ഞാൻ പതിയെ കയ്യെടുത്തു.
“എടീ, അയാളിന് നിന്നെ എന്നാ നോട്ടമാ നോക്കിയത്! നീ അറിഞ്ഞാരുന്നോ?”
“പിന്നെ…”
കിടക്കവിരി നേരെയാക്കിക്കൊണ്ട് ദീപിക പറഞ്ഞു.
“അതൊക്കെ നോക്കലല്ലേ എൻ്റെ പണി! ഞാൻ നോക്കീല്ലേൽ എന്നാ? നീ നോക്കുന്നില്ലേ? ഇങ്ങനെയൊരു സാധനം!”
“അതല്ലെടീ പോത്തേ!”
എന്റെ കൈ വീണ്ടും അവളുടെ ചന്തിയിലേക്ക് നീണ്ടു. ഇത്തവണ അവളൊഴിഞ്ഞു മാറി.
“അയാള് നിന്നെ ശരിക്കും നോക്കി. നീ അറിഞ്ഞില്ലന്നൊന്നും പറയണ്ട!”
“അറിഞ്ഞില്ലാന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലല്ലോ!”
“പാവം!”
ഞാൻ സഹതാപം ധ്വനിക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“കെട്ട്യോളും ഇല്ല …കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ നടന്നിട്ടു കൊറേ ആയിക്കാണും…നിന്നെപ്പോലെ ഒരു അഡാറ് ചരക്കൊക്കെ മുമ്പി വന്നാ അയാളെങ്ങനെ നോക്കാതിരിക്കും?”
“പോടാ പന്നേ!”
ദീപിക എനിക്ക് കണ്ണുകൾ തരാതെ പറഞ്ഞു.
അതിപ്പിന്നെ ഞാനും ദീപികയും ബിസിയായി. ഇടയ്ക്കൊക്കെ അയാളെ കണ്ടു. കണ്ടപ്പോഴൊക്കെ അയാൾ എപ്പോഴത്തെയും പോലെ നല്ല സൗഹാർദ്ദത്തിലായിരുന്നു.
ഒരു ഒഴിവ് ദിവസം ഞാനും ദീപികയും ഡ്രൈവ് വേയിൽ ബ്രിക്സ് പാകിയപ്പോൾ അയാൾ ഞങ്ങളെ സഹായിക്കാൻ വരിക കൂടി ചെയ്തു.
ഒരു ദിവസം ഞാൻ ഹാളിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ദേഹത്ത് ഒരു ബാത്തിങ് റോബ് ചുറ്റി ദീപിക തിടുക്കത്തിൽ ഓടി വന്നു. അവളുടെ മുഖത്തെ പരിഭ്രമം എന്നെ അദ്ഭുതപ്പെടുത്തി.
“എന്നാടി?”
ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“മിണ്ടരുത്, പട്ടീ!”
“എന്നതാന്നെ?”
അവളുടെ ദേഷ്യത്തിന് കാരണം എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
“നിന്നോടാരാ നമ്മടെ ബെഡ് റൂമിലെ കർട്ടൻ തുറന്നിടാൻ പറഞ്ഞെ?”
“അതിനിപ്പം എന്നാ?”
ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“പൊറത്തെ ഗാർഡന്റെ സ്മെൽ അകത്തേക്ക് വരാൻവേണ്ടി തുറന്നതല്ലേ? ഇപ്പം എന്നാ ഒണ്ടായേ?”
“സ്മെല്ല്!”
അവളൊച്ചയിട്ടു.
“എന്റെ കാർത്തി, ഞാൻ കുളി കഴിഞ്ഞ് മേത്ത് ഒന്നുമില്ലാതെ ഓടിക്കേറീത് ബെഡ് റൂമിലേക്കാ … ആ ടവ്വൽ ബെഡ് റൂമിലെ ഡ്രയറീന്ന് എടുക്കാൻ ഞാൻ മറന്നുപോയില്ലേ?”
അവളെന്താണ് പറഞ്ഞു വരുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
“എന്നിട്ട്?”
ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“എന്നിട്ടു എന്നാ ഒണ്ടായെ?”
“എടാ ആ ചേട്ടൻ അയാടെ ബെഡ് റൂമീന്ന് ഇങ്ങോട്ടു നോക്കുവാരുന്നു…”
“ഏഹ്?”
ഞാൻ പെട്ടെന്ന് വിക്കിപ്പോയി.
“ശ്യേ, കോപ്പ്! എടീ നീ തോർത്ത് എടുക്കാതെ കുളിക്കാൻ പോകുന്നു ഞാൻ ഒണ്ടോ കരുതുന്നു! സോറീഡീ..”
“സോറി…”
അവളുടെ ചൂട് താഴ്ന്നില്ല.
“തൃപ്തിയായില്ലേ നിനക്ക്? നിന്റെ വൈഫ് ഒന്നും ഇടാതെ നിന്നപ്പം കണ്ടവമാര് തുറിച്ചു നോക്കിയപ്പം തൃപ്തിയായില്ലേ നിനക്ക്?”
എനിക്ക് ചിരിക്കാൻ തോന്നിയെങ്കിലും ദീപികയുടെ ദേഷ്യം കണ്ടിട്ട് നിയന്ത്രിച്ചു.
“സാരമില്ല, മോളെ..”
ഞാൻ അവളെ തലോടി.
“അയാളങ്ങനെ കൊഴപ്പക്കാരൻ ഒന്നുമല്ലേടീ പെണ്ണെ!”
“നിന്നോട് ഇത് വന്നു പറഞ്ഞ എന്നെപ്പറഞ്ഞാ മതി!”
അവൾ അമർത്തിച്ചവിട്ടി ഡ്രസിങ് റൂമിലേക്ക് പോയി.
ഓഫീസിലേക്ക് പോകാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ കുര്യാക്കോസ് പുറത്ത് നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു. അയാളുടെ മുഖത്ത് ചമ്മലോ, ജാള്യതയോ ഒക്കെ ഞാൻ വായിച്ചെടുത്തു.
“കാർത്തി, സോറി..”
അയാൾ തപ്പിത്തടഞ്ഞ് പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.
“ഞാൻ പുറത്തേക്ക് വെറുതെ നോക്കി നിന്നതാ… ദീപിക അങ്ങനെ വരൂന്ന് ഒരിക്കലും കരുതീല്ല..അവള് ശരിക്കും പേടിച്ചു കാറി…”
ഞാൻ പുഞ്ചരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“അറിയാതെയല്ലേ? സാരമില്ല…”
ഞാൻ പറഞ്ഞു.
അയാളപ്പോൾ ആശ്വാസത്തോടെ നിശ്വസിച്ചു. ഞാൻ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും എന്നയാൾ ചിന്തിച്ചു കാണണം.
“ചേട്ടൻ കാണാത്തത് ഒന്നുമല്ലല്ലോ…”
അത് പറഞ്ഞ് ഞാൻ അയാളുടെ തോളിൽ തട്ടി.
അയാളൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു.
പിന്നെ എന്തോ ഓർത്തു കുഴങ്ങിയത് പോലെ തല ചൊറിഞ്ഞു.
“താങ്ക്സ് ജീസസ്!”
അയാൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“എന്നാലും പറയുന്നത് കൊണ്ട് ഒന്നും തോന്നല്ല്…നിങ്ങള് ഭയങ്കര ലക്കിയാ കാർത്തി…”
അത് പറഞ്ഞ് നാണം കലർന്ന പുഞ്ചിരിയോടെ അയാൾ എന്നെ നോക്കി.
അപ്പോൾ എനിക്കെന്തോ രസം തോന്നി.
സുധാകരനുമായുള്ള കണക്ഷൻ ഒക്കെ തീർന്നിട്ട് എപ്പോൾ മാസങ്ങളായല്ലോ. ചിലപ്പോൾ അതായിരിക്കാം കാരണം.