“എല്ലാവര്ക്കും മനസിലായല്ലോ, ടീച്ചർമാർ കുട്ടികളെ ഗൈഡ് ചെയ്യുക, സെക്ഷൻ സെക്ഷൻ ആയി തന്നെ മൂവ് ചെയ്യുക. ഒക്കെ. അപ്പൊ ഊണ് കഴിക്കാം… കം ഓൺ.”
കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കി സാർ ബസ്സിന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി . കൂടെ വരി വരിയായി മറ്റുള്ളവരും. നല്ല വെയിൽ ഉണ്ടെങ്കിലും എവിടുന്നോ അവിടെ നല്ല തണുത്ത കാറ്റ് അടിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവരും കഴിക്കാൻ കേറിയ തക്കം നോക്കി സോമൻ സാർ അടുത്തുള്ള പെട്ടിക്കടയിലേക്കെത്തി.
“ഒരു കിങ്സ്, ചക്കര കമ്മിയാ ഒരു ടീ”
ചായ കുടിയും ഒരു വീക്നെസ് ആണ്, പിന്നെ സിഗരറ്റ് വലി വല്ലപ്പോഴും മാത്രം. ഊണ് കഴിക്കാൻ ഉള്ള മൂഡിലായിരുന്നില്ല സാറ്. വലിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞു കുറച്ചു കാറ്റും കൊണ്ട് നിൽക്കുമ്പോ ദിവ്യ ടീച്ചറും ലത ടീച്ചറും ദേ പുറത്തേക്കു വരുന്നു.
ഒഴുകി ഒഴുകി നടന്നു വരുന്ന ദിവ്യ ടീച്ചറെ തന്നെ നോക്കി സാറ് നിന്നു. കണ്ണെടുക്കാൻ തോന്നിയില്ല. പിന്നെ ഇപ്പൊ നല്ല ഐ കോണ്ടാക്ട് കൊടുക്കേണ്ട സമയം ആണെന്ന് സാറിനെ ആരും പഠിപ്പിച്ചു കൊടുക്കേണ്ട ആവശ്യം ഇല്ലായിരുന്നു.
“സാറ് ഊണ് കഴിച്ചില്ലേ, വെളിയിൽ തന്നെ നിക്കുവാണല്ലോ.”
ലത ടീച്ചർ അവരെ തന്നെ നോക്കി നിന്നിരുന്ന സാറിനോട് കുശലം ചോദിച്ചു.
“കഴിക്കാൻ ഒരു മൂട് തോന്നിയില്ല, സാരമില്ല വൈകിട്ട് നല്ല വിശാലമായി കഴിക്കാം.”
ഇത് പറഞ്ഞത് ദിവ്യ ടീച്ചറെ നോക്കി ആയിരുന്നു. പരതി നടന്ന കണ്ണുകൾ ടീച്ചറിന്റെ ഇടിപ്പിൽ വിശ്രമിച്ചു കൊണ്ടാണ് ഇത് പറഞ്ഞത്. തൊട്ട് പിന്നാലെ കണ്ണിൽ നോക്കി ഒരു ചിരിയും.
… എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ നിന്നുരുകുകയായിരുന്നു ദിവ്യ ടീച്ചർ. ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ, സാറിന് ഇങ്ങനെ ഒരു മാറ്റം, തന്റെ ശരീരം സാറിന്റെ കണ്ണുകൾ ഉഴുതുമറിക്കുന്നതു ദിവ്യ ടീച്ചറെ നല്ല ചമ്മിയ മൂഡിൽ ആക്കി.
“കുട്ടികളെ വിട്ടിട്ടു നിങ്ങൾ കറങ്ങാൻ ഇറങ്ങിയോ”
കണ്ണെടുക്കാതെ സാറ് ചോദിച്ചു. ദിവ്യ ടീച്ചർ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല എവിടെ നോക്കണം എന്നറിയാതെ ദൂരേക്ക് നോക്കി നിന്നതേ ഉള്ളു.
“ഇല്ല സാറേ മേരി ടീച്ചർ ഉണ്ട് അകത്തു, ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞിട്ടാണ് ഇറങ്ങിയത്. കുറച്ചു സാധനങ്ങൾ വാങ്ങണം.”
“ശെരി നടക്കട്ടെ, ഞാൻ ഒരു ചായ കൂടി കുടിക്കട്ടെ.”
“സാറ് ഒരു ദിവസം എത്ര ചായ കുടിക്കും…..”
ഇതും പറഞ്ഞു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ലത ടീച്ചർ ദിവ്യ ടീച്ചറെയും കൊണ്ട് നടന്നു.
കുറച്ചു ദൂരം നടന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ ദിവ്യ ടീച്ചർ പ്രതീക്ഷിച്ചതു തന്നെ കണ്ടു. കണ്ണുകൾ … ആർത്തി പിടിച്ച കണ്ണുകൾ, നോട്ടം എവിടെയാണെന്ന് പറയേണ്ടല്ലോ. ചൂളി പെട്ടെന്ന് നോട്ടം മാറ്റി മുന്നിലേക്ക് നോക്കി നടന്നു. ഒരിക്കൽ കൂടി തിരിഞ്ഞു നോക്കാൻ ഉള്ള ശേഷി ഇല്ലായിരുന്നു ടീച്ചർക്ക്.
ഒരു ഭാഗത്തു ഒരുപാട് നാളികൾക്കു ശേഷം തനിക്കു കിട്ടിയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ്റെ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ ആകാത്ത സുഖമുള്ള മാനസികാവസ്ഥ. മറുസൈടിൽ സോമൻ സാറിന്റെ ഇതുവരെ ഇല്ലാത്ത മാറ്റം. ആ നോട്ടം തന്നിൽ എന്ത് അവസ്ഥയാണ് ഉണ്ടാക്കുന്നത് എന്ന് പോലും ദിവ്യ ടീച്ചറിന് മനസിലാവുന്നില്ല. തന്നെക്കാൾ പത്തിരുപതു വയസു പ്രായം ഉള്ള, താൻ അങ്ങേയറ്റം പേടിക്കുന്ന ബഹുമാനിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ തന്നെ, തന്റെ ശരീരത്തെ ഇങ്ങനെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കൊത്തി വലിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ എന്ത് ചെയ്യും. വയറിലേക്കും മുലയിലേക്കും നോക്കുന്ന നോട്ടം സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല, ചമ്മി നാറിയ മുഖവുമായി നിന്നാലും നോട്ടം മാറ്റുന്നില്ല. നിന്ന് ഉരുകാൻ അല്ലാതെ എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും.
“ടീച്ചറെ സമയം ആയി, പെട്ടെന്നു പോകാം, സോമൻ സാറിന്റെ മൂട് മാറ്റേണ്ട”
ലത ടീച്ചർ ഇത് പറഞ്ഞു സ്നാക്സ് വാങ്ങിയ കവറുമായി പോകാൻ നിന്നു. ദിവ്യ ടീച്ചറും കടയിൽ കാശ് കൊടുത്തു പെട്ടെന്ന് നടന്നു.
ബിസിനടുത്തെത്തിയ രണ്ടുപേരും ചെറുതായി ഒന്ന് പേടിച്ചു, എന്തോ കശപിശ നടക്കുന്നു. ലത ടീച്ചർ ഓടി വന്ന് മേരി ടീച്ചറോട് കാര്യം തിരക്കി.