പക്ഷേ, വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നത് അയാളുടെ ജഡമായിരുന്നു.
വരുന്ന വഴിയിൽ വിജയവാഡയിൽ വെച്ചുണ്ടായ ഒരു തീവണ്ടിയപകടം..
ആ സമയം സ്നേഹ ലേബർ റൂമിലായിരുന്നു.
സിസേറിയനിലൂടെ പുറത്തെടുത്തത് ഇരട്ടകളെ..
സ്നേഹ ആ സമയം ഒന്നുമറിഞ്ഞില്ല. തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ചിത കത്തിയമരുന്നതും അവളറിഞ്ഞില്ല..
ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴാണ് അവൾ വിവരങ്ങളെല്ലാമറിഞ്ഞത്..
ഒന്ന് ഞെട്ടി എന്നല്ലാതെ അവളുടെ കുടുംബക്കാർ കരുതിയിരുന്നത് പോലെ വലിയ കോലാഹലമൊന്നും അവളുണ്ടാക്കിയില്ല.
ഇനി തന്റെയും മക്കളുടേയും ഭാവി എന്തായി തീരുമെന്ന ഒരാശങ്ക പോലും അവൾക്കുണ്ടായില്ല.
ഇരുപത് വയസിൽ അതൊന്നും ചിന്തിക്കാനുള്ള പക്വതയും അവൾക്കുണ്ടായില്ല.
സുരേന്ദ്രൻ നായരുടെ അച്ചൻ, ശേഖരൻ നായരുടേയും, അമ്മ കല്യാണി അമ്മയുടേയും കൂടെ അവൾ കുട്ടികളുമൊത്ത് ജീവിച്ചു.
സ്നേഹയുടെ അച്ചനുമമ്മയും അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് അവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ശേഖരനും, കല്യാണിയമ്മയും അതനുവദിച്ചില്ല.
സ്നേഹയെ അവർ പൊന്നുപോലെ നോക്കി. പെൻഷൻ പറ്റി വീട്ടിലിരിക്കുന്ന അവർക്ക് പേരക്കുട്ടികളെ കിട്ടിയത് വലിയൊരാശ്വാസമായി.
കുട്ടികളുടെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ നോക്കിയിരുന്നത് കല്യാണിയമ്മ തന്നെയായിരുന്നു.
മുലയൂട്ടുന്ന പണി മാത്രമേ സ്നേഹക്കുണ്ടായുള്ളൂ.
എന്തോ… സ്നേഹ മരിച്ചു പോയ ഭർത്താവിനെ കുറിച്ച് ഓർത്തതേയില്ല.. ഓർക്കാൻ മാത്രമുള്ള കാര്യങ്ങളൊന്നും രണ്ട് മാസത്തെ ദാമ്പത്ത്യത്തിൽ ഉണ്ടായതുമില്ല..
ഇരുപത് വയസുള്ള താൻ ഒരു വിധവയാണെന്നോ, രണ്ട് മക്കളുടെ അമ്മയാണെന്നോ സ്നേഹക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടില്ല.
അവളവിടെ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു.
മക്കൾക്ക് പേരിടുന്ന സമയത്താണ് അവൾ ആദ്യമായി ശബ്ദമുയർത്തി സംസാരിക്കുന്നത്..
ശേഖരൻ നായർ,അയാളുടെ അച്ചനമ്മമാരുടെ പേരുകളാണ് പേരക്കുട്ടികൾക്കിടാൻ കണ്ടു വെച്ചത്. കാർത്ത്യായനിയമ്മ എന്നും, ഗംഗാധരൻ നായർ എന്നും.
അതവൾ ശക്തിയുക്തം എതിർത്തു.
പക്ഷേ, സ്നേഹയുടെ അച്ചൻ കൂടി അതിനെ പിന്തുണച്ചതോടെ അത് തീരുമാനമായി.
സ്നേഹ കണ്ണീരോടെ അതംഗീകരിച്ചു.
എങ്കിലും,അവൾ മക്കളെ കാർത്തു എന്നും, ഗംഗ എന്നും ചുരുക്കിവിളിച്ചു.
കുട്ടികൾ സ്കൂളിൽ പോകാൻ തുടങ്ങിയതോടെ ചെറിയ പ്രശ്നമൊക്കെയുണ്ടായി.
പഴഞ്ചൻ പേരാണെന്ന് പറഞ്ഞ് മറ്റു കുട്ടികൾ കളിയാക്കി.
പക്ഷേ, പ്രധാനാദ്ധ്യാപകൻ രണ്ട് പേരേയും വിളിച്ച് ഇത് നല്ല പേരാണെന്നും, ഇത്ര നല്ല പേര് ഈ സ്കൂളിലെ കുട്ടികൾക്ക് മാത്രമല്ല,അദ്ധ്യാപകർക്ക് പോലുമില്ല എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് അവരെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.
അതോടെ അവർക്ക് സന്തോഷമായി.
ജീവിതം സന്തോഷകരമായി മുന്നോട്ട് പോയി. ഇതിനിടയിൽ സ്നേഹക്ക് അസുഖം തുടങ്ങി.. കഴപ്പ്.. കാലിന്റിടയിൽ സഹിക്കാനാവാത്ത കുത്തിക്കഴപ്പ്…കോലുപോലെ മെലിഞ്ഞ അവൾ പ്രസവത്തോടെ തുടുത്തു. മുലകളും ചന്തിയുമൊക്കെ ഒന്ന് കൂടിവിരിഞ്ഞു.
അതിനനുസരിച്ച് കഴപ്പും കൂടി..
മറ്റൊരു വിവാഹത്തെ പറ്റി ഇരു വീട്ടുകാരും സംസാരിക്കാത്തതെന്തെന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു.
അങ്ങോട്ട് കയറിപറയാനും പറ്റില്ല.
പൂറ്റിലെ കുത്തിപ്പറിയാണെങ്കിൽ സഹിക്കാനും പറ്റുന്നില്ല..
ഇരട്ടക്കുട്ടികളുള്ള സ്നേഹയെ ഇനി കല്യാണം കഴിക്കാൻ ആരും തയ്യാറാകില്ലെന്നും, ആരെങ്കിലും വന്നാൽ തന്നെ അവളതിന് സമ്മതിക്കില്ലെന്നും ഏതോ ഒരു ബന്ധു പറയുന്നത് ഒരിക്കലവൾ കേട്ടു.
തന്നോടവർ ഒരിക്കലും ചോദിച്ചില്ല. താനങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞുമില്ല..
വിരലിട്ടടിച്ചും, വഴുതന കേറ്റിയിറക്കിയും ഒരു വിധം കഴപ്പടക്കി അവൾ സമാധാനത്തോടെ ജീവിച്ചു.
മക്കൾക്ക് പത്ത് വയസുള്ളപ്പോൾ ശേഖരൻ നായരും,പതിനെട്ട് വയസായപ്പോൾ കല്യാണിയമ്മയും ഇഹലോക വാസം വെടിഞ്ഞു.
അത്യാവശ്യം സമ്പത്തുള്ളത്കൊണ്ട് മക്കൾക്ക് നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം കൊടുത്ത് സ്നേഹ അവരെ വളർത്തി.
ആ വലിയ വീട്ടിൽ സന്തോഷത്തോടെ അവർ ജീവിച്ചു.
ഇരുപത്തി ഏഴാമത്തെ വയസിൽ കാർത്തു സ്കൂൾ ടീച്ചറായും, ഗംഗ വില്ലേജോഫീസിൽ ക്ലാർക്കായും ജോലിക്ക് കയറി.