സന്ദീപ് : പോവാം
എന്നും പറഞ്ഞു അവൻ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു. ഞങ്ങളും അവന്റെ പുറകിൽനടന്നു
സ്കൂളിനടുത്തുള്ള ഇന്റർനെറ്റ് കഫെ ആയതിനാൽ പ്രവർത്തിദിനങ്ങളിൽ നല്ല തിരക്കായിരുന്നു. അവധി ദിനങ്ങളിലും ഞായറാഴ്ചയുമായിരുന്നു തിരക്ക് കുറവ്.കഫെയുടെ മുകൾനിലയിൽ തന്നെയാണ് അതിന്റെ ഓണർ വർക്കിച്ചേട്ടനും ഭാര്യ അന്നമ്മ ചേടത്തിയും താമസിക്കുന്നത് അവരുടെ അകന്ന ബന്ധത്തിലെ ഒരു പെൺകുട്ടിയാണ് ജാൻസി.ജാൻസി ചേച്ചി കോട്ടയംകാരിയാണ് ഇവിടെയുള്ള കോളേജിലാണ് ചേച്ചി ഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുന്നത്(സന്ദീപിന്റെ ചേച്ചി സന്ധ്യയുടെ കൂടെ )വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധപ്രകാരം അണ് ഹോസ്റ്റലിൽ നിൽക്കാതെ വർക്കിചേട്ടന്റെയും അന്നമ്മചേടത്തിയുടെയും കൂടെ നിൽക്കുന്നത്.അവർക്ക് അത് വലിയ ഉപകാരമായിരുന്നു വർക്കിച്ചേട്ടന്റെ രണ്ട് ആൺമക്കളും
വിദേശത്താണ് രണ്ട് പേരുടെയും വിവാഹം കഴിഞ്ഞു അവിടെ ഫാമിലിയായി ജീവിക്കുന്നു വയസ്സാം കാലത്ത് അവരെ നോക്കാൻ ആരുമില്ലാതെ ഇരിക്കുന്ന സമയത്താണ് ജാൻസിചേച്ചിടെ വരവ് പിന്നെ കോളേജ് കഴിഞ്ഞ് വന്ന് കഫെയിലെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ നോക്കുന്നത് ഇപ്പൊ ജാൻസിചേച്ചിയാണ്. ഞങ്ങള് മൂന്നു പേരും കഫെയിൽ എത്തി ജാൻസിചേച്ചി അവിടെ കമ്പ്യൂട്ടറിന് മുൻപിൽ ഇരിപ്പുണ്ട് കഫെയിൽ കേറുമ്പോൾ തന്നെ ഇടത്തോട്ട് ഉള്ളിലേക്ക് മാറി ഒരു ടേബിളും അതിൽ ഒരു കമ്പ്യൂട്ടറും ഉണ്ട് അവിടെ ഇരുന്നാൽ പുറത്തുള്ള എല്ലാ കാഴ്ചയും കാണാം എന്നാൽ അവിടെ ഇരിക്കുന്നവരുടെ മുഖം മാത്രമേ കാണാൻ കഴിയുള്ളു.ഞങ്ങള് വന്നതൊന്നും ചേച്ചി ശ്രെദ്ധിച്ചിട്ടില്ല ആള് കമ്പ്യൂട്ടറിൽ നോക്കിയിരുപ്പാണ്. ഞങ്ങൾ മൂന്ന് പേരും സ്ഥിരം കയറാറുള്ള മൂന്നാം നമ്പർ കാബിനിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. ആ സമയം
സന്ദീപ് : ചേച്ചി ഞങ്ങള് ഇവിടെ കേറുവാണേ…
പെട്ടെന്നുള്ള സന്ദീപിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് ഞെട്ടിയ ജാൻസിചേച്ചി പെട്ടെന്ന് കസേരവലിച്ചു നേരെ ഇരുന്നു മോണിറ്റർ ഓഫ് ചെയ്ത് ഷാൾ നേരെയാക്കി അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നോക്കി എഴുനേറ്റു.
