പിന്നെ, എത്രയോ പ്രാവശ്യം, ലേക്ക് അല്ബേനിന്റെ, ട്യൂലിപ്പ് പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ കാറ്റില്, അയാളുടെ വീട്ടില്, തടാക സംഗീതത്തിന്റെ മുറുകിയ താളം കേട്ട് അവന്റെ പ്രണയമറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് താന്…
ഭ്രാന്തമായ പ്രണയം, ഭ്രാന്തമായ ഭോഗം, ഭ്രാന്തമായ രതിമൂര്ച്ചകള്…
പെട്ടെന്ന് വാതില് തുറക്കപ്പെട്ടു. സ്റ്റീഫനെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്മ്മകള് അവളില് നിന്നും അപ്രതക്ഷ്യമായി. വാതിലിനപ്പുറത്ത് നിന്നും ഓക്സിലിയറി ക്രച്ചസിന്റെ സഹായത്താല് നെവില് അങ്ങോട്ട് വന്നു. നെറ്റിയില് മുറിവുണ്ട്. മുഖത്ത് കുറ്റബോധമുണ്ട്. ഒരു നിമിഷം ദേഷ്യമവളെ കീഴടക്കിയെങ്കിലും പിന്നെ ദയനീയഭാവവും അവസാനം സ്നേഹവുമവളില് നിറഞ്ഞു.
“നല്ല വേദനയുണ്ട് മമ്മാ…”
അവന് പറഞ്ഞു.
അവള് അടുത്ത് വന്ന്, അവന്റെ തലമുടിയില് അരുമയായി തഴുകി. പിന്നെ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് അലിവോടെ നോക്കി. അവന്റെ നെറ്റിയില് അവളുടെ ചുണ്ടുകള് അമര്ന്നു. പിന്നെയും അല്പ്പ നേരം അവള് അവനെ നോക്കി നിന്നു.
“നെവീ…”
സ്വരത്തില് പാരുഷ്യം കലര്ത്താന് ശ്രമിച്ച് കാതറിന് അവനെ വിളിച്ചു.
“ഞാന് നിന്റെ പപ്പയെ വിളിക്കാന് പോകുവാ…”
“നോ…”
അവന് പെട്ടെന്ന് ശബ്ദമുയര്ത്തിപ്പറഞ്ഞു.
“എന്റെ കൂടെ നിന്നാല് ശരിയാകില്ല നീ…നിനക്കിപ്പോള് വേണ്ടത് പപ്പയെ ആണ്…”
“മമ്മാ…”
അവനവളെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.
“സ്കൂളില് നിന്ന് പണിഷ്മെന്റ്റ് എന്താ കിട്ടാന് പോണത് എന്ന് ചിന്തിച്ചോ നീ?”
അവളുടെ രൂക്ഷമായ സ്വരത്തിന് മുമ്പില് ഉത്തരമില്ലാതെ നെവില് തലകുനിച്ചു.
“റസ്റ്റിക്കേറ്റ് ചെയ്താല്? റസ്റ്റിക്കേറ്റ് ചെയ്താല് പിന്നെ എവിടെ പോകും നീ? ഏത് സ്കൂളില് പഠിക്കും?”
നെവില് തല ഉയര്ത്തിയില്ല.
“അത്കൊണ്ടാണ് പറയുന്നത്, നിനക്ക് എന്നെ അല്ല ഇപ്പോള് വേണ്ടത്, നിന്റെ പപ്പയെ ആണ്…ഈസ് ദാറ്റ് ക്ലിയര്?”
**************************************************
ഡീന് ജസ്റ്റിന് റെയ്ഗന്റ്റെ ഓഫീസിന് വെളിയില് കസേരയില് ക്രച്ചസ്സുമായി ഇരിക്കുമ്പോള് നെവിലിന് അസ്വസ്ഥത വെളിയില് കാണിക്കാതിരിക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല.
കേട്ടതൊക്കെ ശരിയാണ് എങ്കില്, സ്കൂള് നിയമമനുസരിച്ചും ഫെഡറല് നിയമമനുസരിച്ചും പരമാവധി ശിക്ഷ റസ്റ്റിക്കേഷനില് കുറഞ്ഞതൊന്നുമല്ല. മറ്റെല്ലാം ഡീന് ജസ്റ്റിന് റെയ്ഗന്റ്റെ വിവേചനാധികാരത്തില് പെട്ടതാണ്. അയാള് തനിക്ക് ശിക്ഷയിളവ് തരാന് പ്രത്യേകിച്ച് കാരണമൊന്നുമില്ല.
മമ്മായെന്ത് ചെയ്യും ശിക്ഷ ഇനി റസ്റ്റിക്കേഷനാണെങ്കില്?
അവനൊരെത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല.
പെട്ടെന്ന് ഡീനിന്റെ കതക് തുറക്കപ്പെട്ടു. അതില് നിന്നും ഒരു പെണ്കുട്ടി ഇറങ്ങി വന്നു. റെഡ് ഹൌസ് ഫ്ലവര് ഉണ്ട് അവളുടെ കോളറില്.
“ഡീന് അകത്തേക്ക് ചെല്ലാന് പറഞ്ഞു,”
അത് പറഞ്ഞ് അവള് കോറിഡോറിലൂടെ പോയി.
നെവില് അകത്തേക് ചെന്നു.
മേശമേല് വിടര്ത്തി വെച്ച പുസ്തകത്തിലാണ് ഡീനിന്റെ ശ്രദ്ധ.
“സാര്…”
അവന് വിളിച്ചു.
“മിസ്റ്റര് റെയ്ഗന്…”
അവന് വിളിയാവര്ത്തിച്ചു.
“ആഹ്…”
അയാള് മുഖമുയര്ത്തി നോക്കി.
“നെവില്…കമോണിന്…”
അയാള് കൈ ഉയര്ത്തി കസേര ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു.
നെവില് ഇരിപ്പിടത്തില് ഇരുന്ന് അയാളെ നോക്കാന് ശ്രമിച്ചു.
“ദിലീപിന്റെ അവസ്ഥ അത്ര നിസ്സാരമല്ല…”
പ്രോഫസ്സര് ജസ്റ്റിന് റെയ്ഗന് അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
നെവില് ഒന്നും പറയാനാവാതെ മുഖം താഴ്ത്തി.
“സെയിന്റ് ലോറന്സ് സ്കൂളിന്റെ സിറ്റി റാങ്ക് എത്രയാണ് എന്ന് നെവിലിന് അറിയാമോ?”
അയാള് ചോദിച്ചു.
“അറിയാം മിസ്റ്റര് റെയ്ഗന്…”