“പേടിക്കണ്ട കുട്ടാ… ഞാനില്ലേ നിന്റെ കൂടെ… വാ…”
പുറത്ത് നിന്ന് ഓടാമ്പലിട്ട വാതിൽ തുറന്നവൾ അവനേയും കൊണ്ട് അകത്ത് കയറി. ചുവരിലെ സ്വിച്ചിട്ട് മുറിയിലെ പ്രകാശം തെളിച്ചപ്പോൾ പൂർണ നഗ്നരായി രണ്ടാളും പരസ്പരം നോക്കി. മുരളി വേഗം തമ്പുരാനെ നോക്കി. നേർത്ത ശബ്ദത്തിൽ താളത്തിൽ കൂർക്കം വലിച്ചുറങ്ങുകയാണയാൾ.
യമുന അവന്റെ കൈവിട്ട് അവളുടെ കട്ടിലിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. പിന്നെ തലയിണ പൊക്കി അതിൽ നിന്നും ഒരു താക്കോൽ കൂട്ടം പുറത്തെടുത്തു.
പിന്നെ കട്ടിലിനടിയിലേക്ക് തലയിട്ടു. കുനിഞ്ഞിരിക്കുന്ന അവളുടെ,തേനും പാലും ഇറ്റിവീഴുന്ന, പിളർന്ന പൂറും, കൂതിയും മുരളിയുടെ നേരെ വാ പൊളിച്ച് നിന്നു. അതൊന്ന് നക്കാൻ അവന്റെ നാവ് തരിച്ചെങ്കിലും തമ്പുരാനുള്ള മുറിയിലാണ് തങ്ങൾ നഗ്നരായി നിൽക്കുന്നത് എന്നത് അവനെ പേടിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
യമുന ചെറിയൊരു മേശയുടെ വലിപ്പമുള്ളൊരു പെട്ടി കട്ടിലിനടിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് വലിച്ചെടുത്തു. ചെറിയ ശബ്ദമുണ്ടായെങ്കിലും യമുനക്കതൊന്നും ഒരു പ്രശ്നമായി തോന്നിയില്ല.
അവൾ താക്കോലെടുത്ത് ആ പെട്ടിതുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ അത്യാവശ്യം വലിയ വേറൊരു പെട്ടി. നല്ല കൊത്തുപണികളോട് കൂടിയ, വർണച്ചായം പൂശിയ മനോഹരമായൊരു പെട്ടി.
അതെടുത്ത്, വലിയ പെട്ടി അവൾ കട്ടിലിനടിയിലേക്ക് തന്നെ നീക്കി വെച്ചു. പിന്നെ എഴുന്നേറ്റ് മുരളിയേയും വിളിച്ച്, ചെറിയ പെട്ടിയുമായി പുറത്തിറങ്ങി.
തിരിച്ച് പടികൾ കയറുമ്പോഴും മുരളിക്കൊന്നും മനസിലായില്ല. മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് കയറി യമുന പെട്ടി കിടക്കയിലേക്ക് വെച്ചു. അതിനടുത്ത് മുരളിയെ പിടിച്ചിരുത്തി. ഇപ്പുറത്ത് അവളും ഇരുന്നു.
കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന താക്കോൽ കൂട്ടത്തിൽ നിന്നും ഒന്നെടുത്ത്
അവളാ പെട്ടി തുറന്നു.
ഒന്നേ മുരളി നോക്കിയുള്ളൂ… അവന്റെ കണ്ണുകൾ മഞ്ഞളിച്ച് പോയി….
വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന സ്വർണാഭരണങ്ങൾ..!
അത് സ്വർണമാണോ, രത്നമാണോ, അതോ വേറെന്തെങ്കിലുമാണോ എന്നവന് മനസിലായില്ല… ഇല്ലത്തെ അമൂല്യ നിധിയാണിതെന്ന് മാത്രം അവന് മനസിലായി..
ഇതിന്റെ മൂല്യം കണക്കാക്കാൻ തനിക്ക് കഴിയില്ലെന്നും അവന് മനസിലായി.
യമുന,ആ പെട്ടി അവന്റടുത്തേക്ക് നീക്കിവെച്ചു.
“ഇന്നാ… ഇത് മോഷ്ടിക്കാനല്ലേ നീയിവിടെ കയറിയത്… ?
ഇത് മുഴുവൻ നിനക്കുള്ളതാണ്… ഇതെല്ലാം പരമ്പരാഗതമായി കൈവന്ന അമൂല്യമായ ആഭരണങ്ങളാണ്… ഇതീ പെട്ടിയിൽ കിടക്കുമെന്നല്ലാതെ ഇത് കൊണ്ടെനിക്ക് ഒരു പ്രയോജനവുമില്ല..
ഇത് മുഴുവൻ നീയെടുക്കണം… ഇനി മോഷ്ടിക്കാനൊന്നും എന്റെ കണ്ണൻ പോവരുത്… പെങ്ങളുടെ കല്യാണം നമുക്ക് ഗംഭീരമായി നടത്തണം…”
മുരളി അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. പിന്നെ രണ്ടാളുടെടേയും ഇടയിലിരിക്കുന്ന പെട്ടി നീക്കിവെച്ച്, അവളെ വലിച്ച് മാറിലേക്കിട്ടു. അവന്റെ മാറിൽ പതുങ്ങിക്കൊണ്ട് അവൾ തലയുയർത്തി നോക്കി.
“ യമുനത്തമ്പുരാട്ടീ… ഈ പണ്ടങ്ങൾ മോഷ്ടിക്കാൻ തന്നെയാണ് ഞാനിവിടെ കയറിയത്… പക്ഷേ… ഇനിയെനിക്കിത് വേണ്ട… ഇനിയെനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ട… എല്ലാറ്റിലും വലിയ,ഏറ്റവും വിലകൂടിയ എന്റെ തമ്പുരാട്ടിയല്ലേ എന്റെ കയ്യിൽ… എനിക്കിത് മതി… എനിക്കീ
തമ്പുരാട്ടിപ്പെണ്ണിനെ മാത്രം മതി…”
അൽഭുതത്തോടെ യമുന അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.പിന്നെ അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചീമ്പി.
അവന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഹൃദയത്തിലാണ് പതിച്ചത്. ഈ അമൂല്യമായ നിധിയേക്കാളും തനിക്കാണവൻ വില കൽപിച്ചത്. എങ്കിലും വെറും കയ്യോടെ താനിവനെ പറഞ്ഞ് വിടില്ല…
അവന്റെ മുഖമാകെ അവൾ നക്കിത്തിന്നു. പിന്നെ കിടക്ക വിട്ട് എഴുന്നേറ്റു .
“കണ്ണാ… ഞാനിപ്പ വരാട്ടോ…”
അവൾ ബാത്ത്റൂമിന് നേരെ നടന്നു.
“തമ്പുരാട്ടിയൊന്ന് നിന്നേ…. എവിടെപ്പോകുന്നു…, ?”
അവൾ തല ചെരിച്ച് അവനെ നോക്കി.
“അത്…കുട്ടാ… ഞാൻ…”
മൂത്രമൊഴിക്കാനാണെന്ന് പറയാൻ അവൾക്കൊരു മടി…
“മൂത്രമൊഴിക്കാനല്ലേ..?
അതിന് ഒറ്റക്ക് പോയാലെങ്ങിനാ..?
പിന്നെ എനിക്കൊഴിക്കണ്ടേ…?”