“ എന്നാ പിന്നെ നിങ്ങൾ ഇവിടെ കുളമൊക്കെ കണ്ട് നിൽക്ക്.. ഞാൻ വീട്ടിലൊന്ന് കയറിയിട്ട് വരാം.. കുറച്ച് വളം കൂടെ എടുക്കാനുണ്ട്… ഞാൻ വന്നിട്ട് പോയാൽ മതീട്ടോ,,..”
ശിവരാമൻ ചെറിയ കുട്ടയെടുത്ത് മുകളിലേക്ക് ധൃതിയിൽ കയറിപ്പോകുന്നത് കണ്ട രജനിക്ക് തന്റെ സംശയം ശരിയാണെന്ന് തോന്നി.
അച്ചന്റെ മുഖത്തെ പരവേശവും, ധൃതിയും, ഞാൻ വന്നിട്ട് പോയാ മതിയെന്ന പറച്ചിലും അവളുടെ സംശയം ഉറപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു.
മുഖത്ത് ഭാവമാറ്റമൊന്നുമില്ലാതെ രജനി, ഗോപികയേയും വിളിച്ച് കുളത്തിലേക്കിറങ്ങി പടവിലിരുന്നു.
ചെറിയ കല്ലുകളെടുത്ത് കുളത്തിലേക്കെറിഞ്ഞ് കൊണ്ട് രജനി നിർത്താതെ ഓരോന്ന് സംസാരിച്ചു. അല്ലേൽ ഗോപിക എണീറ്റ് പോകും.
അവളെ തരിപ്പിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളായിരുന്നു അവൾ പറഞ്ഞത് മുഴുവൻ.. അത് പറഞ്ഞാൽ അവൾ എത്രനേരം വേണേലും കേട്ടിരിക്കുമെന്ന് രജനിക്കറിയാം…
ഇന്ന് രാത്രി ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ചും രജനി ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് കൊണ്ടിരുന്നു. ഗോപികയെ എങ്ങനേലും കുറേ സമയം ഇവിടെ പിടിച്ചിരുത്തുക എന്നത് മാത്രമാണവളുടെ ലക്ഷ്യം.
രജനിയുടെ പറച്ചിൽ കേട്ട് ഗോപികയുടേയും,എന്തിനെന്നറിയാതെ രജനിയുടേയും പാന്റീസ് കുതിരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കുറേനേരം കഴിഞ്ഞ് അച്ചന് എല്ലാറ്റിനും സമയം കിട്ടിക്കാണും എന്ന കണക്ക് കൂട്ടലിൽ രജനി എഴുന്നേറ്റു.
എങ്കിലും അച്ചൻ വരുന്നത് വരെ അവർ പാടത്ത് തന്നെ നിന്നു. കൃഷിയെ പറ്റിയൊക്കെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് അതിലൂടെയൊക്കെ ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞു.
പറമ്പിലൂടെ ഇറങ്ങി വരുന്ന അച്ചനെ രജനി സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. ആൾക്കെന്തെങ്കിലും മാറ്റമുണ്ടോന്നാണ് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചത്.
ഇല്ല… ഒരു മാറ്റവുമില്ല.. ഒരു ക്ഷീണവുമില്ല,,
അങ്ങോട്ട് പോയത് പോലെത്തന്നെ ഊർജ്ജസ്വലനാണച്ചൻ.തലയിലെ കുട്ടയിൽ വളമുണ്ട്.
“അച്ചാ… ഞങ്ങള് പോവ്വാ… അച്ചനെന്തേലും കൊണ്ട് വരണോ…?’’
രജനി അയാളുടെ കരുത്തുറ്റ മാറിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.
“വേണ്ട മോളേ… ഞാനിപ്പോ കഞ്ഞി വെള്ളം കുടിച്ചു… നിങ്ങള് പൊയ്ക്കോ….’ “
തലയിൽ നിന്ന് കുട്ട നിലത്തേക്ക് വെച്ച് അയാൾ പറഞ്ഞു.
