മകളുടെ മദനപ്പൊയ്ക
Makalude Madanapoika | Author : kkwriter-2024 | Extended and Revised
കുറെ മുമ്പ് മറ്റൊരു സൈറ്റിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ ചെറിയൊരു കഥ ആയിരുന്നു ഇത്. ഇത് ആരാണ് എഴുതിയതെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല. ആ സൈറ്റിൽ അത് പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. വായിച്ചപ്പോൾ ഒന്ന് പൊലിപ്പിച്ചാലോ എന്നു തോന്നി; ശ്രമിച്ചു നോക്കി. അജ്ഞാതനായ ആ കഥാകാരന് ആയിരം നന്ദി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന് ഈ കൂട്ടിച്ചേർക്കൽ സമർപ്പിക്കുന്നു. കമന്റുകൾ മാത്രമാണ് പ്രതീക്ഷ.
ചില കഥകൾക്ക് ഇതുപോലെ ആഖ്യാനങ്ങൾ വേണം എന്ന അഭിപ്രായങ്ങൾ കാണാഞ്ഞിട്ടല്ല. നിങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടുന്ന എല്ലാ കഥകളും ഈവിധം കൂട്ടിച്ചേർക്കാൻ, മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു വരാറില്ല. ചില കഥകൾ മാത്രമെ ഇങ്ങനെ ആസ്വദിച്ച് ചെയ്യുവാൻ സാധിക്കൂ. അതിനാൽ ക്ഷമിക്കുക. എളിമയോടെ വീണ്ടും പറയട്ടെ, നിങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടുന്ന പല കഥകളും എനിക്ക് കൂട്ടിച്ചേർത്ത് മാറ്റിയെഴുതാൻ പറ്റാറില്ല. അതാണ് മറുപടി തരാത്തത്. ശ്രമിച്ചു നോക്കാഞ്ഞിട്ടല്ല.
വരമൊഴി എന്ന ഒരു പ്രോഗ്രാം ഉപയോഗിച്ച്, നിങ്ങൾക്കും മംഗ്ളീഷിൽ ഇതുപോലെ നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ഒഴുകി വരുന്ന ആശയങ്ങൾ വിരിയിക്കാം. ശ്രമിച്ചുനോക്കൂ.
ഏതൊരു സാഹിത്യ സൃഷ്ടിയേയും പോലെ ഈ എളിയ ശ്രമങ്ങളെ ഭാവനകളായി മാത്രം ആസ്വദിക്കുക. യാഥാർത്ഥ്യവുമായി ഇതിനൊന്നും യാതൊരു ബന്ധവും ഇല്ല. ഉണ്ടാകാനും പാടില്ല.
മകളുടെ മദനപ്പൊയ്ക
ഞാൻ മോഹൻ തമ്പി. വയസ്സ് 51.
തൃശൂർ ആണ് സ്വദേശം.
എന്റെ ഭാര്യ, രാധിക മോഹൻ തമ്പി, ഇപ്പോഴില്ല.
ഏക മകൾ വീണ മോഹൻ തമ്പി. വയസ്സ് 26.
ഇപ്പോൾ രണ്ടാമത്തെ കുട്ടിയെ ഗർഭം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഇനി കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കാം.
നമ്മൾ കുറച്ചു വർഷം പിന്നിലേക്കു പോകേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
വളരെ സന്തോഷമായി തൃശൂരിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന കാലമായിരുന്നു അത്.
ഞാനും എന്റെ ഭാര്യ രാധികയും കൂടി ഒരു ചെറിയ ലോകപര്യടനത്തിനു തയ്യാർ എടുക്കുന്ന കാലം.
ഏക മകൾ വീണ മോഹൻ തമ്പിയെ ഇരുപത്തിരണ്ടാം വയസ്സിൽ വിവാഹം കഴിപ്പിച്ച് ഭർത്താവ് ജിനുവിനൊപ്പം ചിക്കമംഗളൂർക്ക് അയച്ചതോടെ ഞാൻ എന്റെ ബിസിനസ് തിരക്കുകൾ ഒക്കെ നിർത്തി സ്വസ്ഥം ആയിരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
തലമുറകൾ കഴിയാനുള്ള വക അപ്പനപ്പൂപ്പന്മാരായിട്ട് ഉണ്ടാക്കിയിട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്റെ ബിസിനസ് ഒക്കെ നോക്കി നടത്താൻ മാനേജർമാർ ഉണ്ട്. എല്ലാത്തിലും എന്റെ ഒരു മേൽനോട്ടം മാത്രം മതി.
ഞങ്ങളുടെ ഇരുവരുടേയും മാതാപിതാക്കാൾ വളരെ മുമ്പേ മരിച്ചുപോയിരുന്നു. എന്റെ അച്ഛന്റെയൊപ്പം പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന വിശ്വസ്തരായിരുന്നു എന്റെ മാനേജർമാർ. അതിനാൽ എനിക്കും ബിസിനസ് നല്ലനിലയിൽ വളർത്തി മുമ്പോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിഞ്ഞു. രാധികയും എന്റെ കൂടെ ബിസിനസിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ യോജിപ്പോടെ പോകാനും കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഞങ്ങളാണെങ്കിൽ, ജീവിതം നന്നായി ആസ്വദിച്ചാണ് കഴിഞ്ഞിരുന്നത്. എന്നാൽ അതി ആർഭാടങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ല. യാത്രകൾ ചെയ്യുക, രാധികയോടും, വീണയോടും ഒപ്പം. അതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ പ്രധാന വിനോദം. ഞങ്ങൾ എവിടെപ്പോയാലും മോളും ഉണ്ടാകും.
ഈക്കണ്ട സ്വത്തുക്കൾക്ക് മുഴുവൻ ആകെ അവകാശിയായി ഉള്ളത് ഞങ്ങളുടെ ഏക മകൾ വീണയും. പിന്നെ വെറുതെ എന്തിനു കിടന്നു പെടാപ്പാടു പെടണം? അങ്ങനെയാണ് എനിക്കും, രാധികക്കും ലോകപര്യടനം എന്ന പൂതി കയറിയത്. ഒരു മാസത്തെ ആദ്യയാത്രക്കുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ മിക്കവാറും പൂർത്തിയാക്കി വന്നപ്പോഴാണ്, പെട്ടെന്ന് അതു സംഭവിച്ചത്.
ഒരു നെഞ്ചുവേദന; ഒരു തലക്കറക്കം. ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചപ്പോഴേക്കും എല്ലാം കഴിഞ്ഞു.
എന്റെ രാധിക, ഞങ്ങളുടെ ഇരുപത്തിമൂന്നാം വിവാഹവാർഷികത്തിന്റെ പിറ്റെ ആഴ്ച, വെറും നാല്പത്തഞ്ചാം വയസ്സിൽ, എന്നോട് ഒന്നും പറയാതെ ഒന്നും ഉരിയാടാതെ, എന്നെ ഒറ്റക്കാക്കി ഈ ലോകത്തോട് യാത്ര പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ എന്റെ നാൽപത്തിയേഴാം വയസ്സിന്റെ ചെറുപ്പത്തിൽ, ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ തനിച്ചായി.