“രാജീ…എന്താടീ നിനക്ക് പറ്റിയേ,..?
നീ കരയല്ലേ… കാര്യം പറ… പരിഹാരമില്ലാത്ത പ്രശ്നമുണ്ടോ… നീയൊന്നെഴുന്നേൽക്ക്,,..എന്നിട്ട് കരച്ചില് നിർത്ത്…”
ഗോപിക, രജനിയുടെ അടിയിൽ കിടന്ന് പറഞ്ഞു.എന്നിട്ടും രജനി,കരച്ചിൽ നിർത്താനോ,എഴുന്നേൽക്കാനോ കൂട്ടാക്കിയില്ല..
“ദേ… ഞാനമ്മയോട് പറയും… അമ്മേ… അമ്മേ…”
ഗോപിക അമ്മയെ വിളിച്ചത് കേട്ട് രജനി പേടിച്ചു. അവൾ വേഗം ഗോപികയുടെ ദേഹത്ത് നിന്നും എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. ഗോപികയും ചാടിയെണീറ്റു.
അവൾക്കാകെ പേടിയായിരുന്നു.
ഗുരുതരമായ എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ട്. അല്ലേൽ ഇവളിങ്ങനെ പൊട്ടിക്കരയില്ല.
“എന്താടീ പ്രശ്നം… നീ പേടിപ്പിക്കാതെ കാര്യം പറ…”
കിടക്കയിലിരുന്ന് ഏങ്ങലടിച്ച് കരയുന്ന നാത്തൂന്റെ തോളിൽ പിടിച്ച് ഗോപിക പറഞ്ഞു.
കുറച്ച് നേരം കരഞ്ഞ് രജനി കരച്ചിൽ നിർത്തി.
“ഗോപൂ… എനിക്ക് വയ്യെടീ… “
തേങ്ങലിനിടയിലൂടെ രജനി പറഞ്ഞു.
ഗോപിക അന്തം വിട്ടു..ഇവൾക്കെന്ത് വയ്യായ്ക…?
“രാജീ… നീ തെളിച്ച് പറ… എന്താ നിനക്ക് അസുഖം…?’”
“ഗോപൂ,.. എനിക്ക്… അത്….”
രജനിയിരുന്ന് പരുങ്ങി.
“രാജീ… നീ തുറന്ന് പറ… എന്തസുഖത്തിനും ചികിത്സയുണ്ട്… നീ കാര്യം പറ…”
“അത്…. എടീ… എനിക്ക്… എനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെടീ… “
“എന്ത്… ?”
ഒന്നും മനസിലാവാതെ ഗോപിക ചോദിച്ചു.
“അത്… ഏട്ടൻ… ഏട്ടനില്ലാതെ… എനിക്ക്… “
ഗോപിക കണ്ണ്കൂർപ്പിച്ച് അവളെ നോക്കി.
“മനസിലായില്ല…”
“എടീ… അത്… എനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല ഗോപൂ… ഏട്ടനില്ലാതെ… കിടക്കാൻ… പറ്റുന്നില്ല…”
അത് പറയുമ്പോ രജനിയുടെ മുഖം തുടുത്ത് ചുവന്നിരുന്നു.
അവളുടെ അസുഖം ഏതാണ്ട് ഗോപികക്ക് മനസിലായി.
“ഏട്ടനില്ലാതെ പറ്റുന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞാ…?”
“അത്… പറ്റുന്നില്ല..അത്ര തന്നെ… “
ഇപ്പോൾ രജനിയുടെ മുഖത്ത് നാണം.
“അതായത്… ഏട്ടൻ അടുത്ത് കിടക്കാതെ നിനക്ക് ഉറങ്ങാൻ പറ്റുന്നില്ലെന്ന്,…അല്ലേ… ?”
“ ഉം… “
നാണത്തോടെ രജനി മൂളി.
