കാമഭ്രാന്ത്
Kaamabranth | Author : Vikram Veda
“അഭീ.. നീ വരുന്നില്ലാന്ന് തീർച്ചയാണോ? ഞങ്ങളെന്തായാലും നാളെ തറവാട്ടിലേയ്ക്കു പോകുവാ… തിരിച്ച് രണ്ടുമൂന്നു ദിവസം കഴിഞ്ഞേ വരുള്ളൂ… നീ വരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ വാ… ”
രാവിലെ ജിമ്മിൽ പോയിവന്നിട്ട് വേഷം മാറുമ്പോഴാണ് അമ്മ വാതിൽക്കൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതും ഇങ്ങനെ പറയുന്നതും. എന്നാലതിന് കൂടുതലൊന്നും ആലോചിയ്ക്കാതെ തന്നെ മറുപടി കൊടുത്തു:
“ഞാനെങ്ങോട്ടും വരുന്നില്ല… എനിയ്ക്കവിടം ശെരിയാവില്ലാന്ന് നിങ്ങക്കറിയില്ലേ? അവരുടെയൊക്കെ തൊലിഞ്ഞ വർത്തമാനം കേൾക്കുമ്പോഴേ പൊളിഞ്ഞുവരും!”
“എന്നാപ്പിന്നെ നീ വരണ്ട! രണ്ടു ദിവസത്തേയ്ക്ക് ഭക്ഷണം പുറത്തൂന്നായിയ്ക്കോ…”
കുടുംബക്കാരെ പറഞ്ഞത് അത്ര സുഖിയ്ക്കാത്തതു കൊണ്ട് താല്പര്യമില്ലാത്ത മട്ടിൽ മറുപടിയുംപറഞ്ഞ് അമ്മ തിരിഞ്ഞുനടന്നു.
“എവിടെന്ന്.. ഹോട്ടലീന്നോ? പിന്നേ… കണ്ട ജങ്ക് ഫുഡ്ഡൊക്കെ വലിച്ചുകേറ്റിയിട്ട് വേണം ഫാറ്റ് കേറാൻ… അതൊന്നും നടക്കില്ല…”
എന്റെ സിക്സ്പാക്ക് ബോഡിയിൽ ഉഴിഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് ഞാനതുപറഞ്ഞത്.
“അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ രണ്ടു ദിവസത്തേയ്ക്കുള്ളത് ഉണ്ടാക്കി ഫ്രിഡ്ജിൽ വെയ്ക്കട്ടേ? നീ ചൂടാക്കി കഴിച്ചോളോ?”
“പിന്നേ… ദിവസവും ഞാനെടുത്ത് ചൂടാക്കി കഴിയ്ക്കുവാൻ നിൽക്കുവല്ലേ? പൊക്കോണം…”
പറഞ്ഞതിനൊപ്പം കുളിയ്ക്കാനായി ടവലും കയ്യിലെടുത്ത് ഞാൻ ബാത്ത്റൂമിലേയ്ക്കു നടന്നു.
“ഓഹ്! നിന്നെക്കൊണ്ടിതൊരു ശല്യമായല്ലോ ചെക്കാ… ഒന്നിനും സമ്മതിച്ചു തരരുത് കേട്ടോ… ഇനിയിപ്പോ ഞാൻ തനൂനെ വിളിച്ച് രണ്ടുദിവസം നിർത്താം… അതേ നടക്കൂ…”
അവസാനത്തെ പോംവഴിയെന്നപോലെ അമ്മപറഞ്ഞതും ഞാൻ ശെരിയ്ക്കൊന്നു ഞെട്ടി.
“അവളെയോ? വേണ്ട! അവളെയൊന്നും വിളിയ്ക്കണ്ട… അതൊന്നും ശെരിയാവില്ല… ഞാൻ പുറത്തുനിന്ന് കഴിച്ചോളാം… കുറച്ചു ഫാറ്റ് കേറിയാലും സാരമില്ല, മനുഷ്യന് സമാധാനം കിട്ടും!”
