മീനാക്ഷിയുടെ ജീവിതം – 2

[ ലിങ്കൺ ]

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

---

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ രാജീവനും മീനാക്ഷിയും വീണ്ടും സൽമാനെ കാണാനെത്തി.

ഇത്തവണ അവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ എതിർപ്പിന്റെ തീ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

പകരം, തോൽവിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു.

മുഴുവൻ രാത്രി ഉറങ്ങാതിരുന്ന കണ്ണുകളുമായി രാജീവൻ സൽമാന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു. അവന്റെ അരികിൽ മീനാക്ഷിയും. എന്തോ പറയാനായി പലതവണ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വാക്കുകൾ അവളുടെ തൊണ്ടയിൽ തന്നെ കുടുങ്ങി.

അവസാനം രാജീവൻ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“ഞങ്ങൾ… ആ നിബന്ധന അംഗീകരിക്കുന്നു.”

ഒരു നിമിഷം മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.

സൽമാൻ രണ്ടുപേരുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. മീനാക്ഷിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയവും വേദനയും നിറഞ്ഞിരുന്നു. രാജീവന്റെ മുഖത്ത് കുറ്റബോധവും നിസ്സഹായതയും.

അവൻ ഒന്നും അധികം പറഞ്ഞില്ല.

ഫോൺ എടുത്ത് കമ്പനി അധികൃതരെ വിളിച്ചു.

“രാജീവന്റെ കേസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാ നടപടികളും ഇപ്പോൾ നിർത്തിവെക്കൂ. നിയമനടപടികൾ താൽക്കാലികമായി മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകരുത്.”

അത്ര പറഞ്ഞ് ഫോൺ വെച്ചു.

രാജീവനും മീനാക്ഷിയും പരസ്പരം നോക്കി.

ഒരു വലിയ ഭാരം താൽക്കാലികമായി അവരുടെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയതുപോലെ തോന്നി.

ശേഷം സൽമാൻ രാജീവനെ നോക്കി.

“നാളെ രാവിലെ നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഇവിടെ വരണം.”

മീനാക്ഷിയുടെ ദിശയിലേക്ക് നോക്കി അവൻ തുടർന്നു.

“അവളുടെ ഡ്രസ്സ് അടക്കം ആവശ്യമായ സാധനങ്ങൾ എല്ലാം കൊണ്ടുവരണം. രണ്ട് വർഷത്തേക്ക് വേണ്ടതൊക്കെ.”

രാജീവന്റെ മുഖം വീണ്ടും മങ്ങി.

മീനാക്ഷി തല താഴ്ത്തി നിന്നു.

സൽമാൻ പിന്നെ പറഞ്ഞു—

“നാളെ വരുമ്പോൾ നല്ലൊരു പട്ടുസാരി ഉടുത്ത് വരണം.”

ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ മീനാക്ഷിയുടെ വിരലുകൾ അറിയാതെ സാരിയുടെ തുമ്പിൽ മുറുകിപ്പിടിച്ചു.

അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

സൽമാനും കൂടുതൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ

സൽമാന്റെ ഫ്ലാറ്റിന്റെ വാതിലിന് മുന്നിൽ രാജീവനും മീനാക്ഷിയും നിന്നു.

അവരുടെ അരികിൽ രണ്ട് വലിയ സ്യൂട്ട്കേസുകൾ.

മീനാക്ഷിയുടെ വസ്ത്രങ്ങളും, പുസ്തകങ്ങളും, ചെറിയ വ്യക്തിപരമായ സാധനങ്ങളും, വർഷങ്ങളായി അവൾ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ചില ഓർമ്മകളും അതിലുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു

മനുഷ്യൻ സ്വന്തം വീട്ടിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു വീട്ടിലേക്ക് മാറുമ്പോൾ സാധനങ്ങൾ മാത്രമല്ല മാറുന്നത്.

ചിലപ്പോൾ ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം പോലും മാറും.

വാതിൽ തുറന്നു.

സൽമാൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

ആദ്യമായി അവന്റെ കണ്ണുകൾ രാജീവനിലേക്കു പോയി.

പിന്നെ…

മീനാക്ഷിയിലേക്ക്.

ഒരു നിമിഷം അവൻ നിശ്ചലനായി.

വെളിച്ചം നിറഞ്ഞ പ്രഭാതത്തിൽ പട്ടുസാരി ഉടുത്ത് നിന്നിരുന്ന മീനാക്ഷിയെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അതിശയത്തിന്റെ ഒരു മിന്നൽ തെളിഞ്ഞു.

അവൾ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ ഒരുങ്ങിയിരുന്നില്ല. മുഖത്ത് ഭയത്തിന്റെ ക്ഷീണം വ്യക്തമായിരുന്നു. കണ്ണുകൾക്ക് ചുറ്റും ഉറക്കമില്ലായ്മയുടെ അടയാളം.

എന്നിരുന്നാലും, പട്ടുസാരിയുടെ ലാളിത്യവും അവളുടെ നിശ്ശബ്ദമായ മുഖഭാവവും ചേർന്നപ്പോൾ അവളിൽ ഒരു പ്രത്യേക ഗൗരവം ഉണ്ടായിരുന്നു.

സൽമാൻ അവളെ നോക്കി കുറച്ചു നിമിഷം നിന്നു.

അവന്റെ ഉള്ളിൽ പല വികാരങ്ങളും കലർന്നിരുന്നു.

ആകർഷണം മാത്രം അല്ല.

ഒരു വിചിത്രമായ വിജയം നേടിയതിന്റെ തോന്നലും.

“ഇനി ഈ ജീവിതം എന്റെ തീരുമാനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്” എന്നൊരു ഉടമസ്ഥബോധവും.

പക്ഷേ അതോടൊപ്പം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കാണുന്ന ഭയവും അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

അത് ഒരു നിമിഷം അവന്റെ മുഖത്തെ ചിരി മായ്ച്ചു.

“അകത്തേക്ക് വരൂ,” അവൻ പറഞ്ഞു.

ഫ്ലാറ്റിന്റെ നടുവിലെ വിശാലമായ ഹാളിൽ മൂവരും നിന്നു.

മീനാക്ഷിയുടെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിക്കുകയായിരുന്നു.

അപ്പോൾ സൽമാൻ ഒരു ചെറിയ ബോക്സ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.

അത് കണ്ട നിമിഷം മീനാക്ഷിയുടെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു.

രാജീവന്റെ മുഖവും വിളറിയുപോയി.

സൽമാൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“ഒരു കാര്യം ചെയ്യണം.”

അവന്റെ കണ്ണുകൾ മീനാക്ഷിയുടെ കഴുത്തിലേക്കു നീങ്ങി.