എന്റെ മകൾ മൂന്നു മാസം ഗർഭിണിയായിരുന്നു അപ്പോൾ. അതേ, അവളിൽ തീർച്ചയായും എന്റെ രണ്ടാമത്തെ കുട്ടി തന്നെ.
തൃശൂരിൽ എന്റെ ബിസിനസിൽ അവൾ സജീവമായി. കൂടെ ചിക്കമംഗളൂർ എസ്റ്റേറ്റ് കാര്യങ്ങളും.
അവിടേയ്ക്കുള്ള ഓരോ യാത്രയും ഞങ്ങൾക്ക് മധുവിധു പോലെയാണ്. ജോലിക്കാർക്കെല്ലാം ഞങ്ങളുടെ തുറന്ന അച്ഛൻ-മകൾ സ്നേഹം പണ്ടേ അറിയാമായിരുന്നതിനാൽ സംശയമൊന്നും ഇല്ല. ഞങ്ങൾ ഇപ്പോഴും പ്ലാന്റേഴ്സ് ക്ളബിൽ പോകാറുണ്ട്. അവിടെ എല്ലാവരും ഡിവോഴ്സ് കേസിന്റെയും, ജിനുവിന്റെ അഫയറുകളുടേയും കാര്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞിരുന്നു.
വീണ ആരെയും കൂസാതെ, എന്റെയൊപ്പം ക്ളബിൽ വരും. ഇപ്പോൾ രണ്ടാമത്തെ ഗർഭം ധരിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും അതിന് മാറ്റമില്ല. എന്റെ കൈകളിൽ തൂങ്ങി വീർത്തുവരുന്ന വയറുമായി അവൾ മോനെയും കൂട്ടി, എന്റെയൊപ്പം എവിടേയും വരും. ‘എനിക്ക് ആരുടേയും സഹതാപം ആവശ്യമില്ല. എല്ലാത്തിനും എന്റെ അച്ഛൻ കൂടെയുണ്ട്’ എന്നതാണ് ആറ്റിറ്റ്യൂഡ്. അതിനാൽ എന്റെ കൈകളിൽ തൂങ്ങി പഴയ കുട്ടിയായി ഇപ്പോഴും അവൾ നടക്കുന്നത് ആരും കാര്യമാക്കാറില്ല.
എന്നാൽ അവൾ എന്റെ കാമുകിയായി, ഭാര്യയായി, എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ അമ്മയായിട്ടാണ് അങ്ങനെ നടക്കുന്നതെന്ന് അവർക്ക് ആർക്കും അറിയില്ലല്ലോ!
ഒരു തുള്ളി കഴിച്ചാൽ പിന്നെ എന്നെക്കൊണ്ട് വണ്ടിയോടിക്കാൻ സമ്മതിക്കില്ല. അതിൽ അവൾ ഭാര്യ തന്നെ. രണ്ടു പെഗ് ആണ് അവൾ എനിക്ക് തന്നിരിക്കുന്ന ലിമിറ്റ്. പിന്നെ സമയാസമയങ്ങളിൽ ചെക്കപ്പും.
ഗർഭിണി ആണെങ്കിലും, ബിസിനസ് യാത്രകളും ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചാണ്. മോനും കൂടെയുണ്ടാവും.
വിദേശത്ത് ഞങ്ങളെ പരിചയമില്ലാത്ത സ്ഥലങ്ങളിൽ പലപ്പോഴും ഞങ്ങൾ യാതൊരു മറയും കാട്ടാറില്ല. മോനും കൂടാതെ, ഗർഭിണിയായ വയറുമായി വീണയും, കൂടെയുള്ളതിനാൽ ഞങ്ങളെ ദമ്പതികൾ എന്ന നിലയിൽ ആണ് ആളുകൾ സ്വീകരിക്കാറ്. ഞങ്ങൾ അത് മുതലാക്കാറും ഉണ്ട്.
അവന്റെ അമ്മ വിളിക്കുന്നത് കേട്ട്, മോനും എന്നെ ‘അച്ഛാ’ എന്ന് കൊഞ്ചി വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അടുക്കള ജോലിക്കാരിൽ ചിലർ തിരുത്തിക്കൊടുക്കാൻ നോക്കി. എന്നാൽ വീണ സമ്മതിച്ചില്ല.
