നന്ദിനിയെ കണ്ട പാത്തൂമ്മയുടെ ഉള്കിടുക്കം പപുറത്തേക്ക് വന്നു. തിടുക്കപ്പെട്ട് കീറിയ പര്ദ്ദ ധരിക്കുന്നതിനിടയില് നന്ദിനി അകത്തേയ്ക്ക് കയറിപ്പോയി.
മാനസ്സീകവും ശാരീരികവുമായ തളര്ച്ചയില് റിയാസ്സ് എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പകച്ചു നിന്നു.
വിതുബലോടെ പാത്തൂമ്മ അവരുടെ മുറിയിലേയ്ക്ക് ഓടിപ്പോയി. റിയാസ്സ് കോണിപ്പടികള് തളര്ച്ചയോടെ കയറി മുറിയില് ചെന്ന് ഫാന് ഫൂള് സ്പീഡില് ഇട്ടുകൊണ്ട് കിടക്കയിലേക്ക് മറഞ്ഞു.
മൊബൈല് ഫോണ് തുര തുരാന്ന് അടിക്കുന്നത് കേട്ട അവന് തളര്ച്ചയില് നിന്നെഴുന്നേറ്റ് അറ്റന്ഡ് ചെയ്തു.
മറു തലയ്ക്കല് ലൈലമ്മായിയായിരുന്നു.
“…റിയാസ്സെ…..അവളെല്ലാം എന്നോട് പറഞ്ഞു…..”.
“…പറ്റിപ്പോയി…..എന്താ ചെയ്യുക….ഒരു പിടുത്തം കിട്ടുന്നില്ല…..”.
“…റിയാസ്സെ…എല്ലാത്തിനും വഴിയുണ്ട്……ഉമ്മയുടെ കയ്യില് ഉറക്കഗുളിക കാണും…..അത് പാലില് കലക്കി കൊടുക്ക്…..”.
“….അയ്യോ നന്ദിനി അത് കുടിച്ച് മയ്യത്തായാല് മൊത്തത്തില് പ്രശ്നമാകില്ലേ….”.
“…അതിന് അധികമൊന്നും കൊടുക്കരുത്…..ഉമ്മയോട് ചോദിച്ചാല് അളവ് പറഞ്ഞു തരും……”.
“..ശരി ഞാന് പാലില് കലക്കി കൊടുത്തൂ എന്നു വിചാരിക്ക്…..എന്നീട്ട് എന്താ ചെയ്യേണ്ടേ…..ലൈലമ്മായീ…..”.
“..ഓള്ടെ തുണി ഊരി കുറച്ച് ഫോട്ടോ എടുക്ക്…..എന്നീട്ട് രാവിലെ അത് കാണിച്ച് പേടിപ്പിച്ചാല് മതി…..അവളതില് അടങ്ങും…..”.
ലൈലമ്മായിയുടെ വക്കീല് ബുദ്ധി കൊള്ളാമെന്ന് അവന് തോന്നി.
“..ശരി….എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് വിളിക്കാം…..”.
“..ശ്രദ്ധിക്കണം കേട്ടോ…..ഫോട്ടോ എടുക്കുന്ന സമയത്ത് അവള് ഉറക്കത്തില് നിന്ന് ഉണരാതെ ശ്രദ്ധിക്കണം…..”.
“….ശരി…ലൈലമ്മായീ….ഫോട്ടോ എടുത്ത് കഴിഞ്ഞ് വിളിക്കാം……”.
അവന് ഫോണ് കട്ട് ചെയ്ത് ചിന്തിക്കാന് തുടങ്ങി.
ഉറക്കഗുളിക അല്പ്പം റിസ്ക്കാണ്. ഒരു പക്ഷെ അളവെങ്ങാനും മാറിയാല് അതവളുടെ ശരീരത്തിന് താങ്ങാന് പറ്റാതെയായാല് എന്താകും അവസ്ഥ. ഒരു പക്ഷെ അവള് മരണപ്പെട്ടെക്കാം.
