കുട്ടികൾ എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു.
“ഗുഡ് മോണിങ് സാർ,”
അവർ അദ്ദേഹത്തെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു.
“ഗുഡ് മോണിങ് ഇരിക്കൂ,”
പോഡിയത്തിനു മുമ്പിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
കുട്ടികൾ ഇരുന്നു. അദ്ദേഹം പറയാൻ പോകുന്നത് എന്തായിരിക്കാം എന്നോർത്ത് ആകാംക്ഷയോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.
“നിങ്ങളുടെ ഓപ്റ്റിക്കൽസ് അധ്യാപകൻ പ്രൊഫസ്സർ മഹാലിംഗം ഇന്ന് മുതൽ അവധിയിലാണ്…”
ആകാംക്ഷ നിറഞ്ഞ മുഖങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
“പകരം ഞാൻ പുതിയ ഒരു അധ്യാപികയെ പരിചയപ്പെടുത്തുകയാണ്…”
അത് പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം വാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കി.
കുട്ടികളും.
അപ്പോൾ കുട്ടികൾ ആ വിസ്മയം കണ്ടു.
വാതിൽക്കൽ നിന്ന് പുൾപ്പിറ്റിന് നേരെ നടന്നടുക്കുന്ന ഒരു സൗന്ദര്യധാമം.
കുട്ടികൾ, പ്രത്യേകിച്ചും ആൺകുട്ടികൾ, അവരെക്കണ്ട് വിസ്മിതഭാവത്തോടെ കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കുകയും തുറക്കുകയും ചെയ്തു.
അവർ ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ നിവർന്നിരുന്നു.
“ഈശ്വരാ…!”
കൂട്ടുകാർ കേൾക്കെ അരുൺ മന്ത്രിച്ചു.
“ഇതെന്താ സ്വർണ്ണ വിഗ്രഹമോ?”
“എടാ ഇത് മനുഷ്യസ്ത്രീ തന്നെയാണോടാ?”
ഡെന്നിസ് തുറന്ന വായോടെ ചോദിച്ചു.
“എന്റെയമ്മേ!”
അരുൺ മറ്റാരും കേൾക്കാതെ കൂട്ടുകാരായ ഡെന്നിസും രാഗിണിയും മെഹ്റുന്നിസയും അമീഷയും മാത്രം കേൾക്കാൻ പാകത്തിൽ അവൻ മന്ത്രിച്ചു.
“എന്തൊരു സ്ട്രക്ച്ചറാടീ…കണ്ടുപഠിക്ക്!”
“എനിക്ക് ഉള്ള സ്ട്രക്ച്ചർ ഒക്കെ മതി..”
അസുഖകരമായ സ്വരത്തിൽ രാഗിണി പറഞ്ഞു.
“ഈ സ്ട്രക്ച്ചറിന് പറ്റുന്നോമ്മാര് മതി എനിക്ക്…”
“മിണ്ടാതിരി,”
മെഹ്റുന്നിസ പറഞ്ഞു.
“നിങ്ങക്ക് എന്തിന്റെ കേടാ? ഡീൻ സാർ എന്താ പറയുന്നേന്ന് കേക്കട്ടെ,”
“ഇത് സോഫിയ മാഡം,”
കുട്ടികളുടെ നേരെ പുഞ്ചിരിയോടെ നോക്കുന്ന യുവസുന്ദരിയെ ചൂണ്ടി ഡോക്റ്റർ രാം പ്രസാദ് ഹെഗ്ഡെ പറഞ്ഞു.
“മഹാലിംഗം സാറിന് പകരമായി ഇന്ന് ചേർന്നതാണ്. മാഡം കേരളത്തിൽ, കണ്ണൂർ ജില്ലയിൽ നിന്നാണ്,”
“പടച്ചോനെ!”
മെഹ്റുന്നിസ അദ്ഭുതത്തോടെ കൂട്ടുകാരെ നോക്കി. അവരും അദ്ഭുതത്തോടെ പരസ്പ്പരം നോക്കുകയായിരുന്നു.
