👨‍❤️‍👨👨‍❤️‍👨ശ്രീയുടെ ആമി – 5👨‍❤️‍👨👨‍❤️‍👨 30അടിപൊളി  

“എന്താ മിണ്ടാത്തെ..?”

അവൻ താഴ്മയോടെ ചോദിച്ചു. വീണ്ടും മുഖം താഴ്ത്തിയതല്ലാതെ മറുപടി ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല. അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ച് ബെഡിൽ വന്നിരുന്നു. സൗന്ദര്യമാർന്ന മുഖത്തെ അപാകതകൾ എല്ലാം മാറ്റി കൊടുത്തു. കവിളിലും താടിയിലും തഴുകി നെറുകിൽ ഒരു ചുംബനവും കൊടുത്ത് വലത്തേ കൈവിരലുകൾ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.

“എന്തു പറ്റി പറയ്..?”

കൊച്ചു കുട്ടികളെ പോലെ ഒന്നുമില്ലെന്നവൾ തലയാട്ടി. ഈ പരിചരണമൊന്നും അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടായില്ല. റിതിന് തന്നോടുള്ള ഇപ്പോഴത്തെ സമീപനം കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് ചെറുതായി ആശ്വാസം തോന്നി.

“എന്നെ നോക്കെടി..”

അത് കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ സങ്കടം ശാട്യത്തിലേക്ക് മാറി.

“ഇല്ല..”

“പിണക്കമാണോ..?”

അല്ലെന്നവൾ തലകുലുക്കി.

“പിന്നെന്തു പറ്റി..?”

“ഒന്നുമില്ല..”

“എങ്കിലൊന്ന് ചിരിച്ചേ…”

“പോട..”

സ്വരം നേർത്ത ശാട്യത്തോടെ അവൾ കെറുവിച്ചു. ചെറു ചിരിയോടെ അവനവളുടെ കവിളിൽ ഒരു മുത്തം കൂടെ നൽകിക്കൊണ്ട് തുടർന്നു.

“സമയം വൈകി നമുക്ക് പോവണ്ടേ..?”

“മ്മ്..”

“എങ്കി നല്ല കുട്ടിയായി വാ..”

അവനവളുടെ കയ്യും പിടിച്ച് റൂമിൽ നിന്നിറങ്ങി. സമയം ആറു മണിയോട് അടുത്തിരുന്നു. കാറിൽ തിരിച്ചുള്ള യാത്ര തുടരുമ്പോഴും അവൾ ഫോൺ നോക്കാൻ മുതിർന്നില്ല. നല്ല കുറ്റബോധം തന്നെ ഉള്ളിൽ പുകയുന്നുണ്ട്. കൂടുതൽ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ അനുവാദം തന്നിരിക്കുന്നു എന്ന് ശ്രീ പറഞ്ഞത് ബന്ധപ്പെടാനുള്ള അനുവാദമല്ല. അതാണ്‌ അവളുടെ നെഞ്ചിനെ കുത്തുന്നത്.

“എന്തെങ്കിലും പറയെടി.. ഇങ്ങനെ മിണ്ടാതിരിക്കല്ലേ..”

“മ്മ്..”

“റൂമിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ച് ഇപ്പോ ഞാനൊന്നും ചോദിക്കുന്നില്ല. പക്ഷെ അതിനെ കുറിച്ച് നിന്റെ വായിൽ നിന്ന് കേൾക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്..”

“എന്ത്..?”

“നമ്മുടെ കളിയെ കുറിച്ച് നിന്റെ അഭിപ്രായങ്ങൾ..”

അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

“മൂഡ് ഓഫ്‌ ആണോ പെണ്ണേ..?”

അതിനും മൗനം തന്നെയായിരുന്നു മറുപടി.

“ശ്രീയെ കുറിച്ച് ഓർത്താണ് നിന്റെ മൂഡ് ഓഫ്‌ എങ്കിൽ നീ പേടിക്കേണ്ട.. അവനെല്ലാം ആസ്വദിക്കും..!”

ഞെട്ടാലോ ആശ്ചര്യമോ ആമിയുടെ ഉള്ളിൽ മിന്നിയെങ്കിലും മുഖത്തേക്ക് വന്നില്ല. വേറെയൊന്നും പറയാനും ചോദിക്കാനും റിതിനും തുനിഞ്ഞില്ല. കാർ അവരുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള റോഡിൽ തിരിഞ്ഞു.

“വീട്ടിലിറക്കട്ടെ…?”

“വേണ്ട..”

“എന്തേ..?”

“ശ്രീ എത്തിയിട്ടുണ്ടാവും..”

“അതിനെന്താ..? അവൻ അറിയാമല്ലോ നീ എന്റെ കൂടെ വന്നത്.”

“എന്നാലും..”

“സാരമില്ലെടി.. എന്തു പറയുന്നെന്ന് നോക്ക്..”

അവൾക്ക് ഒന്നും മിണ്ടാനായില്ല. വീട്ടു വഴിയിലേക്ക് തന്നെ കാർ കൊണ്ടു നിർത്തി. ശ്രീയുടെ ബൈക്ക് പുറത്തു കാണുന്നുണ്ട്. അവൾക്കൊല്പം പേടി തോന്നി.

“പോട്ടെ..?” അവൾ റിതിനോട് യാത്ര ചോദിച്ചു.

“എന്നോട് ദേഷ്യമുണ്ടോടി..?”

“ഇല്ല..”

അവൾ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങി തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. റിതിൻ വേഗം കാർ വളച്ച് തിരിച്ചു പോയി. ആ ശബ്ദമാണ് പുറത്തു വരുമ്പോഴേക്കും ശ്രീക്ക് കേൾക്കാനായത്. നോക്കുമ്പോൾ തന്റെ പ്രിയതമ നടന്നു വരുന്നുണ്ട്. അവനെ കണ്ടതും അവൾ തല താഴ്ത്തിയിരുന്നു. അതൊരു കീഴടങ്ങലാണോ എന്നവന് തോന്നിപ്പോയി. മുടി കെട്ടിയ രീതിയിൽ വ്യത്യാസമുണ്ട്.

സാരിയിൽ വലിയ പാകപ്പിഴയൊന്നുമില്ല. മെസ്സേജിലൂടെ പറഞ്ഞ കാര്യം എന്തായാലും അവളവന് ചെയ്ത് കൊടുത്തെന്ന കാര്യം ഉറപ്പാണ്. വേറെയൊന്നും നടക്കില്ലെന്ന ആമിയുടെ അവസാന മെസ്സേജിന്റെ പ്രതീക്ഷയിൽ തന്നെയാണ് ശ്രീയുള്ളത്. അത് കൊണ്ട് നെഞ്ചിടിപ്പിൽ കാര്യമായ വ്യത്യാസമൊന്നും വന്നില്ല. ഒരു കടമ്പ കഴിഞ്ഞു കിട്ടിയത് പോലെയാണ് തോന്നിയത്.

തല താഴ്ത്തിയ രീതിയിൽ തന്നെ അവൾ ഇറയത്തേക്ക് കയറി. ഒരു പക്ഷെ ചമ്മലോ സങ്കടമോ ആയിരിക്കും ആമിയിൽ ഉണ്ടാവുക അവളെ ചേർത്തു പിടിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്.

“ആമി…”

വിളി കേട്ട് നേരിയ കുറ്റബോധം നിറഞ്ഞ ഭാവത്തോടെ അവൾ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി. ശ്രീയുടെ സ്നേഹത്തോടെയുള്ള വിളി അവളെയൊന്ന് കുഴപ്പിച്ചു.