തറവാട്ടിലെ നിധി – 11 32അടിപൊളി 

“നമ്മൾ വന്ന കാര്യം മാത്രം നടന്നില്ല അല്ലേ…”

ട്രെയിനിന്റെ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്ന ഉഷാമ്മ അടുത്തിരുന്ന ഞാൻ അവരെ നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ചോദിച്ചു…

“ഉഷാമ്മക്ക് വിഷമം ഉണ്ടോ…”

“നിന്റെ അച്ഛനെ കണ്ട് പിടിക്കാൻ പറ്റിയില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് എനിക്കെന്താ വിഷമം വരാത്തത് എന്നോർത്തുള്ള വിഷമമാ എനിക്ക്…”

“ഉഷാമ്മയെ ഇട്ടിട്ട് കാശിക്കു പോയതു കൊണ്ടാവും…”

“അറിയില്ലാ ശ്രീ… വിധിയുടെ ഒരു തമാശയായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ കല്യാണവും ദാമ്പത്യജീവിതവുമെല്ലാം…”

“അതെന്താ…”

“നിന്റെ അച്ഛൻ ഒരിക്കലുമെന്നെ യഥാർത്ഥമായി സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ല ശ്രീ… ആദ്യമൊക്കെ ഞാനെന്നും ഈശ്വരനോട്‌ പ്രാർത്ഥിക്കുമായിരുന്നു നിന്റെ അച്ഛൻ നിന്റെ അമ്മയെ മറക്കണമെന്ന്… നിന്നെ… എന്റെ ശ്രീയെ മറക്കണമെന്ന്… എന്നെ ആത്മാർത്ഥമായ സ്നേഹിക്കണമെന്ന്… പിന്നെ പതിയെ ഞാനുമാ ജീവിതവുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടു…“

”അച്ഛന് എന്റെ അമ്മയെയും അതിന് ഇഷ്ടമില്ലായിരുന്നെല്ലോ…“

”നിന്റെ തോനലു മാത്രമാണ് ശ്രീ അത്… നിന്റെ അച്ഛന് മാറ്റാരിലും ഇഷ്ടം നിന്റമ്മയെ ആയിരുന്നു… നിന്റെ അച്ഛമ്മയെ എതിർത്തു സംസാരിക്കാനുള്ള ധൈര്യമില്ലാത്തതു കൊണ്ട് മാത്രമാണ് അയാളത്തു പുറത്തു കാണിക്കാത്തത്…“

”എനിക്കു വിശ്വാസം വരുന്നില്ലാ…“

”ശ്രീകുട്ടന് ഉഷാമ്മയെ വിശ്വാസമില്ലേ…“

”അതൊണ്ട് പക്ഷെ…“

”ഞാൻ പറഞ്ഞത് സത്യമാണ് ശ്രീ… ഇപ്പോളുള്ള ഈ പുണ്ണ്യ യാത്രയും നിന്റെ അമ്മ മരിച്ചതു കാരണമാണ്…“

”പിന്നെന്താ അമ്മ മരിക്കുന്നതിനു മുൻപ് ഒരിക്കൽ പോലും അച്ഛൻ വന്ന് കാണാതിരുന്നത്…“

”ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് തീർച്ച… കാണാൻ വരുമ്പോൾ മോന്റെ അമ്മ എന്ത് പറയുമെന്ന് ഓർത്താവും… അല്ലേൽ ഇനിയും സമയമുണ്ടെന്ന് ഓർത്തിട്ടാവും… ആരും നിനചില്ലല്ലോ… ഇത്രയും പെട്ടന്ന് ഈശ്വരൻ വിളിക്കുമെന്ന്…“

