ആ… കൈകൾ എന്റെ കഴുത്തിൽ അമർന്നു… “എന്നെ രക്ഷിക്കണം” എന്ന് പറയാൻ വരെ എന്റെ നാവ് പുറത്ത് വന്നില്ല പക്ഷെ എന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു എന്റെ നാവ് പുറത്തേക്കുപതിയെ വന്നു…. ഏതോ ഒരു യാമത്തിൽ എന്റെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു ഞാൻ നിലത്തേക്ക് പതിച്ചു.
“മഴ തുള്ളികൾ എന്റെ കൺമിഴിയിൽ തുള്ളികാളായി വീണപ്പോൾ ആണ് എന്റെ അടഞ്ഞ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും തുറന്നത് ചുറ്റിലും എല്ലാവരും നിൽക്കുന്നുണ്ട് ഞാൻ മരിച്ചു രണ്ടാം ജന്മം കിട്ടിയത് പോലെയുള്ള ഒരു ഫീലിംഗ്… “എഴുന്നേൽക്ക് ഒന്നും പറ്റിയില്ലല്ലോ.,?”
എന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ആണ്
ഞാൻ മരിച്ചിട്ടില്ല എന്ന ബോധം വന്നത്..
” മഴ തുള്ളികൾ എന്റെ കൺമിഴിയിൽ”
ഒലക്ക ഒരു ഓട്ട പത്രത്തിൽ വെള്ളം മുഖത്ത് തെളിച്ചതായിരുന്നു.. “
” നമ്പൂതിരിയുടെ ഒരു കഴിവേ… ! എത്ര പെട്ടന്ന് ആണ് ആ ബാധ ഒഴിപ്പിച്ചതു. “
“ഇത് കേട്ട ഞാൻ ബാധ ഒഴിപ്പിച്ചോ..? “
“അതെ… നീ എത്തിയപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ കയറിയ യക്ഷിയുടെ ശക്തി പതിൻ മടങ്ങ് വർധിച്ചിരുന്നു.. നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ യക്ഷി നിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞത് കൊണ്ട് മന്ത്രങ്ങൾ നമ്പൂതിരിക്ക് വളരെ എളുപ്പത്തിൽ തീർക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. നിന്റെ കഴുത്തിൽ അവളുടെ കൈ ആഞ്ഞുമുറുകുന്നതിനു തൊട്ടുമുൻപ് അവളെ ആവാഹിച്ചു. “
ചേച്ചി ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു സ്വപ്നം പോലെ ഞാൻ കേട്ടു നിന്നു…
“അവൻ എവിടെ..ചേച്ചി…? ”
” അവൻ ആ മുറിയിൽ തന്നെ ഉണ്ട്. നമ്പൂതിരി ദുഷ്ടശക്തികൾ അടുക്കാതിരിക്കാൻ മന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ച ഒരു ഏലസ് കെട്ടുകയാണ്… “
ഞാൻ അവിടെ നിന്ന് വേഗം എഴുന്നേറ്റു…. ആ റൂമിലേക്ക് നോക്കി..
അവൻ നമ്പൂതിരി കെട്ടുന്ന ആ ഏലസ് നോക്കി നിൽക്കുന്നു..
ഞാൻ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി… ആൾ അനക്കം കേട്ടിട്ടാണന്ന് തോന്നുന്നു… നമ്പൂതിരിയും അവനും എന്നെ തന്നേ നോക്കി…
ഒരു നാണയത്തിന്റെ ഇരുവശം എന്നപോലെ എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് സന്തോഷവും നമ്പൂതിരിയുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യ ഭാവവും…
അപ്പോയെക്കും ഏലസ് കെട്ടി കഴിഞ്ഞിരുന്നു…
അവർ രണ്ടുപേരും എന്റെ അടുത്തുവന്നു….
” നീ സൂക്ഷിക്കണം” എന്ന് ഒരു ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ഭാവത്തിൽ എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് നമ്പൂതിരി പുറത്തേക്ക് നടന്നു..