“നമ്മടെ നാട്ടുകാരിയാണോ? അത് പൊളിച്ചു!”
എല്ലാകുട്ടികളും അവരെ അദ്ഭുതത്തോടെയാണ് നോക്കുന്നത്.
“എടാ ഇങ്ങനെ വാ പൊളിച്ച് നോക്കല്ലേ!”
അരുണിനോട് മെഹ്റുന്നിസ പറഞ്ഞു.
“എങ്ങനെ നോക്കാതിരിക്കും എന്റെ മെഹ്റൂ?”
അവൻ അവളുടെ കാതിനോട് ചുണ്ടുകൾ അടുപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു.
“മാഡത്തിന്റെ കണ്ണിലേക്കൊന്ന് നോക്കിക്കേ…എന്ത് വിടർന്ന കണ്ണുകളാടീ! കൊത്തിവലിക്കുന്ന പോലത്തെ നോട്ടം! എന്താ അഴകുള്ള മൂക്ക്!..വൗ !! നോക്കിക്കേ പഴുത്ത ഓമയ്ക്കാ മുറിച്ച് നോക്കുമ്പം കാണുന്ന കളറാ ലിപ്പ്സിന്…നീയാ ലോവർ ലിപ്പൊന്ന് നോക്കെടീ മൈര് മെഹ്റൂ…ഓ..എന്റെ ഈശ്വരാ…”
“എന്നാടാ കൊഴപ്പമായോ?”
മെഹറുന്നിസാ അവന്റെ അരക്കെട്ടിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.
“കൊഴപ്പം മൈര്…!”
അരുൺ മുരണ്ടു.
“ഞാനൊന്ന് കംപ്ലീറ്റ് ചെയ്യട്ടെ എന്റെ മെഹ്റൂ! നോക്കെടീ മാഡത്തിന്റെ ആ സ്ട്രക്ച്ചർ! എന്റെ അമ്മെ …എന്നാ ഒരു സ്ട്രക്ച്ചർ…നിന്റെ നോട്ടത്തി എത്ര ആരിക്കൂടീ മാഡത്തിന്റെ സൈസ്?”
“ഓ! ഇവന്റെ കാര്യം!”
മെഹ്രുന്നിസാ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“അരുണേ! പഠിപ്പിക്കുന്ന ടീച്ചറിനെ പറ്റിയാ നിന്റെയീ വെടല വർത്താനം എന്നോർമ്മ വേണം കേട്ടോ!”
“എടീ അതിനെന്നാ? റെസ്പെക്ക്റ്റ് ഒക്കെയുണ്ട്…അതൊന്നും കളയുന്നില്ല…മാഡത്തിന്റെ സൈസും റെസ്പെക്റ്റും തമ്മി എന്നാ ബന്ധം?”
അവൻ അവളെ ഇളിഭ്യമായി നോക്കി.
“പ്ലീസ് ഒന്ന് പറ മെഹ്റൂ…എത്രയാ സൈസ് നിന്റെ നോട്ടത്തി?”
“മുപ്പത്തി എട്ടേലും വരൂടാ,”
സോഫിയയുടെ മാറിലേക്ക് നോക്കി മെഹ്റുന്നിസ പറഞ്ഞു.
“കപ്പ് ഡി ആരിക്കും,”
“ഹോ!”
അരുൺ തുടകൾ കൂട്ടിഞെരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“എന്നാടാ ഇപ്പത്തന്നെ ബാത്ത് റൂമി പോണോ?”
മെഹ്റുന്നിസ ചോദിച്ചു.
“എന്നാടീ?”
സോഫിയയെത്തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കയായിരുന്ന രാഗിണി മെഹ്റുന്നിസയോട് തിരക്കി.
“ഇവന് മാഡത്തിനെ കണ്ടിട്ട് കമ്പി ആയെന്നാ തോന്നുന്നേ!”