ഇളയവൾ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിക്ക് പത്തൊൻപതിൻറ തുടിപ്പുകളായിരുന്നു. തറവാടിൻറെ ഇടുങ്ങിയ അതിർവരമ്പുകൾ തളയ്ക്കാനാകാത്തത്ര ഊർജ്ജസ്വലത അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ തിളക്കവും അധരങ്ങളിൽ കുസൃതിച്ചിരിയുമായി, വലിയവീട്ടിലെ മുറികൾക്കും നടുമുറ്റത്തിനുമപ്പുറമുള്ള ലോകത്തെ അവൾ സ്വപ്നം കണ്ടു. പാട്ടുപാവാടയുടെ മടക്കുകളിൽ, പ്രണയലേഖനങ്ങളും ഒളിപ്പിച്ചുവയ്ക്കാൻ കൊതിക്കുന്ന പ്രായം.
അത്താഴത്തിന്റെ മണമൊഴിഞ്ഞ നടുമുറ്റത്ത് നിലാവ് പാലൊഴിച്ചു. ചില്ലുകളില്ലാത്ത പഴയ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, അവർ ഒത്തുകൂടി – വലിയവീട്ടിലെ പ്രതീക്ഷകളും നിരാശകളും പങ്കുവയ്ക്കുന്ന മൂന്നു ജീവിതങ്ങൾ.
“ഉണ്ണീ, നാളെ നീ പട്ടണത്തിനു പോകുമ്പോൾ അടുത്തുള്ള ചന്തയിൽ നിന്ന് ഒരു പഞ്ഞിക്കെട്ട് വാങ്ങിക്കൊണ്ട് വരണം. ഈ അടുപ്പിന്റെ പുകയിൽ എന്റെ കണ്ണുകള് എരിയുന്നുണ്ട്” സാവിത്രിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ നേർത്തൊരു നാമ്പുണ്ടായിരുന്നു. നാളത്തെ പട്ടണത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര ഉണ്ണിക്ക്, തറവാടിനപ്പുറമുള്ള ലോകവുമായുള്ള ഒരു താൽക്കാലിക ബന്ധം നൽകുമെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
“ഇല്ല, ഇനി മുതൽ വിറകു കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കല്ല. നമുക്ക് മണ്ണെണ്ണ അടുപ്പു തന്നെ വേണം, ” എന്ന് ഉണ്ണി തീർത്തു പറഞ്ഞു. സാവിത്രിയുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ തിളക്കം മങ്ങുന്നത് അവൻ കണ്ടു.
“വിറകുവെട്ടാൻ കൂലിക്കാരെ നിർത്തണം, അതിനുള്ള പണമുണ്ടോ?” അമ്മായിയമ്മയുടെ ശബ്ദം താഴ്ന്നതായിരുന്നു. കാലത്തിന്റെ കയ്പുനീരായിരുന്നു അവരുടെ ഓരോ വാക്കിലും.
ഉണ്ണി മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. കൈയിലെ പണത്തിന്റ കണക്ക് മനസ്സിൽ മൂളിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പുതുതായി നട്ട തെങ്ങിൻ തൈകളൊന്നു വിറ്റ് നോക്കാമെന്ന് അവൻ മനസ്സിൽ കണക്കുകൂട്ടി.
“ഒരു നല്ല പണിക്കു പോയാലോ, ഉണ്ണീ?” സാവിത്രിയുടെ ചോദ്യത്തിൽ ഒരുതരം അപേക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു.
“നഗരത്തിൽ ഒരു ജോലിയുണ്ടാക്കാൻ ഭാസ്കരേട്ടൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്… പ്രതീക്ഷിക്കാം,” ഉണ്ണി ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. എങ്കിലും, അതൊരു മങ്ങിയ പ്രതീക്ഷയുടെ നേർത്ത വെളിച്ചം മാത്രമാണെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു.
മൗനം നടുമുറ്റത്തെ പുതപ്പായി പരന്നു.
“ചേച്ചീടെ നിറഞ്ഞ യൗവ്വനവും പാഴായിപ്പോകുന്നു…” ഉണ്ണിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ വേദനയുണ്ടായിരുന്നു. മാറ്റങ്ങളുടെ കാറ്റിൽപ്പെട്ട് തന്റെ ചേച്ചി അനുഭവിക്കുന്ന നോവുകളെ അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മുപ്പതുകളെ തെല്ല് ഭയത്തോടെയാണ് സ്ത്രീകൾ കാണുന്നതെന്ന സത്യം അവനെ അലട്ടി.
“ഇതെല്ലാം വിധി, ഉണ്ണി… ഒരു നല്ല ചെറുക്കനെ കണ്ടുപിടിച്ചുകൊടുത്താൽ ചേച്ചി പോകും. വിഷമിക്കാതെ,” അവൾ വാക്കുകൾക്ക് ബലം നൽകാൻ ശ്രമിച്ചു. പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിലുള്ള സംസാരത്തിൽ എങ്കിലും അവർക്കെല്ലാം അറിയാമായിരുന്നു, വലിയവീട്ടിലേക്ക് വരൻമാരൊന്നും കടന്നു വരാൻ സാധ്യതയില്ലെന്ന്.
“ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിക്ക് ഒരു കല്ല്യാണാലോചന… നല്ല സ്ഥലമാ…” അമ്മായിയമ്മ തുടങ്ങിയെങ്കിലും മുഴുമിപ്പിച്ചില്ല. കണ്ണുകൾ തുളുമ്പി.
ഉണ്ണിയും സാവിത്രിയും ഒരുമിച്ചു ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയെ നോക്കി. പ്രായത്തിന്റെ തുടിപ്പുകളും പ്രണയ സ്വപ്നങ്ങളുമായി പതിനെട്ടാം വയസ്സിലെ പെൺകുട്ടി. അവർ ചിരിക്കാന് ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ ആ ചിരികൾ പൂർണ്ണമായിരുന്നില്ല.
“പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് പ്രായം കൂടിയാൽ ആലോചനകൾ കുറയും, വിവാഹമൊക്കെ ബുദ്ധിമുട്ടാകും…” അമ്മായിയമ്മയുടെ ശബ്ദം താഴ്ന്നുവന്നതേയുള്ളൂ.
അവിചാരിതമായി, ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയുടെ കൈകൾ ഉണ്ണിയുടെ നേരെ നീണ്ടു. നേർത്ത വിരലുകൾ അവന്റെ കൈകളിൽ തൊട്ടതും, അവളുടെ കണ്ണുകൾ പൊടുന്നനെ നിറഞ്ഞൊഴുക്കി. അവളുടെ നോട്ടത്തിൽ നിസ്സഹായതയായിരുന്നു.
“കരയാതെ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടീ… എല്ലാം ശരിയാകും. ” ഉണ്ണി ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞെങ്കിലും, ആ വാക്കുകളിൽ അടങ്ങിയ ആത്മവിശ്വാസം അവന്റെ ദൃഢനിശ്ചയത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിച്ചു. അവന്റെ മനസ്സിൽ, തകർന്നുപോകുന്ന വലിയവീടും, സ്വപ്നങ്ങള്ക്കു ചിറകു മുളയ്ക്കാത്ത തന്റെ പെങ്ങൾമാരും കനൽക്കട്ടകളായി ജ്വലിച്ചു നിന്നു.