തളർന്ന് വീഴാതിരിക്കാനായി റംല ബെഡ് ഷീറ്റ് ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ചു.
എന്ത് പറയും… ?
ഇനിയൊന്നുമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞും പോയി.
ഇന്ന് തന്റെ അവസാനം തന്നെയെന്ന് റംലക്ക് ഉറപ്പായി.
“എന്താടീ.. ഒന്നും പറയാനില്ലേ നിനക്ക്..?’
റംലയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നത് നബീസു കണ്ടു.
“നീ കരഞ്ഞിട്ടൊന്നും കാര്യമില്ല.. എനിക്കറിയണം… ആരാണ് നിനക്കിത് വാങ്ങിത്തന്നതെന്ന് നീ പറയണം.. ഇന്നലെ ആരുടെ മുന്നിലാണ് നീയിതിട്ട് നിന്നതെന്നും എനിക്കറിയണം… പറ റംലാ…”
റംല ഉറക്കെ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് നബീസൂന്റെ കാലിലേക്ക് വീണു.
നബീസൂന് മനസലിവൊന്നും തോന്നിയില്ല. രാത്രി മൂന്ന് വട്ടം വിരലിട്ട് താൻ വെള്ളം കളഞ്ഞപ്പോ ഇവളിവിടെ കുണ്ണ കയറ്റി സുഖിക്കുകയായിരുന്നു. കുറച്ച് നേരം കരയട്ടെ..
“റംലാ… നീ കരഞ്ഞത് കൊണ്ടോ, എന്റെ കാല് പിടിച്ചത് കൊണ്ടോ യാതൊരു കാര്യവുമില്ല… ഞാനിന്ന് തന്നെ സമദിനെ വിളിച്ച് പറയും.. ബാക്കി അവൻ തീരുമാനിക്കട്ടെ…”
അത് കേട്ട് റംലയുടെ കരച്ചിൽ കൂടി.
“ഉമ്മാ… പറ്റിപ്പോയി… തെറ്റ് പറ്റിപ്പോയി ഉമ്മാ… ഇക്കാനോടിത് പറയരുത്… ഇനി ഉണ്ടാവില്ലുമ്മാ… ഒരു തവണത്തേക്ക് ക്ഷമിക്കുമ്മാ…”
റംല ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു.
“ശരി… നീ കരച്ചിൽ നിർത്ത്…ഒരു തവണത്തേക്ക് ഞാൻ ക്ഷമിക്കാം… പക്ഷേ,ആളാരാണെന്ന് എനിക്കറിയണം..എന്റെ കുടുംബത്ത് കയറി നിരങ്ങിയവൻ ആരാണെങ്കിലും അതെനിക്കറിയണം…ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ മേളമൊക്കെ ഞാൻ കേട്ടെടീ… ഞങ്ങളിത്ര പേർ ഇവിടെയുണ്ടായിട്ട് നീയവനെ മുറിയിലേക്ക് വിളിച്ച് കയറ്റിയല്ലോ… സമ്മതിക്കണം നിന്നെ…. ആരായിരുന്നെടീ ഇന്നലെ നിന്റെ മുറിയിൽ….?”
തന്റെ മകൻ ഷംസുവാണ് ഇവളുടെ കള്ളവെടിക്കാരൻ എന്നറിഞ്ഞോണ്ട് തന്നെ നബീസു പറഞ്ഞു.
ഇപ്പഴാണ് റംല ശരിക്കും പേടിച്ചത്.. എങ്ങിനെ പറയും… ?
ഉമ്മാടെ മോൻ തന്നെയാണെന്ന് ഉമ്മാനോട് എങ്ങിനെ പറയും..?
പുറത്ത് നിന്ന് ആരേലുമാണെങ്കിൽ ചിലപ്പോ ഉമ്മ ക്ഷമിച്ചേക്കാം.. ഇത് സ്വന്തം മകനും മരുമകളുമാണെന്നറിഞ്ഞാൽ ഒരിക്കലും ഉമ്മാക്ക് ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയില്ല. നല്ല ദീനിയായി കഴിയുന്ന ഉമ്മ അതൊരിക്കലും പൊറുക്കില്ല.
