‘ കിണിയ്ക്കുണ്ട്.” ” ഇപ്പം കണ്ടാ. ഗീതക്കുട്ടി പഴയ ഏടത്തി തന്നേ. ഇച്ചിരൂടെപ്പറ്. കേക്കാൻ നല്ല രസം.’ ” ഇപ്പം പറേന്നില്ല. ‘
പറ്. ആ പഴേ ഏട്ടത്തിയമേടെ മൊഖം ഞാനൊന്നുടെ കാണട്ടെ…’
ആ പഴേ ഏട്ടത്തിയമ്മ.ഏട്ടന്റെ കൂടെ പോയല്ലോ. ഇതിപ്പം. വെറും ഗീതക്കുട്ടിയാ. വാസുവേട്ടന്റെ…’ ആ മുഖത്ത് ഒരായിരം നാണത്തിന്റെയും സംതൃപ്തിയുടേയും രശ്മികൾ വിരിയുന്നു. അതു കണ്ടു നിൽക്കുന്ന എന്റെ ഉള്ളിൽ ആയിരം താലപ്പൊലികൾ നിരന്നു. ‘ ഗീതേ. ഇതിലുപ്പിട്ടാരുന്നോ..” അടുക്കളയിൽ നിന്നും അമ്മയുടെ വിളി. ‘ ഉപ്പിട്ടതാമേ.” അവൾ അടുക്കളയിലേയ്ക്കു നോക്കി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. പിന്നെ ശബ്ദം താഴ്സത്തി എന്നോടു പറഞ്ഞു.
ഞാനങ്ങു ചെല്ലട്ടെ. പിന്നേയ്.രാവിലത്തേ കടേലെ അത്യാവശ്യപണി കഴീമ്പം. ഉച്ചയ്ക്കിങ്ങു പോരണം. കേട്ടോ.” അവളൊരു പ്രത്യേക സ്വരത്തിൽ എന്റെ താടിയിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടു. പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ അഛൻ അകത്തേയ്ക്കു കേറിവന്നു. ഗീതയുടെ പ്രകടനം കണ്ടെങ്കിലും കാണാത്ത മട്ടിൽ അഛൻ പറഞ്ഞു.
‘ നീ വേഗം ഒരുങ്ങ്. വാസുട്ടാ…’ ‘ എന്തോന്നാ ഇപ്പറേന്നേ..ഇവിടല്യോ പറണേന്ത. അവനൊരാഴ്ചച്ച കഴിഞ്ഞു വന്നാ മതീന്ന്. അപ്പോൾ അങ്ങോട്ടു വന്ന അമ്മ അഛനോടായി പറഞ്ഞു. ‘ അല്ലമ്മേ. ഇതെന്റെ എടപാടാ. ഞാൻ ചെന്നില്ലെങ്കി.ചെല്പ്പം. കാര്യം നടക്കുകേല. കമല കൊണ്ടുവന്ന എണ്ണ തലയിൽ തേയ്ക്കുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞു. എണ്ണപ്പാത്രം തിരിയെക്കൊടുത്തിട്ട് ഞാൻ വെളിയിലേയ്ക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ അമ്മ പറയുന്നതു കേട്ടു. ‘ എങ്കിപ്പിന്നെ. ഇവിടന്നൊരു കാര്യം ചെയ്യണം. ആ ബാങ്കിന്റെ പണി കഴീമ്പം. അവനേ ഉച്ചസ്കൊള്ള വണ്ടിയ്ക്കിങ്ങു വിട്ടേക്കണം.” ഞാൻ തിരിഞ്ഞമ്മയേ നോക്കി അപ്പോൾ അമ്മ അഛന്റെ ചെവിയിൽ എന്തോ പറയുന്നു. അഛൻ തല കുലുക്കുന്നു. തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്നതിനിടയിൽ അമ്മ പിറുപിറുക്കുന്നു. ” ഇത്രേതം (പായായിട്ടും ചെലപ്പം ഒന്നും അറിയത്തില്ലാത്ത പോലാ…’
ഞങ്ങൾ കാപ്പികുടിയ്ക്കുമ്പോൾ വിലാസിനി ഓടിക്കേറി വന്നു. നേരേ അടുക്കളയിൽ കയറി വന്ന അവൾ ഗണേശനേക്കണ്ടപ്പോൾ ഒന്നു പരുങ്ങി
‘ എന്താ മോളേ രാവിലേ.’ അമ്മ ചോദിച്ചു. ‘ അത്. അമ്മായീ. ചേച്ചിയ്ക്കു വെളുപ്പാൻ കാലായപ്പോ വേദന തൊടങ്ങി. പാറുക്കണിയാട്ടി വന്നിട്ടൊണ്ട്. എന്നാലും ആശുപ്രതീ പോകാന്നാ വിചാരിയ്ക്കുന്നേ. അഛൻ കാറു വിളിയ്ക്കാൻ പോയിരിയ്ക്കുവാ…’ ‘ എന്നിട്ടെന്താ അന്നേരം തന്നെ ഞങ്ങളേ വിളിയ്ക്കാണേന്ത്.” അമ്മ ചോദിച്ചു. ‘ അതിന്.ഇപ്പം കൊഴപ്പൊന്നുല്യാ. കണിയാട്ടിയ്ക്ക് വയ്യായ്ക്കുക കൊണ്ടാരിയ്ക്കും.
