നബീസു നോക്കുമ്പോ റംല അടുക്കളയിൽ പാത്രം കഴുകുകയാണ്.
“റംലാ… ഞാനൊന്ന് കിടക്കട്ടെ… നീ പണിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞിട്ട് നിന്റെ മുറിയിലേക്ക് വാ… എനിക്ക് നിന്നോടൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്… ഞാൻ നിന്റെ മുറിയിലുണ്ടാവും… ”
നബീസു അടുക്കളയിലേക്ക് തലയിട്ട് അത്രയും പറഞ്ഞ് വേഗം റംലയുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.
റംല അമ്പരന്നുപോയി.
എന്താണുമ്മ അങ്ങിനെയൊക്കെ പറഞ്ഞത്… ?
എന്തേലും പറയാനുണ്ടെങ്കിൽ രണ്ടാളും അടുക്കളയിൽ പണിയെടുക്കുന്നതിനിടെ വാ തോരാതെ പറയുന്നതാണ്.ഇന്നെന്താണൊരു പുതുമ..? അതും തന്റെ മുറിയിലേക്ക് വരാൻ…
പെട്ടെന്ന് റംലക്ക് എന്തോ ഒരു അപകടം മണത്തു.. ഉമ്മയുടെ മുഖഭാവം കുറച്ച് ഗൗരവത്തിലാണെന്നതും അവൾ ഓർത്തു.
എന്റെ പടച്ചോനേ… ഉമ്മയെന്തെങ്കിലും അറിഞ്ഞോ… ? എങ്കിൽ ഇന്ന് തന്റെ അവസാനമായിരിക്കും… അല്ലെങ്കിൽ ഇന്നീ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങേണ്ടിവരും.
ഇന്നലെ രാത്രി തന്റെ ശബ്ദം വല്ലാതെ ഉയന്നിരുന്നെന്ന് അവൾക്കിന്നലെ തന്നെ തോന്നിയിരുന്നു.
അതെങ്ങിനാ… എന്തൊക്കെയാ ചെക്കൻ കാണിച്ചു കൂട്ടിയത്…?
എന്നിട്ടും പരമാവധി ശബ്ദം കുറക്കാൻ നോക്കി.
ഷംസു കാണിച്ച് കൂട്ടിയതിന് അത്രയൊന്നും ഒച്ച പോര.. അലറിക്കൂവാനാണ് തനിക്കപ്പോ തോന്നിയത്.
ഒരു വട്ടം കൂവുകയും ചെയ്തു.
അതെങ്ങാനും ഉമ്മ കേട്ടോ… ?
ഹേയ്… അതാവില്ല… ഇത് വേറെന്തോ പറയാനാണ്.. ചിലപ്പോ മൗലിദ് നടത്തുന്നതിനെ പറ്റി പറയാനാവും.. എത്ര പേരെ വിളിക്കണം… ?
ആരെയൊക്കെ വിളിക്കണം എന്നൊക്കെ ചോദിക്കാനായിരിക്കും..
അതോടെ റംലക്ക് ആശ്വാസമായി. അവൾ വേഗം അടുക്കളപ്പണി തീർത്തു.
നബീസു, റംലയുടെ മുറിയിൽ ബെഡിലിരിക്കുകയാണ്. അവളോട് ചോദിക്കേണ്ടതൊക്കെ മനസിൽ തയ്യാറാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അവൾ നിഷേധിക്കുമെന്നുറപ്പാണ്.. എങ്കിലും അവളുടെ വായിൽ നിന്ന് തന്നെ തനിക്കത് കേൾക്കണം.
ഈ കട്ടിലിൽ കിടന്നാവും രണ്ടും കൂടി കൂത്താടിയത്.
നബീസൂന്റെ വിള്ളൽ ഒരു കാര്യവുമില്ലാതെ നനയുന്നത് നിസഹായതയോടെ അവൾ മനസിലാക്കി.
