“ഇനി പറ… ഞാൻ പറയുന്നത് പോലെ പറ… ഇനിയൊരിക്കലുംമോഷ്ടിക്കാൻ പോവൂലാന്ന് പറ.. എന്റെ തലയിൽ കൈ വെച്ച് സത്യം ചെയ്യ്… “
മുരളി കുടുങ്ങി..
മോഷണം ഒരു വരുമാന മാർഗം മാത്രമല്ലവന്..അതൊരു ലഹരിയാണ്. പെട്ടെന്നത് നിർത്തുകാന്ന് പറഞ്ഞാ..?
“നീ സത്യം ചെയ്യില്ലേ..? എന്റെ തലയിൽ കൈ വെച്ച് നീ സത്യം ചെയ്യില്ലേ… ?”
“ അത്… തമ്പുരാട്ടീ… ഞാൻ…”
“നിനക്കെന്ത് വേണം… ? പറ…
സ്വത്തോ,പണമോ, വിലമതിക്കാനാവത്തഇല്ലത്തെ ആഭരണങ്ങളോ… ?
എന്ത് വേണം നിനക്ക്… ?
ജീവിത കാലം മുഴുവൻ ആർഭാടമായി കഴിയാനുള്ളത് ഞാൻ തരും… നീ സത്യം ചെയ്യണം… ഇനിയൊരിക്കലും മോഷ്ടിക്കില്ലെന്ന് എന്റെ തലയിൽ കൈ വെച്ച് സത്യം ചെയ്യണം..”
ഇത് തന്റെ കാമുകിയായ യമുനയല്ലെന്നും, ഇത് കോവിലകത്തിന്റെ സർവ്വാധികാരിയായ യമുനത്തമ്പുരാട്ടിയാണെന്നും ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് മുരളിയറിഞ്ഞു.
പതിനെട്ടടവും പയറ്റിത്തെളിഞ്ഞ ഒന്നാന്തരം ഒരു കളരിയഭ്യാസിയാണെന്നും ഇന്നലെത്തന്നെ മനസിലായതാണ്.
“ഇല്ല തമ്പുരാട്ടീ.. ഇനി ഞാൻ മോഷ്ടിക്കില്ല..?”
“സത്യം…?”
“സത്യം….”
അടുത്ത നിമിഷം യമുനത്തമ്പുരാട്ടിയുടെ മുഖത്തെ അധികാര ഭാവം അലിഞ്ഞു പോയി. അവിടെ ദാഹാർത്തയായ കാമുകിയുടെ ലാസ്യഭാവം തിരിച്ച് വന്നു.
അവൾ ചുണ്ട് കൂർപ്പിച്ച് അവന്റെ കവിളിൽ ഒരു മുത്തം കൊടുത്തു.
“ഇനി മോഷ്ടിക്കാൻ തോന്നുമ്പോ എന്നെ കട്ടോണ്ട് പൊയ്ക്കോട്ടോ..”
നിറചിരിയോടെ അവൾ പറഞ്ഞു.
“നീയെങ്ങിനെ അകത്തെത്തിയെടാ കുട്ടാ… ഞാനെത്ര നേരമായെന്നോ നിന്നെ കാത്തിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്…”
ആശ്ചര്യത്തോടെ അവൾ ചോദിച്ചു.
“അതൊക്കെയൊരു വിഷയമാണോടീ…..?”
മുരളി നാവ് നീട്ടി അവളുടെ ചുണ്ടിലൊന്ന് നക്കി.
“കള്ളനാണെന്റെ കുട്ടൻ…. ശരിക്കുമൊരു കള്ളക്കണ്ണൻ…”
യമുനയവന്റെ തലപിടിച്ച് മാറിലേക്കമർത്തി. വീർത്ത് നിൽക്കുന്ന മുലകളിൽ അവൻ മുഖമിട്ടുരുട്ടി.
“ പിന്നേയ്… കണ്ണാ… “
മുലച്ചാലിൽ അവന്റെ ചുണ്ടമർന്ന സുഖത്തിൽ അവൾ വിളിച്ചു.
“ഉം… ?”
“പിന്നേയ്… നേരത്തേ പറഞ്ഞില്ലേ…? അത്… നേരാ… ?”
