ഓഫീസിൽ നിന്നും കാറ്റലോഗും ഡീലർ പ്രൈസ് ലിസ്റ്റ് കോപ്പിയും പ്രിൻറ് എടുത്തു തരാൻ ആവശ്യപ്പെട്ട് ഔട്ട് സ്റ്റാൻഡിങ് പെയ്മെന്റിന്റെ ഡീറ്റെയിൽസും നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ സുസ്മിത ചേച്ചി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് എൻറെ ക്യാബിനിലേക്ക് വരുന്നത്.തൊട്ടു പുറകെ ഡയാനയും മാത്യൂസ് അങ്കിളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അങ്കിളാണ് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞത്.ചേച്ചിയുടെ അച്ഛനെ ചെറുതോണി അടുത്തുവച്ച് ഒരു വണ്ടി ഇടിച്ചു. അവിടുത്തെ ജില്ലാ ആശുപത്രിയിലാണ് .പണിക്ക് പോയ വഴി സംഭവിച്ചതാണ്.നാട്ടുകാരാണ് കൊണ്ടുപോയത്.വിശദവിവരങ്ങൾ അറിയില്ല.ആങ്ങളയാണ് വിളിച്ചു പറഞ്ഞത്.അവനും വ്യക്തമായ വിവരങ്ങൾ ഇല്ല .
ചേച്ചിയുടെ ഇളയതാണ് അവൻ .കേട്ട വഴി ചേച്ചിയെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ഭർത്താവിൻറെ നമ്പർ വാങ്ങി വിളിച്ചു.ആള് ഔട്ട് ഓഫ് കവറേജ് ആണ് .ഒന്ന് രണ്ട് തവണ വിളിച്ചു നോക്കിയെങ്കിലും ഒരു രക്ഷയും ഇല്ല .ആകെ ഒരു മൂകത.എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയില്ല.ചേച്ചി ആണെങ്കിൽ ഭയങ്കര കരച്ചിലും .മാത്യൂസ് അങ്കിളാണ് ആ നിശബ്ദത ഭേദിച്ചത്.മോൻ ഇന്ന് കട്ടപ്പനക്കല്ലേ പോകുന്നത് ?ചെറുതോണി വഴി ആക്കുകയാണെങ്കിൽ ഈ കൊച്ചിനെ അവിടെ എത്തിക്കാമല്ലോ? ഓ….
ഞാൻ എന്തു മണ്ടനാഅക്കാര്യം ഓർത്തില്ല.ഞാൻ സമയം നോക്കി 10 30 ആയി.ഇപ്പോൾ പുറപ്പെട്ടാൽ എന്തായാലും ഒരു മൂന്നുമണിയോടെ ചെറുതോണി എത്താം.അവിടുന്ന് കട്ടപ്പനയ്ക്ക് ഒരു 45 മിനിറ്റ് മാക്സിമം മതി.ഇപ്പോൾ പുറപ്പെട്ടാൽ ആശുപത്രിയിൽ കുറച്ച് സമയം ചെലവഴിച്ചാലും അഞ്ചുമണിക്ക് കട്ടപ്പനയിലെത്താം.
ഞാൻ ചേച്ചിയോട് വണ്ടിയിൽ കയറാൻ പറഞ്ഞു.ഡയാന ഫയൽ എടുത്ത് വണ്ടിയിൽ വച്ചു.ചേച്ചിയുടെ സങ്കടം കണ്ട് എല്ലാവരും ഞങ്ങളെ യാത്രയാക്കുവാൻ ആയി അവിടെ നിന്നു .ഞാൻ വണ്ടി നേരെ പച്ചാളത്തുള ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് വിട്ടു. പ്രായമായ അച്ഛനും അമ്മയും ആണ് കൊച്ച് സ്കൂളിൽ പോയിരുന്നു..