പുറത്തെവിടെയെങ്കിലും പോകുമ്പോ മാത്രം പാന്റിയിട്ടിരുന്ന അവൾ രണ്ട് ദിവസമായി പാന്റി ഊരിയിട്ടേയില്ല.
വെറുതേ നനഞ്ഞ് കുതിരുമ്പോ ഒന്ന് മാറ്റി അടുത്തതിടും..
നിർത്താതെ ചുരത്തുന്ന ഈ പൂറ് കൊണ്ട് താൻ കുഴങ്ങുമോ എന്ന് പോലും നബീസു പേടിച്ചു.
റംല ചിരിയോടെ മുറിയിലേക്ക് കയറി വന്നു.
“റംലാ… ആ വാതിലടച്ചേക്ക്…”
അത് കേട്ട് റംല ശരിക്കും പേടിച്ചു. ഇതത് തന്നെ.. താൻ പേടിച്ച പോലെ ഉമ്മയെല്ലാം അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
“നീയിങ്ങോട്ടിരിക്ക് ‘…”
റംല പേടിയോടെ ബെഡിലേക്കിരുന്നു.
“നിന്നെ വിളിച്ചത് എന്തിനാണെന്ന് മനസിലായോ നിനക്ക്…?”
നബീസു ഗൗരവത്തിൽ തന്നെ.
റംല ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി.
നബീസു അവളുടെ ചന്തിക്കടിയിൽ നിന്നും ആകാശനീലിമയിലുള്ള നൈറ്റി വലിച്ചെടുത്ത് ബെഡിലേക്കിട്ടു.
വിറച്ച് പോയി റംല… ഇതെങ്ങിനെ… ?
ഇത് താൻ അലമാരയിൽ വെച്ച് പൂട്ടിയില്ലേ… ?
“ഇതെന്താണ് …? ഇത് നിനക്ക് എവിടുന്ന് കിട്ടി… ?”
നബീസു അവളെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
റബ്ബേ… എന്ത് പറയും… ? ആര് തന്നെന്ന് പറയും… ?
പെട്ടെന്നവൾക്കൊരു ബുദ്ധി തോന്നി.
“അത്… ഇക്ക ഗൾഫീന്ന് ഇന്നാള് കുറച്ച് സാധനങ്ങൾ കൊടുത്തയച്ചില്ലേ… അതിലുണ്ടായിരുന്നതാ…”
പതർച്ചയോടെ റംല പറഞ്ഞു.
“എന്നിട്ട് ഞാനിത് വരേ ഇത് കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ…. അതുമല്ല ഇന്നലെയെന്തിനാണ് നീയിത് എടുത്തത്..?”
ഉമ്മയുടെ ഭാവം കണ്ട് റംല വിറക്കാൻ തുടങ്ങി.
“അത്… ഞാൻ.. വെറുതേ… രാത്രിയിടാൻ… “
“ അതിന് നിന്റെ കെട്ട്യോനിവിടുണ്ടോ..?
വേറെയാരെ കാണിക്കാനാടീ നീയിത് ഇട്ടത്… ?
സത്യം പറഞ്ഞോണം…”
“സത്യമാ ഉമ്മാ… ഞാൻ… രാത്രി വെറുതേയിട്ടതാ…”
“വെറുതെയിടാൻ പറ്റിയ സാധനം തന്നെയിത്… ഇട്ടാലും ഇല്ലേലും ഒരു പോലെ… ഇനി വേറെന്തേലുമുണ്ടോടീ ഇത് പോലുള്ളത്… ?””
“അയ്യോ… ഇല്ലുമ്മാ… ഇത് മാത്രമേയുള്ളൂ…”
റംല പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.
“പിന്നെ ഇതെന്താടീ…?”
ചന്തിക്കടിയിൽ നിന്നും വലിച്ചെടുത്ത ചരടിൽ കോർത്ത ബ്രായും, പാന്റിയും നബീസു ബെഡിലേക്കിട്ടു.