ദിവസങ്ങൾ കഴിയുന്തോറും ആമിയെ ഒരിക്കലെങ്കിലും പ്രാപിയ്ക്കാൻ ഉള്ള മോഹം എന്റെ
മനസ്സിൽ അലയടിച്ചുയർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു…
മൂന്നാഴ്ച്ചകൾക്ക് ശേഷം ഒരു ചൊവ്വാഴ്ച്ച പതിവ് പോലെ കുളിച്ച് റെഡിയായി ഞാനും അനുവും
തറവാട്ടിലേക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കായി ചെന്നു…കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ ചെറിയമ്മ
എന്നോടവശ്യപ്പെട്ട കാര്യം കേട്ട് എനിയ്ക്കൊന്നു തുള്ളിച്ചാടാൻ തോന്നി…
ചെറിയമ്മ:-മഹി…ആമിയ്ക്ക് സ്ലോളർഷിപ്പിനുള്ള ഇന്റർവ്യൂ കാർഡ്
വന്നിട്ടുണ്ട്…ചെന്നൈയിൽ ആണ് ഇന്റർവ്യൂ രണ്ട് ദിവസം
ആയിട്ടാണ്…നിനക്കറിയാലോ..ചെറിയച്ചന് ഇത്ര ദൂരെക്കൊന്നും പോയി പരിചയം ഇല്ലാന്ന്…
പോരാത്തതിന് യാത്രയ്ക്കിടയിൽ ഉള്ള ഛർദിയും…ആമിയെയും കൊണ്ട് മഹിയ്ക്ക് പോകാൻ
പറ്റുമോയെന്നു ചോദിക്കാൻ പറഞ്ഞിരുന്നു…മനസ്സിൽ അടക്കാൻ ആകാത്ത സന്തോഷം
ഉണ്ടായിരുന്നെകിലും ഞാനതേല്ലാം പുറമെ കാണിക്കാതെ ഉള്ളിലൊതുക്കി…
ഞാൻ:-അത്..ഷോപ്പിൽ ആളില്ലാതെ 2 ദിവസം മാറി നിൽക്കാന്ന് വച്ചാൽ….
ചെറിയമ്മ:-ചെറിയച്ചൻ അരവിന്ദേട്ടനോട് രാവിലെ പോകുന്നതിന് മുൻപ്
സംസാരിച്ചിരുന്നു…രണ്ട് ദിവസത്തെ കാര്യമല്ലേയുള്ളു ഏട്ടൻ കടയിൽ നിന്നോളമെന്നു
സമ്മതിച്ചിട്ടുണ്ട്…മഹിയ്ക്ക് കൂടെ പോകാൻ പറ്റില്ലെങ്കിൽ സോളർഷിപ്പ് വേണ്ടെന്ന്
വയ്ക്കുകയെ നിവൃർത്തിയുള്ളൂ…കിട്ടിയാൽ നല്ലൊരു കാര്യമായിരുന്നു ആമിയുടെ തുടർന്നുള്ള
പഠനത്തിന് നല്ലൊരു സഹായമായേനെ..അവളും ഒത്തിരി ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നതാണ്…
ഞാൻ:-ആരും കൂടെ പോകാൻ ഇല്ലാഞ്ഞിട്ട് കിട്ടിയ ഭാഗ്യം വേണ്ടെന്ന്
വയ്ക്കേണ്ട..നമ്മുടെ ആമിക്കുട്ടിയുടെ ആഗ്രഹം അല്ലെ.. ഷോപ്പിൽ നിന്ന് 2 ദിവസം മാറി
നിൽക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യമാണ്…നല്ലൊരു കാര്യത്തിനല്ലേ..ഞാൻ പൊയ്ക്കൊളം..എന്ന
ഡെയ്റ്റ്..
