അഭിരാമിയുടെ വരൻ ശ്രീജിത്തിന്റെ ഇടതുഭാഗത്ത് നിമ്മിയും അവളുടെ അടുത്തു അനാമികയും നിന്നപ്പോൾ അപ്പുവിന്റെ സ്ഥാനം അഭിരാമിയുടെ ഒപ്പം ആയിരുന്നു. അപ്പു അവന്റെ കൈ പിന്നിലേക്ക് വച്ചു അഭിരാമിയുടെ തോളോട് ചേർന്ന് നിന്നു. പിന്നിലേക്ക് ഇട്ട അവന്റെ കൈ ഇടയ്ക്കിടെ അവളുടെ കുണ്ടിയിൽ പതിക്കുമ്പോഴും അവളൊന്ന് ചിരിക്കുന്നതല്ലാതെ സ്ഥാനം മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കാത്തത് കണ്ട് അപ്പുവിന്റെ മനസ്സിലൊരു ആശ തോന്നി.
അല്പം മെലിഞ്ഞ ശരീരമുള്ള അഭിരാമിയുടെ ശരീരം ചുവന്ന പട്ടു സാരിയിൽ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു. ശരീരത്തിലേക്ക് ചേർത്ത് ചുറ്റിയിരിക്കുന്ന സാരിയിൽ അവളുടെ പിന്നിലേക്ക് ഉന്തി നിൽക്കുന്ന കുണ്ടിയുടെ ഷേപ്പ് അപ്പു സ്റ്റേജിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.
എവിടെ നിന്നോ കിട്ടിയ ധൈര്യത്തിൽ അവളുടെ കുണ്ടിയിലേക്ക് കൈ വച്ചു അപ്പു പതുക്കെയൊന്ന് തടവി. ഫോട്ടോക്ക് പോസ് ചെയ്യുമ്പോഴും അവൾ ആ സ്പർശനത്തിൽ അറിയാതെ ചുണ്ട് കടിച്ചു പോയി. അത് അവനെ കൂടുതൽ വികാരഭരിതനാക്കി. തടവിക്കൊണ്ടിരുന്ന കൈ കൊണ്ട് അവൻ ആ തള്ളി നിൽക്കുന്ന കുണ്ടിയിൽ പിടിച്ചൊന്ന് ഞെക്കി വിട്ടു.
“ആഹ്ഹഹ്സ്സ്…”
അഭിരാമി അറിയാതെ ശീൽകരിച്ചു പോയി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ കൂമ്പിയടഞ്ഞു.
“എന്താ? എന്ത് പറ്റി അഭീ?”
“ഏഹ്ഹ്… ഒന്നുല്ല… ഉറുമ്പ്…”
പെട്ടെന്നുള്ള ശ്രീജിത്തിന്റെ ചോദ്യത്തിനവൾ എങ്ങനെയോ മറുപടി പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. പക്ഷെ അവളിൽ നിന്നുയർന്ന ശബ്ദത്തിന്റെ ഉറവിടം ഒരു നിമിഷം പിന്നിലേക്ക് നോക്കിയ നിമ്മി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. അവളുടെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
അപ്പുവിന്റെ കൈ നൽകുന്ന സ്പർശന സുഖം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് അഭിരാമി ഒരുവിധം ഫോട്ടോ പോസ് ചെയ്തു. അവന്റെ കൈ അവളുടെ കുണ്ടിയിൽ തലോടിയും ഞെക്കിയും അവനും പോസ് ചെയ്തു.
സ്റ്റേജിൽ നിന്നിറങ്ങുന്ന അപ്പുവിനെ നോക്കുന്ന അഭിരാമിയുടെ കണ്ണുകളിൽ അവനോടുള്ള കാമം കത്തി നിന്നിരുന്നു.
‘ചെക്കൻ കള്ളനാ…’ അഭിരാമിയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ചെറുപുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. സ്റ്റേജിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ അപ്പു കണ്ടത് അവനെ നോക്കി ചിരിക്കുന്ന കല്യാണപെണ്ണിനെയാണ്.
“എങ്ങനെ ഉണ്ട് അപ്പൂസേ കല്യാണപെണ്ണിന്റെ കുണ്ടി?”
നിമ്മിയെയും അപ്പുവിനെയും ഒരു മൂലയിലേക്ക് ഇരുത്തി അനാമിക പോയപ്പോൾ അവന്റെ ചെവിയിലേക്ക് ചുണ്ടുകൾ അടുപ്പിച്ചു നിമ്മി ചോദിച്ചത് കേട്ട് അവൻ നാണിച്ചു.
“പെണ്ണിന്റെ കുണ്ടി ഞെക്കി പിഴിഞ്ഞു അല്ലേടാ കള്ളാ”
നിമ്മിയുടെ ചോദ്യത്തിനു അവൻ നാണത്തിൽ കുതിർന്നൊരു ചിരി മറുപടിയായി നൽകി.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും സ്റ്റേജിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു. കൂടെ അഭിരാമിയുടെ കണ്ണുകൾ എന്തിനോ വേണ്ടി തിരയുന്നത് നിമ്മിയും ശ്രദ്ധിച്ചു.
നിമ്മി വിളിച്ചു പറഞ്ഞതനുസരിച്ചു കോശി ഓഡിറ്റോറിയത്തിൽ എത്തി അവളെ വിളിച്ചു. അനാമികയോട് യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി അവൾ അപ്പുവിന്റെ കയ്യും പിടിച്ചു പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി കോശിയുടെ കാറിനരികിലേക്ക് നടന്നു. നിമ്മി നടന്നു വരുന്നത് കണ്ട് കോശി കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി. അപ്പോഴാണ് അപ്പു അയാളെ കാണുന്നത്.
വെള്ള മുണ്ടും ഷർട്ടും ധരിച്ച അജാനുബാഹു ആയൊരു മനുഷ്യൻ.
“വെറുതെയല്ല ചെറിയമ്മ ഇയാൾക്ക് കിടന്ന് കൊടുത്തത്. എന്തൊരു ശരീരമാ അയാൾക്ക്”
തന്റെ കയ്യും പിടിച്ചു ഓടുന്ന നിമ്മിയോട് അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ചെറിയമ്മേ… ഞാനിപ്പോ വരാം…”
കോശിയുടെ കാറിനടുത്തു എത്തി അയാളുടെ മേലേക്ക് പറ്റിച്ചേർന്ന് നിന്ന നിമ്മിയോട് അതും പറഞ്ഞവൻ ഓഡിറ്ററിയത്തിലേക്ക് ഓടി.
“ഇച്ചായാ…”
നിമ്മി കോശിയുടെ മേലേക്ക് ചാഞ്ഞു അയാളുടെ ഷർട്ടിനു മേലെ നെഞ്ചിലൂടെ തലോടി.
“എന്താടി പെണ്ണെ? വല്ലാത്തൊരു നാണം”
“ഇച്ചായനെ കണ്ടപ്പോ… നാണം വന്നു…”
“പോവണ്ടേ? നമുക്ക് ഒരുകുറെ ജോലി ബാക്കിയുള്ളതാ”