” എന്നാ പിന്നെ ഞങ്ങള് പോയേക്കുവാ..” നിതീഷ് അനിഷയോടായി പറഞ്ഞും.
ഞങ്ങളുടെ പിന്നാലെ ധനേഷും മുറ്റത്തേക്ക് വന്നു,
“എടാ ധനേഷേ… അപ്പോ എല്ലാം പറഞ്ഞ പോലെ.. good night” നിതീഷ് അതും പറഞ്ഞ് വണ്ടിയെടുത്ത് നേരെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് വിട്ടു.
കുറച്ചായി അവനായി ഞാനിത് ഓങ്ങി വെച്ചിട്ട്, കൊടുത്തപ്പോൾ എനിക്കും, കിട്ടിയപ്പോൾ അവനും സ്വസ്ഥമായി. കിട്ടിയെന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല, ചോതിച്ച് വാങ്ങിച്ചു എന്ന് വേണം പറയാൻ. എന്തായാലും എന്തെന്നില്ലാത്ത ആശ്വാസവും സമാധാനവും ആയി എനിക്ക്, ഇന്ന് പോയി സ്വസ്ഥമായി കിടന്നുറങ്ങാം.
അങ്ങനെ നിതീഷിനോട് സലാം പറഞ്ഞ് ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് പോയി ഫ്രെഷായി കഴിച്ച് കിടന്നുറങ്ങി.
പിറ്റേദിവസം എന്നത്തേയും പോലെ എഴുന്നേറ്റ് റെഡിയായി ക്ലാസിനു പോയി..
കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് ദിവസങ്ങളായി അനുഭവിച്ച ടെൻഷനോക്കെ ആലോചിച്ചപ്പോ എനിയ്ക്കിപ്പോ നല്ല ആശ്വാസം തോന്നി.
ക്ലാസും ഓരോ അസൈൻമെൻ്റ്കളും ഒക്കെയായി രണ്ട് ദിവസം പെട്ടന്ന് കടന്നു പോയി..
അങ്ങനെ ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞ് ശനിയാഴ്ച വൈകിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ നല്ല ക്ഷീണവും അതോടൊപ്പം നാളെ നന്നയൊന്ന് റെസ്റ്റെടുക്കാലോന്നാ ചിന്തയുമായിരുന്നു എൻ്റെ മനസ്സിൽ.
വീട്ടിലെത്തിയ ഞാൻ വണ്ടി ഷെഡ്ഡിൽ വെച്ച് അകത്തേക്ക് കേറി,
“വിച്ചു… നീ വന്നോ!?” അമ്മ തിരക്കി.
“ആ..അമ്മേ.. ഞാൻ പോയി കുളിച്ചിട്ട് വരാം!”
അതും പറഞ്ഞ് ഞാൻ നേരെ കുളിക്കാനായി പോയി, നന്നായൊന്നു കുളിച്ചപ്പോ വല്ലാത്തൊരു ഉന്മേഷവും വിശപ്പും കേറി വന്നു. ഞാൻ ഡ്രസോക്കെ മാറി താഴേക്ക് ചെന്നു.
രാവിലത്തെ അപ്പവും മുട്ട റോസ്റ്റും ഉണ്ടായിരുന്നു, അതെടുത്ത് നന്നായി കഴിച്ചു. ഓമനേച്ചി ഉണ്ടാക്കിയത് തന്നെ, നല്ല സ്വദുണ്ടായിരുന്നു കഴിക്കാൻ. കഴിച്ച് കഴിഞ്ഞ് സോഫയിലിരുന്നപ്പോൾ,
“എടാ.. നീ നാളെ അമ്മയുടെ കൂടെ ഒന്ന് ഫിസിയോതെറാപ്പി ചെയ്യാൻ പോകാമോ?” അച്ഛൻ ചോതിച്ചു.
” ഇത്രേം ദിവസം ട്രെയിനിങ്ങിന് പോയി അവൻ വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുവ, നാളെ അവൻ റെസ്റ്റെടുത്തോട്ടെ, നിങ്ങള് വാ എൻ്റെ കൂടെ!” അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോളെനിക്ക് വല്ലാത്ത ആശ്വാസം തോന്നി.
അത് കേട്ടപ്പോ അച്ഛനും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല, കാരണം വത്സല്ല്യമുള്ള അമ്മമാരുടെ തീരുമാനം അന്ധിമമായിരിക്കും!
