ഞങൾ ആകാംഷയോടെ അതിലേക്ക് നോക്കി.
“എടാ.. ധനേഷ്!!” ഞാൻ നിതീഷിനോടായി പറഞ്ഞു.
“ഹും.. ധനേഷാണല്ലെ.. ഹും ഇവനുള്ള വടയും ചായയും എൻ്റെ കയ്യിലുണ്ട്!” അതും പറഞ്ഞ് നിതീഷ് കുറച്ച് സമയം ആലോചിച്ച ശേഷം,
“ആളെ കിട്ടിയ സ്ഥിതിക്ക് ഞങ്ങള് വിട്ടേക്കൂവാ!” നിതീഷ് ഷഹീമിനോടായി പറഞ്ഞു.
“അപ്പൊ ചെലവ്!!!?” ഷഹീം മറക്കാതെ ചോതിച്ചു.
“നാളെ വൈകിട്ട് സെറ്റാക്കാം മച്ചാനെ?” നിതീഷ് അവനോടായി പറഞ്ഞു.
“ഓ.. മതി..” അതും പറഞ്ഞ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൈ കൊടുത്ത് ഞങൾ അവിടുന്ന് തിരിച്ച് പാലത്തിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് പൊന്നു.
പോരുന്ന വഴിക്ക്,
“എനികപ്പോഴേ തോന്നി ഈ മൈരൻ തന്നെയായിരിക്കും എന്ന്, അന്ന് വായനശാലയിൽ നിന്ന് സുമേഷായി എല്ലാം പറഞ്ഞ് തീർത്തപ്പോ ഇവൻ്റെ മുഖത്ത് മാത്രമൊരു തെളിച്ചമില്ലായിരുന്നു.” നിതീഷ് വണ്ടിയോടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞ്.
“ആ മൈരനെ ഇന്ന് തന്നെ പെരുമാറണം!, നീ വണ്ടി നിർത്ത്..” ഞാൻ കലിപ്പോടെ പറഞ്ഞു.
നിതീഷ് വണ്ടി നിർത്തി,
“അവൻ വീട്ടിൽ തന്നെ കാണും, നീ വാ” ഞാൻ നിതീഷിനൊടായി പറഞ്ഞു.
“എടാ.. അത് വേണോ?” നിതീഷ് സംശയത്തോടെ ചോതിച്ചു.
“വേണം… കുറച്ച് ദിവസങ്ങളായി ഞാൻ തീ തിന്നുന്നു.. നീ വണ്ടിയെടുക്ക്.”
നിതീഷ് വണ്ടി നേരെ ധനേഷിൻ്റെ വീട്ടിലേക്ക് വിട്ടു.
ധനേഷിൻെറ ഓട്ടോറിക്ഷ മുറ്റത്ത് തന്നെ കിടപ്പുണ്ട്, അതുകൊണ്ട് അവൻ ഇവിടെ തന്നെയുണ്ടെന്നുറപ്പായി.
വണ്ടി സൈഡ് ആക്കിയ ശേഷം ഞങ്ങൾ നടന്ന് മുറ്റത്തെത്തി. ഞാൻ വീടിൻ്റെ സൈഡിലേക്ക് മാറി നിന്നു. എന്നിട്ട് നിതീഷ് കാളിംഗ് ബെല്ലടിച്ചു.
ധനേഷിൻറെ ഭാര്യ അനിഷ പുറത്തേക്ക് വന്നു,
“ധനേഷില്ലേ?” നിതീഷ് ചോതിച്ചു.
“ഉണ്ടല്ലോ… കേറിയിരിക്ക്!”
“ഇച്ചിരി തിരക്കുണ്ട്, കേരുന്നില്ല, ഒന്ന് ധനേഷിനെ വിളിക്കാമോ??”
“ധനേഷേട്ടാ… ദേ വിളിക്കുന്നു.” എന്നെ അവൾക്ക് വല്ല്യ പരിചയമില്ല. ചാടിച്ച് കെട്ടിയതുകൊണ്ട് ഞങ്ങളൊന്നും കല്ല്യാണത്തിന് കൂടിയിട്ടില്ല.
