ശ്യാം: ഉം, എന്താ?
ഗോപിക: മതി.
ശ്യാം: മതിയെന്നോ, തുടങ്ങിയിട്ടേയുള്ളൂ.
ഗോപിക: മതി, അമ്മ വരും.
ശ്യാം: അമ്മ താഴെയാ.
ഗോപിക: ചിലപ്പോ വരും.
ശ്യാം: ഇല്ല.
ഗോപിക: പിടിച്ച് നോക്കിയില്ലേ? പോരെ?
ശ്യാം: പോര.
ഗോപിക: പിന്നെ.
ശ്യാം: കുടിക്കണം.
ഗോപിക: അയ്യോ, എനിക്ക് നാണമാണ്, വേണ്ട.
ശ്യാം: ഒരു തവണ.
ഗോപിക: അപ്പോൾ നീ കാണില്ലേ?
(“നീ” എന്ന്!)
ശ്യാം: പിന്നെ, കാണാതെ.
ഗോപിക: അയ്യേ എനിക്ക് വയ്യ, നാണമാ.
ശ്യാം: ഞാൻ കണ്ണടച്ചോളാം.
ഗോപിക: പിന്നെ, കള്ളൻ.
ശ്യാം: കാണിച്ചേ.
ഗോപിക: ഇല്ല.
ശ്യാം: ഞാൻ അടിയിൽ നിന്നും ടോപ്പ് പൊക്കും.
ഗോപിക: അയ്യോ വേണ്ട, അമ്മ വരും.
ശ്യാം: ഒരു തവണ.
ഗോപിക: ഇവിടെ വേണ്ട. (അവൾ ബലമായി അവൻ്റെ കൈ വലിച്ചു മാറ്റി. ഒരു തള്ളും വച്ചു കൊടുത്തു.)
ആ മുഖത്ത് ഒരു ആശ്വാസഭാവവും ഒപ്പം തൃപ്തിയും.
ശ്യാം: ബാക്കി എങ്ങിനാ?
ഗോപിക: എന്നത്?
ശ്യാം: കുടിക്കുന്നത്.
ഗോപിക: കുടിക്കേണ്ട.
ശ്യാം: വേണം.
ഗോപിക: പിന്നെ നോക്കാന്നേ, ഇപ്പോ പോ, അമ്മ വരും.
അവൾ വേഗം കത്രികയും, സെല്ലോ ടേപ്പും മറ്റും പെറുക്കിയെടുത്ത് മേശയുടെ ഡ്രോയിലിട്ട് മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി.
ഒരു വലിയ കടമ്പ കടന്നുകിട്ടിയതായി ശ്യാമിന് തോന്നി. ഇനി എല്ലാം എളുപ്പമാണ്. ഇവിടെ വരെ എത്താനാണ് പാട്. ഇനി അവസരം ഒത്തുവരണം എന്നുമാത്രം.
ഗോപികയുമായുള്ള മധുരമനോഹര മദന മുഹൂർത്തങ്ങൾ അടുത്ത ഭാഗത്ത്.
(തുടരും)