“എടീ പൂറീ… എന്റാങ്ങളയുടെ കുണ്ണ പൂറ്റിൽ കയറ്റാതെ, കടി സഹിക്കാൻ പറ്റാതെ നിനക്ക് പറ്റുന്നില്ലെന്ന്… ഓ… എന്തൊരഭിനയമായിരുന്നു… എന്തൊരു കരച്ചിലായിരുന്നു… കഴപ്പി…”
ഗോപിക വെട്ടിത്തുറന്ന് പറഞ്ഞു.
“തന്നെടീ… അത് തന്നെയാ പ്രശ്നം.. അതില്ലാതെ ഇരിക്കാനും, കിടക്കാനും പറ്റുന്നില്ല… സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല ഗോപൂ…”
ഗോപിക കുസൃതിച്ചിരിയോടെ രജനിയെ നോക്കി.
“നീ നോക്കണ്ട… നിന്റെ കോന്തനാങ്ങള എന്നെ എന്തൊക്കെയാ ചെയ്തേന്ന് നിനക്കറിയോ…?
ഇടക്കെപ്പെഴെങ്കിലും ഒന്ന് വിരലിട്ടിരുന്നതാ… ഇപ്പോ വിരലൂരാൻ പറ്റുന്നില്ല…”
നാത്തൂൻമാർ തമ്മിൽ എല്ലാം തുറന്ന് തന്നെ പറയാൻ തീരുമാനിച്ചു.
“അങ്ങേരവിടുന്ന് നാവെടുക്കൂലെടീ… എല്ലാം കടിച്ച് വലിച്ച്നീട്ടി വലുതായി..നടക്കുമ്പോഴൊക്കെ പാന്റീസിലുരഞ്ഞ്, കടി സഹിക്കാനാവുന്നില്ല… ദിവസവും മൂന്നും നാലും നനഞ്ഞ പാന്റീസാ ഞാൻ മാറ്റുന്നേ…”
ഗോപികയുടേയും സുന്ദരമായ മുഖം കാമം കയറി ചുവക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“അല്ലെടീ… നിനക്കൊരു പ്രശ്നവുമില്ലേ….”?”
രജനി, ഗോപികയുടെ കൊഴുത്ത തുടയിൽ തടവിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“എന്റെ രാജീ… ഞാനുമൊരു പെണ്ണല്ലേടീ… നിനക്കുള്ള അതേ പ്രശ്നങ്ങൾ എനിക്കുമുണ്ട്… നിന്റാങ്ങളയും അത്ര മുന്തിയ മൊതലൊന്നുമല്ല… ആ കസേര കണ്ടോ നീ… അതിലിരുത്തിയാ അങ്ങേരെന്നെ… അതൊന്നും ഓർക്കാൻ പോലും കഴിയുന്നില്ലെടീ…”
രണ്ടാളും ഒരേ ദുഖിതരാണെന്ന് അവർക്ക് മനസിലായി.
“ഗോപൂ.. നിന്നോട് തുറന്ന് പറയാലോ…
എനിക്കിനി അതില്ലാതെ പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല… ഞാൻ ഗോപിയേട്ടനെ വിളിച്ച് പറയാൻ പോവാ… എല്ലാം നിർത്തി ഇങ്ങോട്ട് പോരാൻ… ഇവിടെ പട്ടിണി കിടന്നാലും വേണ്ടില്ല… വയറിന്റെ വിശപ്പ് സഹാക്കാം..പക്ഷേ, ഇത്…”
കടിമൂത്ത മുഖത്തോടെ രജനി പറഞ്ഞു.
“അങ്ങോട്ട് വിളിച്ച് പറഞ്ഞാമതി… ഏട്ടനിങ്ങോട്ട് ഓടി വരും… എടീ പൊട്ടീ… ചുരുങ്ങിയത് ഒരു പതിനഞ്ച് വർഷം കൂടി കഴിയാതെ രണ്ടാളും നിർത്തിപ്പോരില്ല… അതൊക്കെയവർ നേരത്തേ തീരുമാനിച്ചതാ… “