ചെറിയമ്മ: വ്യാഴവും വെള്ളിയും ആണ് ഇന്റർവ്യൂ..നാളെ പോകേണ്ടി വരും..ആമിയ്ക്ക് മുൻപ്
വേറൊരു കുട്ടിക്കാന് കിട്ടിയിരുന്നത്..ആ കുട്ടി പിന്മാറിയപ്പോൾ ആമിയ്ക്ക്
കിട്ടിയതാണ്.അതാണ് സമയം കിട്ടാതെ വന്നത്…
ഞാൻ:-ഇനിയിപ്പോൾ മറ്റൊന്നും പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ലല്ലോ ഞാൻ റെഡിയാണെന്നു
ചെറിയച്ഛനോട് പറഞ്ഞേരെ..ആമിയോടും റെഡിയായിക്കൊളാൻ പറയൂ…ചെറിയമ്മയുടെ മുഖത്ത് അത്
വരെയുണ്ടായിരുന്ന സന്ദേഹം മാറി ആശ്വാസത്തിന്റെ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞിരുന്നു ആമിയെ
കൊണ്ട് പൊയ്ക്കൊളം എന്ന് ഞാൻ സമ്മതം മൂളിയപ്പോൾ… ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ഞാനും അനുവും കൂടെ
ടൗണിലേക്ക് പോയി..ഞാനവളെ സ്കൂളിൽ ഇറക്കിയിട്ടു ഷോപ്പിലേയ്ക്കും….ഞാൻ ഓൺലൈനായി രണ്ട്
ബസ് ടിക്കറ്റുകൾ ബുക്ക് ചെയ്തു…
ചെന്നൈയിൽ ഉള്ള 2 ദിവസം കൊണ്ട് അച്ഛനും ആമിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കം
അറിയുകയും ആമിയെ കൊതി തീരെ അനുഭവിക്കുകയും വേണം…പിന്നീടുള്ള ചിന്ത മുഴുവൻ
അതായിരുന്നു …ഓർക്കുന്തോറും സന്തോഷം കൊണ്ടെന്റെ മനം നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു…അപ്പോഴും
എങ്ങനെ ആമിയെ കൈകാര്യം ചെയ്യുമെന്ന കാര്യത്തിൽ എനിയ്ക്കൊരു നിശ്ചയവും
ഉണ്ടായിരുന്നില്ല…അന്ന് രാത്രിയിൽ ഉറങ്ങുന്നത് വരെ പല വഴികളും
ചിന്തിച്ചെങ്കിലും..ഒരു നല്ല തീരുമാനത്തിലെത്താൻ എനിയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല…
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ചെറിയച്ചൻ എന്നെയും ആമിയെയും ടൗണിൽ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ
എത്തിച്ചു..ചെറിയച്ചൻ എനിയ്ക്ക് കാശ് തരാൻ തുനിഞ്ഞെങ്കിലും ഞാൻ വാങ്ങിയില്ല…8
മണിക്ക് പോകാനുള്ള ബസ് വന്നപ്പോൾ ഞങ്ങൾ കയറി സീറ്റിലിരുന്നു..ഏറ്റവും പിറകിലുള്ള
സീറ്റ് ആണ് ഞങ്ങൾക്ക് കിട്ടിയത്…ആമി ആദ്യമേ വിൻഡോ സീറ്റിൽ കയറിയിരുന്നു…ഞാൻ ബാഗ്
മുകളിൽ വച്ചിട്ട് സൈഡിലായി ആമിയോടു ചേർന്നിരുന്നു…ബസ് നീങ്ങിയപ്പോൾ ചെറിയച്ചൻ കൈ
വീശി ഞങ്ങളെ യാത്രയാക്കി…ബസ് നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ അത് വരെ സാധാരണ ഭാവത്തിൽ
ആയിരുന്ന ആമി വളരെ ഉത്സാഹവതിയായി കാണപ്പെട്ടു…
വീട്ടിലായിരുന്നപ്പോൾ കാണിച്ചിരുന്ന ഗൗരവം ഉപേക്ഷിച്ച് ഞാനവളോട് കൂടുതൽ ഫ്രീയായി
ഇടപെടാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു…പാതി വഴി പിന്നിട്ടപ്പോഴേയ്ക്കും ഏട്ടൻ അനിയത്തി
ബന്ധത്തിനപ്പുറം…ഞങ്ങൾ നല്ല ചങ്ക് ഫ്രണ്ട്സ് ആയി മാറിയിരുന്നു…അങ്ങനെ കളിയും
ചിരിയുമായി വൈകിട്ടായപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ചെന്നൈയിൽ എത്തി…