ബാത്ത്റൂമിൽ കേറിയ ഞാൻ അതുപറയാനായി തിരിച്ചിറങ്ങി വന്നു. എന്നാലത്രയും നേരം ഓരോന്നുപറഞ്ഞു നെഗറ്റീവടിച്ചത് എനിയ്കുതന്നെ പാരയായി മാറുകയായിരുന്നു.
“വേണ്ട… ഞാനവളെ വിളിച്ചുനിർത്താം… നീയല്ലേൽ ഞങ്ങള് തിരിച്ചുവരുന്നതു വരെ പട്ടിണികിടക്കും..”
അത്രയുംപറഞ്ഞ് എന്റെ വാക്കുകൾക്കു ചെവിതരാതെ അമ്മ പുറത്തേയ്ക്കു പോയി. ഞാൻ പിന്നാലേ നടന്ന് അവളെ വിളിയ്ക്കണ്ടാന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു നോക്കിയെങ്കിലും ആരു കേൾക്കാൻ?
എന്റെ മുന്നിൽനിന്ന് തന്നെ അമ്മയവളെ വിളിയ്ക്കുകയും അവള് വരാമെന്ന് സമ്മതിയ്ക്കുകയും ചെയ്തതോടെഎന്റെ സകല സമാധാനവും പോയിക്കിട്ടി.
പിന്നെയൊന്നും മിണ്ടാതെ റൂമിലേയ്ക്കു തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ ഉള്ളു നീറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ തവണയും അവളെ കാണാൻ മനസ്സ് കൊതിയ്ക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും തമ്മിൽക്കാണുന്ന ഓരോ അവസരങ്ങളിലും ഞങ്ങൾ കൂടുതൽ കൂടുതൽ അകലുകയാണ് ചെയ്യാറുള്ളത്.
ഇത്രയേറെ വെറുക്കാൻ മാത്രം എന്തു തെറ്റാണ് ഞാനവളോട് ചെയ്തത്? അറിവില്ലാത്ത പ്രായത്തിൽ ചെയ്തുപോയൊരു കൈയബദ്ധമോ? അതോ സ്വന്തം പെങ്ങളെ അത്രയേറെ സ്നേഹിച്ചു പോയതോ?
സ്വയം ചോദിച്ചുകൊണ്ട് ബാത്ത്റൂമിലേയ്ക്കു കേറുമ്പോഴും നെഞ്ചിലെ ചൂട് തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ ശമിപ്പിയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുയ്മ്പോഴും മനസ്സിലൂടെ പഴമയുടെ മണമുള്ള ആ ദൃശ്യങ്ങളാണ് നിറഞ്ഞൊഴുകിയത്.
ഞാനും തനുജയെന്ന എന്റെ ചേച്ചിയും തമ്മിൽ മിണ്ടിയിട്ട് ഇപ്പോൾ ഏകദേശം ആറുവർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു!
കേൾക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ഇതൊരു നുണയായി തോന്നാം. പക്ഷെ അതാണ് സത്യം! ഒരു അമ്മയുടെ സ്നേഹം തന്നെന്നെ ഉണർത്തിയിരുന്ന… ഉറക്കിയിരുന്ന… മറ്റാരേക്കാളും കൂടുതൽ എന്നെയറിഞ്ഞിരുന്ന… എന്റെ ചേച്ചി… എന്റെ തനുച്ചേച്ചി എന്നിൽനിന്നും അകന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ ആറുവർഷം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു…
ഓർമയുണ്ട്.. ഇപ്പോഴും നല്ല ഓർമയുണ്ട്. അന്നു ഞാൻ ഒൻപതാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിയ്ക്കുന്ന സമയം.. എന്നെക്കാൾ അഞ്ചുവയസ്സ് മൂപ്പുള്ള അവൾ ഡിഗ്രി സെക്കന്റ് ഇയറും.