സന്ദീപ് : ചേച്ചി ഇവിടെ.
അപ്പോഴാണ് ചേച്ചി ഞങ്ങളെ കണ്ടത്. ആ സമയം ചേച്ചിയുടെ മുഖത്ത് വെപ്രാളവും ഒരു പേടിയും കാണാമായിരുന്നു.
ജാൻസി : ആ..നിങ്ങളെപ്പയെത്തി ?
ഒരു ഇടറിയ ശബ്ദത്തോടെ ചേച്ചി ചോദിച്ചു
ഞാൻ : ഇപ്പൊ വന്നുള്ളൂ.ചേച്ചി നല്ല തിരക്കിലാണെന്ന് തോന്നണു ജാൻസി : ഏയ്… തിരക്കൊന്നുമില്ല. ഞാനൊരു സിനിമ കാണുകയായിരുന്നു.
രതീഷ് : ഏത് സിനിമയാ ചേച്ചി ?
പെട്ടെന്നുള്ള അവന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് പരുങ്ങിക്കൊണ്ട്
ജാൻസി : അത് ഇംഗ്ലീഷ് സിനിമയാ രതീഷ് : പ്രേതത്തിന്റെ സിനിമയാണോ ? ജാൻസി : അല്ല ഇത് വേറെ നിനക്ക് പറഞ്ഞാ മനസിലാവില്ല
ചെറിയൊരു ദേഷ്യത്തോടെ ചേച്ചി പറഞ്ഞു രതീഷിന്റെ അടുത്ത ചോദ്യം വരുന്നതിനു മുന്നേ സന്ദീപ് അവനെ തടഞ്ഞു.അവനാകെ ഇംഗ്ലീഷ് സിനിമ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ പ്രേതം, മൃഗങ്ങൾ അതൊക്കെ അറിയു.
ജാൻസി : വേഗം കേറിക്കോ പന്ത്രണ്ട് മണിക്ക് ഞാൻ പൂട്ടും.
എന്നും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ചേച്ചി ചുരിദാറു വലിച്ച് നേരെയാക്കി മുകളിലേക്ക് പോയി.
ഞങ്ങള് മൂന്നുപേരും മൂന്നാം നമ്പർ കാബിനിൽ കയറി.ഈ കാബിനിൽ മൂന്നു പേർക്ക് സുഗമായി ഇരിക്കാം.ബാക്കിയുള്ള നാല് കാബിനിലും രണ്ട് പേർക്ക് മാത്രമേ കഷ്ടിച്ചിരിക്കാൻ കഴിയുകയുള്ളു. ഈ കഫെയിലെ കാബിനെല്ലാം വലിയ വാതിലുകളാണ്,ചെറിയൊരു മുറിപോലെ പുറത്തുനിന്നൊന്നും കാണാൻ കഴിയില്ല.അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇവിടെ തിരക്കും കൂടുതലായിരുന്നു. ഞാനും സന്ദീപും കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ മുന്നിൽ ഇരുന്നു. രതീഷ് പുറത്തുനിന്നു ഒരു കസേര എടുത്ത് ഞങ്ങളുടെ പുറകിലും കാബിനു വെളിയിലുമായി വെച്ചിരുന്നു.സന്ദീപ് കമ്പ്യൂട്ടറൊക്കെ ഓൺ ചെയ്ത് ഗെയിം എടുത്തു.കാർ റേസിങ് ഗെയിം ആണ് മിക്കവാറും കളിക്കുന്നത് പിന്നെ ഫുഡ്ബോൾ ക്രിക്കറ്റൊക്കെ.രതീഷ് പുറകിൽ നിന്ന് നോക്കി ഇരിക്കുന്നുണ്ട് ആള് എന്തോ ആലോചനയിലാണ്.
ഞാൻ : എന്താടാ പൊട്ടാ…
എന്നെ നോക്കി