“അവൻ അങ്ങനെ തന്നെ വിളിച്ചോട്ടെ. അല്ലെങ്കിൽ വലുതാകുമ്പോൾ അവൻ ജിനുവിനെ തേടി അവന്റെ അച്ഛനെക്കാണാൻ പോയാലോ. അത് എനിക്ക് സഹിക്കില്ല” എന്നായിരുന്നു മോളുടെ ന്യായം. സത്യം ഞങ്ങൾക്കല്ലേ അറിയൂ!
ഞാൻ ത്യാഗമയിയായ ‘മുത്തച്ഛൻ’ മോന്റെ ‘അച്ഛാ’ എന്ന വിളി അനുവദിച്ചു കൊടുത്തു!
ഡിവോഴ്സ് കിട്ടിയ ഫോൺ വന്നപ്പോൾ അവൾ നാലാം മാസത്തെ ഉരുണ്ടുനിൽക്കുന്ന വയറുമായി തൃശൂരിലെ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലെ കിടക്കയിൽ, ഉച്ചനേരത്ത് എന്റെ കുണ്ണയിൽ ആറാടുകയായിരുന്നു.
ഞങ്ങളുടെ മോൻ അടുത്ത മുറിയിൽ സുഖനിദ്രയിൽ ആയിരുന്നു.
“വക്കീലായിരുന്നു. ഡിവോഴ്സ് കിട്ടി.” ഞാൻ ഫോൺ സൈഡ് ടേബിളിൽ വെച്ചശേഷം മോളോട് പറഞ്ഞു.
“അച്ഛാ, എന്നെ വിവാഹം കഴിക്കാമോ?” പെട്ടെന്നായിരുന്നു എന്റെ നെഞ്ചിൽ രാധികമൂർച്ഛയിൽ തളർന്ന് കിതച്ചുകൊണ്ട് കിടന്ന മോളുടെ, എന്റെ മിഴികളിലേക്ക് നോക്കിയുള്ള ചോദ്യം.
“നമ്മുടെ പൂജാമുറിയിൽ വെച്ചായാലും മതി.”
ഞങ്ങളുടെ രണ്ടാമത്തെ കുഞ്ഞിനെ വയറ്റിൽ പേറി, അച്ഛൻ-മകൾ രതിയിൽ തളർന്ന്, ചുവന്ന്, മുറിയിലെ ഏസിയിലും നേരിയതായി വിയർത്ത്, അതിമനോഹരിയായി, എന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടക്കുന്ന മകളുടെ ചോദ്യം കേട്ട്, അവളുടെ ഇളംപൂറ്റിൽ നിന്ന് ഊരിപ്പോരാൻ മടിച്ച് ഇരുന്ന എന്റെ കൊച്ചു തമ്പി, വീണ്ടും ഉഷാറായി ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. കഴിഞ്ഞ മൂന്നു വർഷമായി ഞാൻ കാത്തിരുന്ന ചോദ്യമാണതെന്ന് അവൾക്ക് അറിയില്ലല്ലോ.
ഒരു നിമിഷം പോലും എടുത്തില്ല എന്റെ മറുപടിക്ക്.
“സമ്മതം!” എന്ന് ഞാൻ ആ നനുത്ത റോസാപ്പൂ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു ചുംബനം നൽകി പറഞ്ഞു.
“’ഞാൻ ഇനി അച്ഛന് മകൾ മാത്രമല്ല, കാമുകി, ഭാര്യ. ഇനി എല്ലാം ഞാനാണ്. അച്ഛൻ എന്റെ മാത്രം’ എന്ന്, നമ്മുടെ ആദ്യത്തെ അച്ഛൻ-മകൾ രതിയ്ക്കുശേഷം എന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന് എന്റെ പൊന്നുമോൾ പറഞ്ഞ, ആ നിമിഷം മുതൽ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചതാണിത്.” ഞാൻ പറഞ്ഞു.