പുറത്ത് പക്ഷികൾ കലപില കൂട്ടുന്നതറിഞ്ഞു സാവിത്രി എഴുന്നേറ്റ് കുളിമുറിയിലേക്ക് നടന്നു. കണ്ണാടിയിൽ മുഖം നോക്കിയപ്പോൾ, അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പരിഹാസച്ചിരി വിടർന്നു. നരച്ചുതുടങ്ങിയ മുടിയിഴകൾ, ചുളിവുകളുടെ തുടക്കമുള്ള നെറ്റി, കണ്ണുകൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള നേർത്ത കറുപ്പ്…കാലത്തിന്റെ കയ്പേറുന്ന ഒരു സ്ത്രീ ശരീരം.
‘ആര് പ്രണയിക്കാനാണ്?’ സാവിത്രി തന്നോടുതന്നെ പറഞ്ഞു. ഒരു സ്വയം പരിഹാസം പോലെ, ആ വാക്കുകൾ അവളിൽ നിന്നും വീണു. ഏകാന്തതയുടെ വലിയ കരിമ്പടത്താൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു ജീവിതമാകും തന്റേതെന്ന്, ഒടുവിൽ അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. തകർന്നു തുടങ്ങിയ വലിയവീടും, പെങ്ങൾമാരുടെ ഭാവിയുമായിരുന്നു ഉണ്ണിയുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നത്. നഗരത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര ഉപേക്ഷിച്ചെങ്കിലും, ഇവിടെ തന്നെ ജീവിതം പടുത്തുയർത്താനുള്ള നിശ്ചയദാർഢ്യം അവനിൽ അടങ്ങാത്ത പ്രതീക്ഷയായി വളർന്നു.
തെങ്ങുകച്ചവടമായിരുന്നു ഉണ്ണിയുടെ രക്ഷാമാർഗം. കയറ്റുമതിയുടെ സാധ്യതകൾ അവൻ തിരക്കിത്തുടങ്ങി. തുടക്കത്തിൽ കയ്യിൽ പണമൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ, തറവാടിന്റെ പ്രൗഢിയിൽ നാട്ടുകാർക്കുണ്ടായിരുന്ന വിശ്വാസം അവന് തുണയായി. കൈയിൽ മുതൽമുടക്കില്ലാതെ തന്നെ, അവർ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ വിറ്റുതരാൻ തയ്യാറായി.
കച്ചവടത്തിന്റെ പൊടിക്കൈകൾ പരിചയിച്ചതോടെ ഉണ്ണിയുടെ ആത്മവിശ്വാസം വർധിച്ചു. പതുക്കെ, കുറച്ചെങ്കിലും മെച്ചപ്പെട്ട ഒരു വരുമാനം തുടങ്ങി. നഷ്ടപ്പെട്ട പ്രതാപത്തിന് പകരം, സ്വപ്രയത്നത്താൽ ജീവിതം നേടിയെടുക്കണം എന്ന വാശി അവനെ മുന്നോട്ടു നയിച്ചു.
ഒരു ദിവസം, ഉണ്ണി നാട്ടിലെ കടയിൽ നിന്നും രണ്ട് പാക്കറ്റ് വാങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. ഒരെണ്ണം സാവിത്രിച്ചേച്ചിക്കും, മറ്റൊന്ന് അമ്മായിയമ്മയ്ക്കും. നീളമേറിയ, വെള്ള നിറത്തിലുള്ള മാക്സികളായിരുന്നു അത്.
“ഇത് നഗരത്തിൽ ഒക്കെ ഇങ്ങനെയുള്ള വസ്ത്രങ്ങളാണ് സ്ത്രീകൾ ധരിക്കുന്നത്…” അവൻ പുതിയ വസ്ത്രങ്ങൾ കാണിച്ചുകൊടുക്കുമ്പോൾ പറഞ്ഞു.
സാവിത്രി ആദ്യം അത് ധരിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചു. പട്ടുസാരിയുടെയും അരമുണ്ടിന്റെയും പരിചിതമായ ലോകത്ത് നിന്നും പുത്തൻ വസ്ത്രങ്ങളിലേക്കുള്ള മാറ്റം, അവൾക്ക് ഒരു പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു. എങ്കിലും, ആ വസ്ത്രം ഒന്ന് പരീക്ഷിച്ചു നോക്കണമെന്ന രഹസ്യമായ ആഗ്രഹവും അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് ഉണ്ണി കച്ചവടത്തിന് പോയപ്പോൾ, ഒറ്റയ്ക്കായ അമ്മായിയമ്മയെ കണ്ട് സാവിത്രിക്ക് ധൈര്യം തോന്നി. മുറിയിൽ ചെന്ന്, പുതിയ മാക്സി അവൾ പരീക്ഷിച്ചു. നേർത്ത അരക്കെട്ടിനെ വലയം ചെയ്ത, ആ വെളുത്ത വസ്ത്രത്തിൽ അവള്ക്ക് പ്രത്യേകമായൊരു ചന്തമുണ്ടെന്ന് അവൾക്കുതന്നെ തോന്നി. ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ അവൾ നിലക്കണ്ണാടിയുടെ മുന്നില് നിന്നു.
അപ്പോഴാണ് അമ്മായിയമ്മയുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നത്. പഴയ പുടവയും കീറിയ ബ്ലൗസുമുടുത്ത ആ പ്രായംചെന്ന സ്ത്രീ തലയിൽ കൈവച്ച് നിലവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ശീലമില്ലാത്തവൾ, ഇതൊക്കെ എവിടുന്നാ പഠിച്ചത്? ഇങ്ങനെയൊക്കെ വസ്ത്രം ധരിച്ചാണോ നടപ്പ്? പരപുരുഷന്മാർ നോക്കിയാൽ എന്ത് വിചാരിക്കും?” ശബ്ദം വിറകൊണ്ടു.
അമ്മായിയമ്മയുടെ വാക്കുകൾ അവളെ നാണം കൊണ്ട് കൂനിച്ചുഴിയാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. അപ്പോഴത്തെ നാട്ടുനടപ്പനുസരിച്ചുള്ള വസ്ത്രമല്ലാത്തതിനാൽ, താനൊരു തെറ്റ് ചെയ്യുകയായിരുന്നോ എന്ന് സാവിത്രിയ്ക്ക് സംശയം തോന്നി.
ദേഷ്യവും സങ്കടവും ഒന്നിച്ച് കവിളിലേക്ക് ഒഴുകിയപ്പോൾ, സാവിത്രി സ്വന്തം മുറിയിലേക്ക് ഓടി. വാതിൽ കുറ്റിയിട്ടു, മുഖം തലയിണയിൽ പൂഴ്ത്തി അവൾ വിതുമ്പാൻ തുടങ്ങി. വൈകുന്നേരം ഉണ്ണി വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ, മുറിയിൽ നിന്നും തേങ്ങലുകൾ കേൾക്കാമായിരുന്നു.
അമ്മായിയമ്മ കാര്യങ്ങൾ തന്റെ രീതിയിൽ വിവരിച്ചു. പതിവുപോലെ, ആ തമാശക്കഥയിൽ അവരായിരുന്നു നിഷ്കളങ്കയും സഹാനുഭൂതിക്ക് അർഹയുമായ വ്യക്തി. ഉണ്ണിക്ക് ചിരി വന്നു. പക്ഷേ, ചേച്ചിയുടെ മുഖത്തുനോക്കാൻ അവനു ധൈര്യം തോന്നിയില്ല. ആ കണ്ണുകളിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിരാശയും അപമാനഭാരവും അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.