ഇച്ചിരി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ധനേഷ് വന്നു, എന്നെ കണ്ടതും അവൻ്റെ മുഖമൊന്നു ചുളിഞ്ഞു.
“എന്താ നിതീഷേ??”
“നീയൊന്ന് ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ.. ഒരു ചെറിയ പ്രശ്നമുണ്ട്!” നിതീഷ് സീരിയസായി പറഞ്ഞു.
“എന്ത് സീരിയസ് ആണേലും ഇവിടുന്ന് പറഞ്ഞാ മതി” ധനേഷ് മൊഡ തന്നെ.
“ഇവിടുന്ന് പറയുന്നതിൽ എനിക്കൊരു പ്രശ്നവുമില്ല.. പറമ്പത്ത് നൗഷാദ് എന്നെ വിളിച്ചിരുന്നു..” അത് പറയാൻ ധനേഷെന്നെ മുഴുമിപ്പിച്ചില്ല, സ്റ്റപിറങ്ങി വന്ന് എന്നേം കൊണ്ട് വീടിൻ്റെ സൈഡിലേക്ക് പൊന്നു. ധനേഷിൻ്റെ ഭാര്യ കാര്യം മനസ്സിലാവാതെ കൊലയിൽ തന്നെ നോക്കി നിന്നു.
വീടിൻ്റെ സൈഡിലേക്കെത്തിയ ധനേഷിൻ്റെ ചെപ്പകുറ്റി നോക്കി ഞാൻ നല്ലൊരു അടികൊടുത്തി…!
“ടാ…” അലറിക്കൊണ്ട് ധനേഷ് എനിക്ക് നേരെ വന്നു.
അപ്പോഴേക്കും നിതീഷ് അവൻ്റെ കോളറിൽ പിടിച്ച് ചുമരിനോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച്,
“പന്ന പൊലയാടി മോനെ… വാട്ട്സ്ആപ്പിലൂടെയുള്ള ഫോട്ടോ അയച്ചുള്ള നിൻ്റെ ഭീഷണിയുണ്ടല്ലോ.. ആ അരി ഇവിടെ വേവില്ല!” നിതീഷ് കലിപ്പോടെ പറഞ്ഞു.
“വേവിക്കാൻ പറ്റുമൊന്ന് ഞാനൊന്ന് നോക്കട്ടെ” ധനേഷ് വീണ്ടും മൊഡ തന്നെ.
“എന്നാലേ.. പറമ്പത്ത് നൗഷാദിൻ്റെ വീട്ടിൽ അരിക്ക് ഉപ്പുണ്ടോന്ന് നോക്കാൻ പോണ കാര്യം ഈ നാട് മൊത്തം അറിയും.. പിന്നെ ഉപ്പ് നോക്കാൻ സ്വന്തം വീട്ടിൽ പോലും വരാൻ പറ്റാതാവും!” നിതീഷ് അത് പറഞ്ഞതും ധനേഷിൻ്റെ മുഖം ആകെ വിളറി വെളുത്തു, ആളൊന്ന് ടെൻഷനിലായി.
അപ്പൊൾ ഞാനവൻ്റെ കവിളിൽ ശക്തിയിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട്,
“കുറച്ചായി നിന്നാൽ ഞങ്ങളോടൊരു കോണ തുടങ്ങിയിട്ട്, അത് ഇതോടെ നിർത്തിക്കോണം. പിന്നെ ഈ ഫോട്ടോസ്.. അത് വെച്ച് നീ എന്ത് മൈരെങ്കിലും കാണിക്ക്, എനിക്കൊരു ചുക്കും ഇല്ല.” അതും പറഞ്ഞ് ഞാൻ കവിളിലെ പിടി വിട്ടു.
നിതീഷ് അവൻ്റെ കോളറ പയ്യെ ശരിയാക്കി കൊണ്ട്,
“അതുകൊണ്ട്.. എൻ്റെമോൻ അബദ്ധം ഒന്നും കാണിക്കാതെ, പോയി മാമുണ്ട് ചാച്ചിയുറങ്ങാൻ നോക്ക്.. പോ..” അതും പറഞ്ഞ് ഞങൾ നടന്ന് മുറ്റത്തേക്ക് വന്നു.