സ്കൂളിൽ പോയി കൊച്ചിനെ കൂട്ടാമെന്ന് ചേച്ചി പറഞ്ഞെങ്കിലും അവർ പറഞ്ഞു കൊച്ചിനെ നോക്കി കൊള്ളാം എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ നാളെ ചെറുതോണിക്ക് വന്നു കൊള്ളാമെന്ന് .ചേച്ചി പെട്ടെന്ന് കുറെ ഡ്രസ്സും ആയി വന്നു. ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ ഭർത്താവിനെ ഒന്നുകൂടി വിളിച്ചു നോക്കി.പക്ഷേ കിട്ടുന്നില്ല.ഞങ്ങൾ 10 50 ന് അവിടെനിന്ന് യാത്ര തിരിച്ചു
സാമാന്യം നല്ല വേഗതയിലാണ് ഞാൻ വണ്ടി ഓടിച്ചത്.ചേച്ചി പുറകെ സീറ്റിൽ ടതുവശം ചേര്ന്നാണ് ഇരിക്കുന്നത്.ഞാൻ റിയർവ്യൂ മിററിലൂടെ ഇടയ്ക്ക് ചേച്ചിയെ നോക്കിയതല്ലാതെ ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ നിശബ്ദത തളംകെട്ടി തന്നെ ഇരുന്നു.
ദൂരയാത്രകളിൽ ഇടയ്ക്ക് ഒരു ചായ കുടിക്കുക എന്നത് എന്റെ ശീലമാണ്.സ്ഥിരം പോകാറുള്ള റൂട്ടുകളിൽ എനിക്ക് ചില കടകൾ സ്ഥിരവുമാണ്.ഞങ്ങൾ കോതമംഗലം കഴിഞ്ഞ് നേര്യമംഗലം റൂട്ടിലാണ് ഇപ്പോൾ യാത്ര .ഞാൻ സ്ഥിരമായി ചായ കുടിക്കാനുള്ള കടയുടെ മുൻപിൽ രണ്ടുമൂന്നു വണ്ടികൾ നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നു.ഞാൻ അതിനെ മറികടന്ന് വണ്ടി പാർക്ക് ചെയ്തു.ചേച്ചി എന്നെ എന്തേ എന്ന ഭാവത്തിൽ നോക്കി.
മുഖത്ത് ആ പഴയ ഭാവം തന്നെ.ഞാൻ പറഞ്ഞു നമുക്ക് ഒരു ചായ കുടിച്ചിട്ട് യാത്ര തുടരാം .ചേച്ചിയുടെ കരഞ്ഞ ഭാവമുള്ള മുഖത്ത് ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി പോലും വരുന്നില്ല.സാരമില്ലെന്നേ …ഒന്നും പറ്റി കാണില്ല ഇത്രയ്ക്ക് ടെൻഷന്റെ ആവശ്യമില്ല ഞാൻ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.കടയിൽ പോയി രണ്ട് ചായ പറഞ്ഞു ഒരെണ്ണം വാങ്ങി ഒരു പഴംപൊരിയും ആയി വണ്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.അത് ഞാൻ ചേച്ചിക്ക് കൊടുത്തു.ഞാൻ തിരികെ കടയിൽ പോയി ചായയും പഴംപൊരിയും കഴിച്ച് ഇരുന്നപ്പോഴേക്കും മറ്റു വണ്ടിക്കാർ ചായകുടിച്ച് വണ്ടിയുമായി പോയി.പിന്നെ അവശേഷിച്ചിരുന്നത് ആ കടയുടെ ഓണറുടെ ഒരു ജീപ്പ് മാത്രമായിരുന്നു.
അത് സ്ഥിരമായി അവിടെ ഉണ്ടാകാറുള്ളതാണ്.ഞാൻ വണ്ടിയുടെ അടുത്ത് വന്ന് ഗ്ലാസ് വാങ്ങി തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ ചേച്ചിയുടെ ഫോൺ റിങ് ചെയ്യുന്നത് കേട്ടു.കടയിൽ വന്ന് പണവും കൊടുത്തു അല്പം വർത്തമാനവും പറഞ്ഞു ഞാൻ തിരിച്ചു വണ്ടിയുടെ അടുത്ത് വന്നപ്പോൾ ചേച്ചി ഫോണിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.പഴയ വിഷാദഭാവം പോയി ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി മുഖത്ത് ദൃശ്യമായി.ഞാൻ ഡോറിനോട് ചേർന്നുനിന്നു .