പെട്ടെന്നാണ് അവന് ഒരു ഐഡിയ തോന്നിയത്. അവന് മൊബൈല് എടുത്ത് അവന്റെ കൂട്ടുകാരന് മുഹമ്മദിനെ വിളിച്ചു.
“..എന്തെടാ റിയാസ്സെ…..പതിവില്ലാത്ത നേരത്തതൊരു വിളി…..”.
“…ഒരു രാത്രി ബോധംകേട്ട് ഉറങ്ങാന് പറ്റുന്ന വല്ല സാധനവും കൈയ്യിലുണ്ടോ..അന്റെ കയ്യില്…..”.
“…..ഓ….അടുത്തുള്ള ബീവരെജില് പോയാ കിട്ടും…..”.
“…എനിക്കല്ലാ മുഹമ്മദേ….ഒരാള്ക്ക് അറിയാത്ത രീതിയില് കൊടുക്കാനാ….”.
“…വല്ല പെണ്ണങ്ങള്ക്കും കൊടുക്കാനാണോ…..റിയാസ്സെ….”.
“…അതെന്ന് കൂട്ടിക്കോ.ന്റെ മുഹമ്മദേ…….നിന്റെ കയ്യില് സാധനം ഉണ്ടോ….”.
“…സാധനമൊക്കെ ഉണ്ട്…..പക്ഷേങ്കില് പൈസ്സ ഒരുപാടാകും…..”.
“..നീ കൊണ്ടു താ…..ഞാന് കോളേജ് കവലയില് ഉണ്ടാകും……”.
“..പൈസ്സയുണ്ടേല് …സാധനം അനക്ക് തരാം….അരമണിക്കൂര് കഴിഞ്ഞ് കോളേജ് കവലയില് വരാം…..”.
“..ശരി…..”.
റിയാസ്സ് ഫോണ് കട്ട് ചെയ്ത് കുറച്ച് നേരം ചിന്തിച്ചിരുന്നു. കാറിന്റെ ചാവിയെടുത്ത് കാര്പോച്ചിലെയ്ക് നടന്നു. കോളേജ് കവലയിലേയ്ക്ക് സത്യത്തില് റിയാസ്സ് കാര് പറത്തി വിടുകയായിരുന്നു. കവലയില് ഒരു ബൈക്കിന്റെ മുകളില് മുഹമ്മദ് ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോഴാണ് അവന് ആശ്വാസം തോന്നിയത്.
“…റിയാസ്സ്…..”. മുഹമ്മദ് കൈ വീശികൊണ്ട് കാറില് കയറി.
“…സാധനം കൊണ്ടുവന്നീട്ടുണ്ടോ….”. റിയാസ്സ് തിടുക്കപ്പെട്ടു.
” …ഓ ….”. മുഹമ്മദ് ഒരു ചെറിയ പൊതി നീട്ടി.
“…ഇതെന്താ സാധനം…..മുഹമ്മദേ…..”
“…സാധനം മുറ്റാ…..ഭാംഗ്ഗ് എന്നാ പേര്….പാലില് കലക്കികൊടുത്താല് ദൈവതബുരാന് പോലും അറിയില്ല…..എന്തു ചെയ്താലും…..”. മുഹമ്മദ് അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് കൌശലത്തില് പറഞ്ഞു.
“..ഓ …അതൊക്കെ എനിക്കറിയാം…..ഇത് മതിയോ നിനക്ക്….”. റിയാസ്സ് അഞ്ഞൂറിന്റെ രണ്ട് നോട്ടുകള് നീട്ടി.
“….നീ ആയത് കൊണ്ടാ കുറവ് വാങ്ങുന്നത്…..വല്ല കോളേജ് പിള്ളേര്ക്കും വിറ്റാല് ഇതില് കൂടുതല് കിട്ടും…..”