ട, അവൻ നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്. അവൻ ഉണരുമ്പോൾ അവന് വേണ്ടി ഇത് ചൂടാക്കി കൊടുക്കാം. നമുക്ക് കഴിച്ചു തുടങ്ങാം.”
വിസ്മയ പിസ്സയുടെ ഒരു കഷ്ണം എടുത്ത് ആസ്വദിച്ചു കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.
വിസ്മയ: “അമ്മേ… ഇതിന് നല്ല രുചിയുണ്ട്. ചേട്ടൻ ഇത് മിസ്സ് ചെയ്തല്ലോ. അവൻ ടൂറ്പോയി വന്ന് ആകെ ഒരു പരുവമായിട്ടുണ്ട്.”
സരസ്വതി: “അവൻ അവിടെ മലകയറിയതിന്റെയും മറ്റും ക്ഷീണത്തിലാവും. നീ എന്തിനാ വിസ്മയേ അവന്റെ മുറിയിൽ അത്ര നേരം ഇരുന്നത്? അവനെ വല്ലാതെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിച്ചോ?”
വിസ്മയ: (ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ) “ഏയ്… ഞാൻ അവനെ ഒന്നും
ചെയ്തില്ല അമ്മേ. അവൻ അവന്റെ കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ തിരിച്ച് ഒരു മറുപടി കൊടുത്തു, അത്രയേ ഉള്ളൂ.”
രാഘവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ പിസ്സ കഷ്ണം കഴിച്ചു തീർത്തു. ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞു കൈ കഴുകുമ്പോൾ രാഘവൻ പതുക്കെ സരസ്വതിയുടെ തടിച്ച കുണ്ടിയിൽ ഒന്ന് നുള്ളി. വിസ്മയ അത് കണ്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മുറിയിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറെടുത്തു.
വിസ്മയ: “അമ്മേ… ഞാൻ ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ കൂടെയാ കിടക്കുന്നത്
രാഘവനും സരസ്വതിയും വിസ്മയയുടെ ആഗ്രഹം കേട്ട് പരസ്പരം നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. വിസ്മയ കട്ടിലിന്റെ ഒരറ്റത്തായി അവരെ കാത്ത് ഇരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉറക്കമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വല്ലാത്തൊരു ആകാംക്ഷയായിരുന്നു.
രാഘവനും സരസ്വതിയും മെല്ലെ
തങ്ങളുടെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് നടന്നു. വിസ്മയ നേരത്തെ തന്നെ അവിടെ എത്തി കട്ടിലിൽ അവർക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ആ മുറിയുടെ വാതിൽ പതുക്കെ ചാരി കുറ്റി ഇട്ടു.
സീറോ ബൾബിന്റെ ആ മങ്ങിയ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ വിസ്മയയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രാഘവൻ കട്ടിലിൽ വന്നിരുന്നുവെങ്കിലും മകളുടെ സാന്നിധ്യം അയാളിൽ ചെറിയൊരു ജാള്യതയുണ്ടാക്കി. തന്റെ കന്യകയായ മകൾക്ക് മുന്നിൽ വച്ച് ഭാര്യയുമായി ബന്ധപ്പെടുക എന്നത് അയാളിലെ അച്ഛന് ഉൾക്കൊള്ളാൻ അല്പം പ്രയാസമായിരുന്നു.
രാഘവൻ: (സരസ്വതിയുടെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട്) “സരസൂ… എനിക്ക് എന്തോ ഒരു മടി പോലെ. ഇന്നലത്തെ പോലെയല്ലല്ലോ ഇന്ന്, മോൾ ഇത്രയും അടുത്തുണ്ടല്ലോ. എനിക്ക്… എനിക്ക്
വല്ലാതെ എന്തോ പോലെ തോന്നുന്നു.”
സരസ്വതി രാഘവന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചു. അവളുടെ ഉള്ളിലും ചെറിയൊരു പരിഭ്രമം ഇല്ലാതിരുന്നില്ല.
സരസ്വതി: “രാഘവേട്ടാ… ഇന്നലെ നമ്മൾ തീരുമാനിച്ചതല്ലേ? അവൾക്ക് അറിവ് പകർന്നു നൽകാൻ നമ്മളല്ലാതെ വേറെ ആരാണ് ഉള്ളത്? നിങ്ങൾ മടി വിചാരിക്കാതെ റിലാക്സ് ചെയ്യൂ. അവൾ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ട് നമ്മൾ എന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്? നമ്മൾ ഒളിച്ചു ചെയ്യുന്നത് അവൾ അറിയുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ നല്ലതാണ് അവൾക്ക് മുന്നിൽ വെച്ച് ഇത് ചെയ്യുന്നത്.”