അത് പറയുമ്പോൾ ഉഷാമ്മയുടെ മുഖത്ത് വിഷമമോ ദേഷ്യമോ ഒന്നും തന്നെ ഇല്ലായിരുന്നു… നിർവികാരയായി അവരതു പറഞ്ഞു… പക്ഷെയാ വാക്കുകൾ എന്നെ നല്ലതു പോലെ ഉലച്ചു… എന്റെ മനസ്സിലെ അച്ഛനോടുള്ള വെറുപ്പ് മുഴുവൻ എന്റെ അമ്മയെ അയാൾക്ക് ഇഷ്ടമില്ലാരുന്നു എന്നോർത്താണ്… ആദ്യമായി അച്ഛന് ഒരു ആപത്തും വരാതെ തിരിച്ചു വരണെയെന്ന് ഞാൻ മനസ്സുരുകി പ്രാർത്ഥിച്ചു… അതിനി ഉഷാമ്മയെ എനിക്കു ഒരിക്കലും കിട്ടില്ലാതെയാക്കിയാലും… നേരം ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞങ്ങൾ പ്രയാഗ്രാജെന്നൊരു സ്റ്റേഷനിൽ എത്തി… വണ്ടി അവിടെ കുറച്ചു നേരം നിറുത്തി ഇട്ടു… ഞാൻ ഉഷാമ്മയുടെ മേലെ ചാരി ഇരുന്നു തല അവരുടെ തോളിൽ വെച്ചു… ഉഷാമ്മ എന്റെ മുടിയിൽ തലോടി കൊണ്ടിരുന്നു… ഞാൻ ഉറങ്ങി പോയി… എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ നേരം വെളുത്തിരുന്നില്ല… ഇരുട്ടു തന്നെയായിരുന്നു… ഉഷാമ്മയും എഴുനേറ്റ് ഇരിക്കുവാണെന്നു അവര് തല തിരിച്ചു എന്നെ നോക്കിയപ്പോൾ എനിക്കു മനസ്സിലായി… ഉഷാമ്മ എപ്പോഴോ ഒരു പുതപ്പു ബാഗിൽ നിന്നും പുറത്തു എടുത്ത് ഞങ്ങളെ രണ്ടു പേരെയും അതിൽ മൂടിയിരുന്നു…

“ഉഷാമ്മ ഉറങ്ങിയില്ലേ…”

“ചെറുതായിട്ടു…. മോനോ…”

“ഞാനിത്രയും നേരം ഉറങ്ങി… ഉഷാമ്മ ഇരുന്നു മടുത്തോ…”

“സാരമില്ലടാ… മടുത്തിട്ടു കാര്യമില്ലല്ലോ ഇനി കുറേ ദൂരം കൂടെ ഇല്ലേ…”

“അതൊണ്ട്… നമ്മൾ എവിടെ എത്തിയെന്ന് ഉഷാമ്മ എവിടേലും കണ്ടായിരുന്നോ…”

“കണ്ടാലും എനിക്ക് മലയാളം മാത്രമല്ലേ വായിക്കാൻ അറിയൂ ശ്രീ…”

“ഞാനത് മറന്നു…”

ഞാനത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഉഷാമ്മ ഒന്ന് ചിരിച്ചു… ഉഷാമ്മയുടെ ചിരി കാണാനൊരു പ്രിത്യേക ഭംഗിയായിരുന്നു… ഞാൻ സീറ്റിനു പുറകിലൂടെ ഉഷാമ്മയെ ചുറ്റി പിടിച്ചു.. ഉഷാമ്മയുടെ സാരിയെ വകഞ്ഞു മാറ്റി വയറിൽ കൈ പിടിച്ചു ഇരുന്നു…

“നിന്റെ മീര ഇപ്പോൾ എന്ത് പറയുന്നുണ്ടാവും…”

ഉഷാമ്മ ഒരു കള്ള ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു..

“എന്റെ മീരയോ… അവളു കേൾക്കേണ്ട…”

ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഉഷാമ്മ വീണ്ടും ചിരിച്ചു… ഞാൻ ഉഷാമ്മയുടെ ഇടുപ്പിലൊരു പിച്ചു വെച്ച് കൊടുത്തു… അപ്പോഴും ഉഷാമ്മ ചിരി തുടർന്നു… ഞാൻ ഉഷാമ്മുടെ ഇടുപ്പിൽ ഇരുന്നു കൈ കുറച്ചു പിന്നോട്ടു കൊണ്ടുവന്ന് ഉഷാമ്മയുടെ നിതംബത്തിന്റെ മുകൾ ഭാഗത്തു തലോടി കൊണ്ടിരുന്നു… ഒരു ദിവസം കൂടെ കാശിയിൽ നിൽക്കാമായിരുന്നു… അതും അല്ലേൽ നേരിട്ടുള്ള ട്രൈൻ വേണ്ടായിരുന്നു… പുല്ല്… പോയ ബുദ്ധി ആന പിടിച്ചാലും കിട്ടില്ലല്ലോ…