ആശുപ്രതീലോട്ടു കൊണ്ടുപോകാൻ അവരു തന്ന്യാ പറണേന്ത്.ഞാൻ പോട്ടേ…” അവൾ പോകാൻ തിരിഞ്ഞു. ‘ നില്ല. എട്ടാ. നീ കൂടെ ആശുപ്രതീൽ വരേ പോണം. പിന്നെ വേണേ. ഞാനോ ഗീതയോ വരാം.” അമ്മ എന്നോടായി പറഞ്ഞു. ” അ മേ.. ബാങ്കുകാർ… ങം. ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം. ഗണേട്ടാ. കാറു വരുമ്പം. ഗണേട്ടനും കൂടെ കൂട്ടത്തിലൊന്നു പോകാവോ. എന്റെ പണി കഴീമ്പം ഞാൻ വരാം. അന്നേരം ഗണേട്ടനേ ക്ടേലോട്ടു വിടാം.’ അപ്പോൾ കാറിന്റെ ഹോൺ കേട്ടു. ഗണേശൻ പെട്ടെന്നു കാപ്പി കൂടി നിർത്തിയിട്ടു പറഞ്ഞു. ‘ അതിനെന്താ. മനുഷ്യനൊരാവശ്യം വരുമ്പളല്ലേ സഹായിക്കേണ്ടേ.. ബാക്കി കാര്യം ഞാനേറ്റു. എന്നാ ഞാനിറങ്ങുവാ…’
ഗണേശന്റെ പുറകേ ഞങ്ങളും ഇറങ്ങി എല്ലാവരും കാറിൽ കയറുന്നതിനിടയിൽ ഗണേശൻ വിലാസിനിയേ ശ്രദ്ധിയ്ക്കുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു. ഗണേശന്റെ നോട്ടത്തിന്റെ പ്രത്യേകത കണ്ടിട്ടോ എന്തോ, വിലാസിനിമ്നാരു ചമ്മലോ പരുങ്ങലോ പോലെ, അതു കണ്ട ഞാൻ ഗീതയേ നോക്കുമ്പോൾ അവളും ചുണ്ടിലൊളിച്ച പുഞ്ചിരിയോടെ എന്നേ നോക്കുന്നു. വിലാസിനി കാറിൽ കേറിയില്ല. അപ്പോൾ ഗണേശൻ അവളേ, നോക്കി ചോദിച്ചു.
‘ വരുന്നില്ലേ..?..” ‘ ഇല്ല. ഞാൻ പിന്നെ വന്നോളാം. ഇപ്പം നിങ്ങളൊക്കേണ്ടല്ലോ. കാർ അകന്നു പൊയപ്പോൾ വിലാസിനി കണ്ണടച്ചു (പാർത്ഥിയ്ക്കുന്നതു കണ്ടു.
ഞാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോൾ ഷർട്ടിന്റെ കയ്ക്ക് മടക്കാൻ സഹായിച്ചുകൊണ്ട് ഗീത ചോദിച്ചു. ‘ ഞാനൊരു കാര്യം പനേട്ടേ. വാസുവേട്ടാ…?..’ ‘ നീളോള്ള കാര്യാണേ ഉച്ചയ്ക്കു ഞാൻ വരുമ്പം പറയാം. ഞാൻ പറഞ്ഞു. ‘ ങദൂഹും.. ഇപ്പം കൊച്ചു കാര്യം. പിന്നെ അതു ചെലപ്പം വലുതാക്കിയാ. വലുതാകും.” ‘ എന്നാ എന്റെ കുണ്ണേടേ കാര്യാരിയ്ക്കും.വേഗം പറ. ഞാൻ ധ്യതി കൂട്ടി
‘ അതു രാത്രീ വിചാരിയ്ക്കാം.അതേയ്ക്ക്.
വിലാസിനീടെ ഇന്നാളത്തേ ആലോചനേം നടന്നില്ല. നമ്മടെ കയ്യില്. നല്ല ഒന്നാന്തരം ഒരു ചെറുക്കന്നൊള്ളപ്പം. എന്തിനാ പൊറത്തു തപ്പുന്നേ. ഒന്നാലോചിച്ചാലോ. അവരടെ പേറും പെറപ്പും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞിട്ടു മതി.”