“ജിന്സീ” പെട്ടെന്ന് എബിയുടെ ശബ്ദം അവളെ ബോധമണ്ഡലത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിച്ചു.
“എന്താ ഇച്ചായാ” അവള് ശബ്ദം സാധാരണ മട്ടിലാക്കി വിളിച്ചുചോദിച്ചു.
“കിരണ് എവിടെ?”
“അവിടില്ലേ”
“ഇല്ല”
“പറമ്പില് കാണും. ഞാന് നോക്കാം” മനപ്പൂര്വ്വം കള്ളം പറഞ്ഞിട്ട് അവള് വെറുതെ പറമ്പിലേക്ക് ഇറങ്ങി. എബി വിളിക്കുന്നത് കേട്ട കിരണ് അപ്പോഴേക്കും ഉമ്മറത്ത് എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അവന് എബിയെയും കൊണ്ട് പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോള് ജിന്സി അവരെത്തന്നെ നോക്കി അല്പനേരം നിന്നു. തുടര്ന്ന് അവള് വേഗം ബാത്ത്റൂമില് എത്തി കിരണ് ചപ്പിയിട്ട പാന്റീസ് എടുത്ത് നോക്കി. മദജലത്തിന്റെ അംശം പോലും അതിലില്ല. മൊത്തം അവന് ചപ്പിക്കുടിച്ചിരിക്കുന്നു. കഴുകിയിട്ടപോലെ വൃത്തിയിലാണ് പാന്റീസ്. ജിന്സി അത് മുഖത്തോടു ചേര്ത്ത് അവന്റെ ഉമിനീരിന്റെ ഗന്ധം ആര്ത്തിയോടെ മണത്തു. പെട്ടെന്നവള് ഞെട്ടി. ഇല്ല. ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കാനോ ചെയ്യാനോ പാടില്ല. താനൊരു ഭാര്യയാണ്;
അതും പതിവ്രതയായ പെണ്ണ്. അവള് വേഗം പാന്റീസ് തിരികെ ഇട്ട ശേഷം മുറിയിലേക്ക് കയറി കട്ടിലില് ഇരുന്നു. തന്നോടുതന്നെ അവള്ക്ക് അവജ്ഞ തോന്നി. ഒരിക്കലും താനിങ്ങനെയൊന്നും ചിന്തിക്കാന് പാടില്ല. മാത്രമല്ല, കിരണിനെ ഇനി വീട്ടില് നിര്ത്താന് പാടില്ല എന്നുമവള് തീരുമാനിച്ചു. അവനെ എത്രയും വേഗം പറഞ്ഞു വിടണം. പക്ഷെ എങ്ങനെ? അതിനുള്ള വഴി കണ്ടെത്തണം; കണ്ടെത്തിയേ തീരൂ. അവന്റെ കുഞ്ഞമ്മയും മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയുമായ തന്നെ അവന് കാമിക്കുമ്പോള്, ദുര്മ്മോഹത്തോടെ നോക്കുമ്പോള്, എങ്ങനെയാണ് അവനെ ഇവിടെ നിര്ത്താന് സാധിക്കുക? ജിന്സി വിരലുകള് ഞെരിച്ചു.
അസ്വസ്ഥമായ മനസ്സോടെ അവള് എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നു. അവളിലെ ആര്ത്തിപെരുത്ത പെണ്ണ് കിരണിനെ കാമിച്ചെങ്കിലും, അവന്റെ നാവിന്റെ സ്പര്ശനം തന്റെ ഇതളുകളുടെ നടുവില് അറിയാന് അത്യാര്ത്തി പൂണ്ടെങ്കിലും, അവന്റെ മുഴുത്ത കുണ്ണ തന്റെ എല്ലാ ദ്വാരങ്ങളിലും ഊക്കോടെ മേയണം എന്ന് മോഹിച്ചെങ്കിലും അവളിലെ പാതിവ്രത്യമുള്ള ഭാര്യ അവനെ പറഞ്ഞുവിടാന് തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. എബിയോട് സൗകര്യം പോലെ അത് പറയണമെന്നും അവള് കണക്കുകൂട്ടി. പക്ഷെ എന്ത് കാരണം പറയും എന്ന് അവള്ക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.
അന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് ഊണിനുശേഷം കട്ടിലില് കിടക്കുമ്പോള് ജിന്സി എബിയോട് അതെപ്പറ്റി സംസാരിച്ചു.
“അതേയ്, നമുക്ക് ഇനി കിരണിനെ ഇവിടെ നിര്ത്തണോ? ഇപ്പൊ ഇച്ചായന് അവനില്ലെങ്കിലും നടക്കാനൊക്ക സാധിക്കില്ലേ?” വിരലുകള് ഞെരിച്ചുകൊണ്ട് അസ്വസ്ഥതയോടെ അവള് ചോദിച്ചു. എബി അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി.
“എന്താ പെട്ടെന്ന് ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കാന്? തനിയെ നടക്കണമെങ്കില് ഒരു നാലഞ്ച് മാസമെങ്കിലും കുറഞ്ഞത് വേണ്ടിവരും എന്നല്ലേ ഡോക്ടര് പറഞ്ഞത്? ഇപ്പോള് അവനില്ലെങ്കില് വലിയ പ്രയാസമാകും” അവന് പറഞ്ഞു.
“അതല്ല ഇച്ചായാ. ഒരാള് സഹായിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നാല്, ഇച്ചായന് പിന്നീട് എപ്പോഴും അത് വേണമെന്ന് തോന്നും. തനിയെ മെല്ലെ എല്ലാം ചെയ്യാന് തുടങ്ങിയാല് വേഗം തന്നെ സാധാരണ ജീവിതത്തിലേക്ക് എത്താനാകും എന്നാണ് എന്റെ തോന്നല്. മാത്രമല്ല, അവന് ഒരു പക്ഷെ ഇതൊക്കെ ചെയ്ത് മടുത്തിട്ടുണ്ടാകും”
“അങ്ങനെ അവന് പറഞ്ഞോ”
“പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷെ..”
“എന്ത് പക്ഷെ? എന്തോ പ്രശ്നം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്; അല്ലെങ്കില് നീയിതു പറയില്ല എന്നെനിക്കറിയാം. എന്തായാലും നീ തുറന്നു പറ”
ജിന്സി ഒരുനിമിഷം ചിന്തിച്ചു. ഇപ്പോള് പറഞ്ഞ കാരണം മൂലം ഇച്ചായന് അവനെ പറഞ്ഞുവിടില്ല. പക്ഷെ നടന്നത് അതേപടി പറഞ്ഞാല് അത് അവന്റെ ഭാവിയെത്തന്നെ ബാധിച്ചേക്കും. അതുകൊണ്ട് ഇലയ്ക്കും മുള്ളിനും കേടില്ലാത്ത പോലെ വേണം സംഗതി അറിയിക്കേണ്ടത്. അവള് മെല്ലെ തലയണ ചാരി വച്ച് അതിലേക്ക് ഇരുന്നു.
“അതേയ്, ഇച്ചായാ എനിക്ക് ഈയിടെയായി അവന്റെ നോട്ടവും പെരുമാറ്റവും ഒന്നും അത്ര പന്തിയായി തോന്നുന്നില്ല” മടിച്ചുമടിച്ച് അവള് പറഞ്ഞു.
എബി ഏന്തി വലിഞ്ഞ് ചാരിയിരുന്ന് അവിശ്വസനീയതയോടെ അവളെ നോക്കി.