” നീ പേടിക്കണ്ട ഞാൻ ഇല്ലേ.. ” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മിഥുൻ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു… ! പക്ഷെ ആ ചിരിയിൽ ഒരു പുച്ഛഭാവം ഉണ്ടോ എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി… “
അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഉള്ള യക്ഷി പോയിട്ടില്ല എന്ന് ഒരു തോന്നൽ… “ഡാ… നിവേദിത വളഞ്ഞോ ” എന്ന് ശബ്ദം താത്തി അവൻ എന്നോട് ചോദിച്ചു..
അതിൽ തന്നെ മനസ്സിലായി യക്ഷി ഉഗാണ്ട വഴി ഷാർജയിലേക്ക് പോയി എന്ന്…
“ഇല്ലാ.. ” എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു…
” പേടിക്കണ്ട സമയം ആകുമ്പോൾ അത് ഒക്കെ ആകും… നീ വാ നമുക്ക് ഒന്ന് പുറത്ത് പോണം. “
“എവിടെക്കാ.. ഇപ്പം നിന്നെ വിടുമോ…?”
“അമ്മേ ഞാൻ ഒന്ന് പുറത്ത് പോയി വരുന്നേ… ” എന്ന് മിഥുൻ പറഞ്ഞതും
” പാ… അടങ്ങി ഇവിടെ നിൽക്കാൻ ആണ് പറഞ്ഞത് ഇനി സ്കൂളിൽ പോകുമ്പോൾ അല്ലാതെ ഇവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങിയാൽ നിന്റെ കാൽ 2 ഓടിച്ചിടും”
എന്ന് നല്ല സ്മൂത്ത് ആയിട്ട് അവന്റെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ
“ഡാ മിഥുൻ ഇനി ഇവിടെ നിന്നാൽ ഞാൻ ആണ് നിന്നെ കൂട്ടി കൊണ്ട്പോകുന്നത് എന്ന് പറഞ്ഞു എനിക്കും കിട്ടും.. നാളെ സ്കൂളിൽ വെച്ച് കാണാം… ബൈ.. !” എന്ന് പറഞ്ഞു അവന്റെ അമ്മയോടും അച്ഛനോടും പെങ്ങളോടും പറഞ്ഞു ഞാൻ വീട്ടിലെക്ക് നടന്നു…..
വീടിൽ എത്തിയ ശേഷം നടന്നതൊക്കെ ഞാൻ മനസ്സിൽ ഓർത്തു.. പിന്നെ പഠിക്കാൻ ഇരിന്നു…, രാത്രി ഫുഡ് കഴിച്ചു ഞാൻ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു….
മനസ്സിന്റെ ഒരു വശത്ത് നിവേദിതയുടെ മുഖവും മറുവശത്ത് മിഥുനിന്റെ ഉള്ളിൽ കുടിയിരുന്ന യക്ഷിയും ഒരേ സമയത്തു തെളിയുന്നു…
3 ദിവസം ആയി ഒരു വാണം വിട്ടിട്ട്
വാണം വിടാൻ വേണ്ടി നിവേദിതയെ മനസ്സിൽ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ആ യക്ഷി എന്റെ കഴുത്തിൽ മുറുക്കുന്ന രംഗം തെളിയുന്നു..
ഉറക്കം വരാതെ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു നോക്കി ഒരു രക്ഷയുമില്ല .
നാളെ 8 മണിക്ക് നിവേദിത സ്കൂളിൽ എത്താനും പറഞ്ഞിക്ക് ഉറങ്ങിപോകുമോ..? ആകെ കൺഫ്യൂഷൻ ആയി കിടന്നു കൊണ്ട് ഞാൻ തലചൊറിഞ്ഞു….
പുറത്ത് ആണെങ്കിൽ പൂർണ ചന്ദ്രൻ വാനത്തിനു പോട്ട് വെച്ചതുപോലെ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.