കുട്ടയിൽ വളം തന്നെയാണെന്ന് രജനി കണ്ടു.
“വേണേൽ ഞാനിവിടെ നിൽക്കാം അച്ചാ… ഞാനെന്തേലും സഹായിക്കാം..’”
അയാളുടെ ഉള്ളറിയാനായി രജനി ചോദിച്ചു.
“അപ്പോ നിങ്ങള് അമ്മായച്ചനും, മരുമകളും കൂടി കൃഷിയൊക്കെ ചെയ്ത് പതിയെ വന്നാ മതി… ഞാനങ്ങോട്ട്…. “
ഗോപിക, തൊടിയിലേക്കുള്ള കയറ്റം കയറി.
“എന്റീശ്വരാ..ഇങ്ങിനെ ഒന്നാണല്ലോ എനിക്കുണ്ടായത്..ആ നേരം കൊണ്ട്…”
ബാക്കി ശിവരാമൻ പറഞ്ഞില്ല.
“”വാഴ വെച്ചാ മതീന്നല്ലേ… നിങ്ങള് വെച്ചോന്നേ… അമ്മായച്ചനും, മരുമകളും കൂടി ആ ഒഴിഞ്ഞ പറമ്പാകെ വാഴ വെച്ചോ… ഹും…”
ഗോപിക ചവിട്ടിക്കുലുക്കി നടന്ന് പോയി.
“നീ ചെല്ല് മോളേ… അച്ചനിപ്പോ വരാം.. “
അച്ചൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് രജനിക്ക് എന്തോപോലെയായി. തന്നെയിവിടെ പിടിച്ച് നിർത്തുമെന്നാണ് അവൾ കരുതിയത്.
അവൾ പതിയെ കയറ്റം കയറി.
ഒരു സൂചന പോലും അച്ചൻ തന്നില്ലല്ലോ എന്ന ചെറിയൊരു നിരാശയവൾക്ക് തോന്നി. അച്ചനിപ്പോ തന്നെ നോക്കുകയാണോ, അതോ വളമിടുകയാണോ എന്നറിയാൻ അവൾക്കൊരു മോഹം തോന്നി.
കാലിലെന്തോ കൊണ്ടത് പോലെ അവൾ പെട്ടെന്ന് കുനിഞ്ഞ് തല ചെരിച്ച് പിന്നിലേക്ക് നോക്കി.
കുട്ടയിൽ നിന്നും വളം വാരാനെന്ന പോലെകുനിഞ്ഞ് നിന്ന് തന്നെത്തന്നെ നോക്കുന്ന അച്ചനെയാണവൾ കണ്ടത്. അവൾ തൃപ്തിയോടെ നേരെ നിന്ന് വീണ്ടും പിന്നിലേക്ക് നോക്കി. ഇപ്പോൾ അച്ചൻ താഴോട്ട് നോക്കി എന്തോ പണിയിലാണ്. അവൾ ചുണ്ടിലൊരു പുഞ്ചിരിയുമായി തൊടിയിലൂടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
സിറ്റൗട്ടിൽ തന്നെ അവളേയും കാത്തിരിക്കുകയാണ്ഗോപിക.
പൂറി ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് മനുഷ്യനെ തരിപ്പിച്ച് വെച്ചിരിക്കുകയാണ്.
ഇനിയവളൊന്ന്നക്കിത്തരാതെ സമാധാനമുണ്ടാവില്ല.
“ഗോപൂ.. നല്ലതലവേദനയെടീ… ഞാൻ കുറച്ച് നേരമൊന്ന് കിടക്കട്ടെ…”
വന്നയുടനെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് രജനി വേഗം മുറിയിലേക്ക് പോയി.
ഗോപികക്ക് ദേഷ്യം വന്നു.
രജനിയുടെ മുഖത്തിരുന്ന് പൂറ് തീറ്റിക്കാൻ ആർത്തിയോടെ കാത്തിരുന്ന അവൾ മുഖം കറുപ്പിച്ച് വഴുക്കുന്ന പൂറുമായി സ്വന്തം മുറിയിലേക്കും പോയി.