ഇച്ചിരി കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും എനിക്ക് നല്ല ഉറക്കം വന്നു,
“എടാ.. എഴുന്നേറ്റ് പോയി കിടന്നോ, എന്തിനാ ഇവിടയിരുന്ന് ഉറക്കം തൂങ്ങുന്നെ!!” അമ്മ എന്നെ തട്ടി വിളിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
സത്യം പറഞ്ഞാല് ഞാനുറങ്ങി വീഴും എന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. എങ്ങനെയൊക്കെയോ നടന്നു മുകളിൽ എത്തിയതെ ഓർമയുള്ളൂ.. ചത്തപോലെ ഉറങ്ങി ഞാൻ.. സാഹിത്യകാരൻ ബെഞ്ചമിൻ ബ്രൂണോ പറഞ്ഞത് വെറുതെയല്ല ~ ‘ നല്ല ക്ഷീനമാണ് ഏറ്റവും നല്ല ഉറക്കത്തിന് വേണ്ടത് ‘.
നല്ല ഉന്മേഷത്തോടെ രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ്പോയി ഫ്രെഷായിട്ട് വന്നു. നല്ല തണുത്ത കാറ്റും നല്ല ഫോഗ് നിറഞ്ഞ ഗോൾഡൻ സൂര്യ കണങ്ങൾ റൂമിലേക്ക് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ മനോഹരമായ കാഴ്ചകണ്ട് ഞാൻ ജനലരികിൽ പോയി പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു, ഇന്നലെ നല്ല മഴ പെയ്ത മട്ടുണ്ട്, ചത്ത് ഉറങ്ങിയത്കൊണ്ട് ഞാനതോന്നും അറിഞ്ഞില്ല!
“എടാ… വിച്ചു… നീ ഇതുവരെ എഴുന്നേറ്റില്ലേ??” അമ്മ കുറേസമയമായി വിളിക്കുന്നെന്ന് തോനുന്നു.
ഞാൻ പയ്യെ സ്റ്റെപ്പുകളിരങ്ങി താഴേക്ക് ചെന്നു.
അമ്മയും അച്ഛനും ഫിസിയോതെറാപ്പിക്ക് പോകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ്,
“എടാ.. നീ വേഗം ചായ കുടിച്ചേ… എന്നിട്ട് ആ കൊച്ചിന് വീട്ടിലേക്ക് പോകാനുള്ളതാ,
അമ്മ അത് പറഞ്ഞ് നാക്ക് വയിലേക്കിട്ടതും ഓമനേച്ചി അടുക്കളയിൽ നിന്നും ഒരു പാത്രവുമായി ഡൈനിങ് ഹാളിലേക്ക് അന്നനടയിൽ എന്നിലേക്ക് നടന്ന് അടുത്തു തുടങ്ങി.
അടുക്കള പണിയിലായത് കാരണം അതികം അലങ്കാരങ്ങളൊന്നുമില്ല, നല്ലൊരു പ്രസന്നമായൊരു ചിരിയോടെയാണ് വരവ്, ആ ചിരിയുണ്ടെങ്കിൽ പിന്നെന്തിനാണ് മറ്റ് അലങ്കാരങ്ങൾ!!!
മുഖത്ത് വിയർപ്പ് തുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്,
വെള്ള പുള്ളികളുള്ള ചുവന്ന ടൈറ്റ് ബ്ലൗസ്, പാൽക്കുടങ്ങൾ വീർപ്പുമുട്ടി നിൽക്കുകയാണ്. കക്ഷം ആണെങ്കിൽ നന്നായി വിയർത്തിട്ടുണ്ട്. പിന്നെ കറുത്ത വലിയ വട്ടങ്ങളുള്ള വെള്ള സാരി അലസമായി ഉടുത്ത് തുകിലറ്റം ഇടുപ്പിൽ തിരുകിയിട്ടുണ്ട്, അൽപ്പം വിയർത്ത വയറിൻ്റെ സൈഡ് ഭാഗം നന്നായി കാണാം.
ഓമനേച്ചിയുടെ നെയ്യ്മുറ്റിയ അഴക് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് കമ്പിയായി, ഒരു കൈകൊണ്ട് ഞാനെൻ്റെ സാമനം പിടിച്ചൊന്ന് നേരെയാക്കി, ഓമനേച്ചിയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് വെള്ളമിറക്കിയിരുന്നു.