“നീ പറയുന്നുണ്ടോ, അതോ ഞാൻ സമദിനെ വിളിക്കണോ… ആദ്യം ഉപ്പാനോടൊന്ന് പറയട്ടെ..എന്നിട്ടവന് വിളിക്കാം… ഉപ്പാന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മരുമോളല്ലെ…ഉപ്പയും അറിയട്ടെ നിന്റെ തനി കൊണം…”
ഭീഷണിയുടെ സ്വരത്തിൽ നബീസു പറഞ്ഞു.
“അയ്യോ… വേണ്ടുമ്മാ..ഉപ്പാനോട് പറയല്ലേ…”
റംല തേങ്ങിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“എന്നാ പറയെടീ… ആരെയാ നീയിന്നലെ മുറിയിൽ കയറ്റിയത്… ഇത്രമാത്രം ഒച്ചയുണ്ടാക്കാൻ അവനെന്താ നിന്നെ ചെയ്തത്… ?”
എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടാണ് ഈ ചോദ്യം എന്നത് നബീസൂന്റെ പൂറിലെ നീരൊഴുക്ക് കൂട്ടി.
റംല കിടക്കയിൽ നിന്നും നിലത്തേക്കിറങ്ങി.
കണ്ണുതുടച്ച് കൊണ്ട് നബീസൂനെ നോക്കി.
“ഉമ്മാ… എനിക്കൊരു തെറ്റ് പറ്റിപ്പോയി..
ഇനി ഞാനത് ആവർത്തിക്കില്ല… ഉമ്മയെനിക്ക് മാപ്പ് തരണം…”
തൊഴുകയ്യോടെ റംല പറഞ്ഞു.
“അത് തന്നെയല്ലേടീ നീ നേരത്തെയും പറഞ്ഞത്… ?
നിനക്ക് തെറ്റ് പറ്റിയെന്ന് എനിക്കറിയാലോ… നിന്റെ കൂവലൊക്കെ ഞാൻ കേട്ടതല്ലേ… എനിക്കിനി അറിയേണ്ടത് അവനാരാണ് എന്ന് മാത്രമാണ്… “
നബീസു കട്ടായം പറഞ്ഞു.
“അതുമ്മാ… അതെന്നോട് ചോദിക്കരുത്… അതെനിക്ക് പറയാൻ കഴിയില്ലുമ്മാ…”
റംല വീണ്ടും കരഞ്ഞു.
“നിനക്ക് പുലയാടാം… ഞാനാളെ ചോദിക്കാൻ പാടില്ല… അത് കൊള്ളാലോ… റംലാ… നീ മര്യാദക്ക് പറയുന്നുണ്ടോ… ?”
നബീസു രണ്ടും കൽപിച്ച് തന്നെ.
“അത് പറയാൻ പറ്റൂല ഉമ്മാ… പറയാൻ പാടില്ല…”
റംല ആകെ പെട്ട സ്ഥിതിയായി.
“ശരി… നീ എന്നോടല്ലേ പറയാത്തത്… ഉപ്പാനോട് നീ പറയും.. സമദിനോടും നീ പറയും…. “
അതും പറഞ്ഞ് നബീസു കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് വാതിലിന് നേരെ നടന്നു.
പെട്ടെന്ന് റംല അവളുടെ കൈ പിടിച്ച്, ഭവിഷ്യത്തുകളൊന്നുമോർക്കാതെ ഒറ്റപ്പറച്ചിൽ.
“അതുമ്മാ… അത് ടോണിച്ചനാ…”
ആ പറഞ്ഞത് നബീസു ശരിക്ക് കേട്ടില്ല.കേട്ടെങ്കിലും അവൾക്കത് മനസിലായില്ല.