കുനിഞ്ഞ് അവന്റെ തലയിൽ ചുംബിച്ചുകൊണ്ടവൾ കൊഞ്ചിച്ചോദിച്ചു.
“എന്ത്…?”
അതെന്താണെന്ന് മുരളിക്ക് മനസിലായില്ല.
“നിനക്കറിയാം… പറയെടാ… “
“ഇല്ലെന്നേ…. നേരത്തേ എന്താ പറഞ്ഞേ… ?”
“അത്….പിന്നേ…”
“അയ്യേ… എന്റെ തമ്പുരാട്ടിക്ക് നാണമോ… ?
അങ്ങോട്ട് പറയെടീ…”
ബ്ലൗസിന് പുറത്തേക്ക് തുറിച്ച് നിൽക്കുന്ന മുലക്കാമ്പുകൾ മുരളി പതിയെ കടിച്ചു.
“അത്… ഇല്ലത്തെ… തമ്പുരാട്ടിയെ… കല്യാണം…”
പുളഞ്ഞ് കുത്തി, സുഖിച്ച് മറിഞ്ഞ് കൊണ്ടാണ് യമുനയുടെ ചോദ്യം.
അവൻ അൽഭുതത്തോടെ യമുനയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവനൊരു തമാശ പറഞ്ഞതാണ്. അതിവൾ കാര്യമാക്കിയോ.?
“എടീ പൊട്ടീ… ഞാനൊരു തമാശ പറഞ്ഞതല്ലേടീ പൂറീ…”
യമുനയുടെ മുഖം മങ്ങി. അവളെന്തൊക്കെയോ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. അത് മുരളിക്കും മനസിലായി.
മുരളി തിരിഞ്ഞ് കിടക്കയിൽ നിന്നും ഒരു കവറെടുത്ത് യമുനയുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു.
അവളമ്പരന്ന് മുരളിയെ നോക്കി.
“ഇതെന്റെ തമ്പുരാട്ടിക്കുള്ള എന്റെ ആദ്യത്തെ സമ്മാനം…”
പിടക്കുന്ന അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി മുരളി പറഞ്ഞു.
എന്താണ് പറയേണ്ടതെന്ന് യമുനക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. അവളിതൊട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചതല്ല. ഒരു സമ്മാനം അവൾക്കിത് വരെ കിട്ടിയിട്ടുമില്ല. അതവൾ മാറോടടുക്കിപ്പിടിച്ചു. അതിലെന്താണെന്ന് പോലും അവൾക്കറിയണ്ടായിരുന്നു. അതെന്തായാലും തന്റെ ഹൃദയത്തിലായിരിക്കും അതിന്റെ സ്ഥാനം..
അവളുടെ മനസ് നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“ഞാനൊരു സമ്മാനം തന്നിട്ട് അതെന്താണെന്ന് നോക്കുന്നില്ലേ..?’”
കുസൃതിയോടെ മുരളി ചോദിച്ചു.
“നോക്കണോ… ?”
“വേണേൽ നോക്ക്… “
മുരളി പിണങ്ങിയ മട്ടിൽ പറഞ്ഞു.
അതവൾക്ക് സഹിച്ചില്ല.
അവൾ വേഗം എഴുന്നേറ്റ് കവറിലുണ്ടായിരുന്നത് കിടക്കയിലേക്ക് കുടഞ്ഞു.
കുറച്ച് തുണികളാണെന്ന് മനസിലായെങ്കിലും അതെന്താണെന്ന് അവൾക്ക് മനസിലായില്ല. അവൾ മുരളിയെ നോക്കി.
“എടുത്ത് നോക്ക്…”
അവൾഒന്നെടുത്ത് വിടർത്തി നോക്കി. അവൾക്ക് സന്തോഷത്താൽ കരച്ചിൽ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മനോഹരമായൊരു ചുരിദാറായിരുന്നു അത്.
ജീവിതത്തിൽ ഇന്ന് വരെ ഇതൊന്നും ധരിച്ചിട്ടില്ല. ഇനി ഈ പ്രായത്തിലാണോ ഇത് ധരിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യം… ?