എത്തിക്സുള്ള കളിക്കാരൻ

Ethiksulla Kalikkaran | Author Name : Dhananjay

ഒരു വിതുമ്പൽ കേട്ടാണ് ഞാൻ ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് എണീച്ചത്.. ബെർത്തിൽ ഏതോ മൂലയ്ക്ക് കിടന്ന ഫോൺ തപ്പിയെടുത്തു ഓൺ ആക്കി നോക്കിയപ്പോ സമയം മൂന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.. ഇതാരപ്പാ രാത്രി മൂലയ്ക്കിരുന്നു കരയുന്നെ എന്നായി ചിന്ത.. നൈസ് ആയിട്ട് ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ സൈഡിലെ ബെർത്തിൽ നോക്കി.. ആ പാണ്ടിയുടെ നല്ല കൂർക്കം വലി കേൾക്കാം.. അവൻ അല്ല എന്തായാലും.. ഏതോ പെണ്ണാണ് ഏങ്ങലടിച്ചു കരയുന്നെ .. പാണ്ടിയുടെ താഴത്തെ ബെഡിൽ നോക്കി.. ദേ വൈശാലി ചേച്ചി എണീച്ചിരിക്കുന്നു .. ഇവർ എന്തിനാ ഇരുന്നു മോങ്ങുന്നേ.. വൈകിട്ട് കമ്പനി അടിച്ചപ്പോ നല്ല ഹാപ്പി ആയിരുന്നല്ലോ.. എന്തായാലും പാണ്ടിയുടെ ശല്യം ഇല്ലാതെ സൊള്ളാൻ കിട്ടിയ സമയം കളയണ്ട എന്ന് കരുതി സൗണ്ട് ഉണ്ടാക്കാതെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി.. താഴത്തെ ബെർത്തിൽ ഒന്നും ആളില്ല.. നേരത്തെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഹിന്ദിക്കാരൻ ഇറങ്ങി എന്ന് തോന്നുന്നു.. എന്ത് കൊണ്ടും നല്ല സമയം.. ചേച്ചി ജനലിനോട് ചേർന്ന് ഇരിക്കുവാണ്.. ട്രെയിൻ സ്പീഡിൽ ഒരു സ്റ്റേഷൻ കടന്നു പോയ ടൈമിൽ ആ മുഖത്തെ കണ്ണീർ ഞാൻ മുകളിൽ ഇരുന്നേ കണ്ടിരുന്നു.. ഞാൻ താഴേക്ക് ഇറങ്ങുന്ന കണ്ടാകണം അവർ സാരി തലപ്പ് എടുത്തു കണ്ണൊക്കെ തുടച്ചു.. എന്നാലും ഏങ്ങലടി എങ്ങും പോയില്ല.. ഞാൻ ചേച്ചിക്ക് എതിരായി ജനലിന്റെ സൈഡിൽ ഇരുന്നു.. “എന്ത് പറ്റി ചേച്ചി”.. “എന്റെ ബാഗൊന്നും കാണാനില്ല കൃഷ്ണാ.. ഞാൻ താഴെ വച്ച് കിടക്കുവായിരുന്നു.. ഉറങ്ങി പോയി.. ഇപ്പൊ നോക്കുമ്പോ ഒന്നും കാണാനില്ല” “എന്റെ ചേച്ചി… ഇതൊക്കെ നോക്കണ്ടേ.. കേരളം വിട്ടാൽ എല്ലാം കള്ളന്മാരാ.. അതും കേരളം എസ്പ്രെസ്സിൽ ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞൂടെ ” എന്നും പറഞ്ഞു ഞാൻ ഒരു ലൈറ്റ് ഇട്ടു.. ചേച്ചി മിണ്ടിയില്ല… പക്ഷെ ആ വെളിച്ചത്തിൽ ആ കണ്ണ് വീണ്ടും നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു കണ്ണീർ ഒരു ചാലായി ഒഴുകി വരുന്നത് കണ്ടു.. പാവം.. ഒറ്റയ്ക്കാണ് യാത്ര.. വഴക്ക് പറയണ്ടായിരുന്നു.. ട്രെയിൻ കാട്പാടി കഴിഞ്ഞിരിക്കണം എന്ന് ഞാൻ ഊഹിച്ചു.. “ചേച്ചി, കരയണ്ട.. നമുക്ക് RPFഇനെ വിളിക്കാം.. പരാതിപ്പെടാം.. കിട്ടുമോന്നു നോക്കാം..” എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാൻ നമ്പർ ഡയല് ചെയ്തു.. അവന്മാർ വരാൻ ടൈം എടുക്കും.. “കാശ് വല്ലതും പോയോ ചേച്ചി.. അതോ പേഴ്സ് കയ്യിൽ ഉണ്ടോ?” ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവർ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഇരുന്നു.. അവർ ശ്രെധിക്കുന്നില്ല എന്ന് ഉറപ്പായപ്പോ ഞാൻ ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.. വെളുത്തു തുടുത്ത മുഖം കണ്ണീര് കൊണ്ട് ഒന്നുടെ ചുവന്നിരിക്കുന്നു.. ഉറക്കത്തിൽ മുഖത്തേക്ക് വീണ മുടിയൊക്കെ ട്രെയിനിന്റെ കാറ്റിൽ പറന്നു നടക്കുന്നു.. നല്ല ഒരു sensual ഫീലിംഗ്.. സാരി ഒക്കെ ഉടഞ്ഞിരുന്നു.. വില കൂടിയ സാരി ഒന്നും അല്ല.. കോട്ടൺ ആയത് കൊണ്ട് തന്നെ നന്നായി ശരീരത്തോട് ഒട്ടി കിടക്കുന്ന സാരി.. മ് ..മ് .. നല്ല ഒത്ത വണ്ണം മുഴച്ചു നിൽക്കുന്നു.. അധികം ആഭരണം ഒന്നും ഇല്ല.. ഒരു 40 വയസ്സ് വരും.. ഞാൻ ജെയിംസ് ബോണ്ട് കളിച്ചു…

കാല് രണ്ടും ഒരു സൈഡിലേക്ക് മടക്കി സീറ്റിൽ വച്ചിരിക്കുവാന്.. അത് കൊണ്ട് തന്നെ സാരി ചെറുതായി പൊങ്ങി ഇരുന്നു.. വെളുത്ത കാലുകൾ.. പക്ഷെ അടിവശം ഒക്കെ വിണ്ടു കീറി തുടങ്ങിയിരുന്നു.. കുറച്ച രോമങ്ങൾ ഒക്കെ കാണാം.. എന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും കാൽ വഴി മുകളിലേക്ക് കേറി.. ഛെ.. പെട്ടന്നാണ് ബോധം വന്നത്.. ഞാൻ എന്താ ഇങ്ങനെ.. ഇങ്ങനെ ഒന്നും അല്ലല്ലോ ഞാൻ.. ദുർബലരെ കാമിക്കില്ല എന്നത് എന്റെ എത്തിക്സിലെ മൂന്നാം പാഠം ആണ്.. സർവം നഷ്ടപ്പെട്ടു ഇരിക്കുന്ന ഇവരെ ഏതു കണ്ണ് കൊണ്ട് കാമിക്കും.. ഞാൻ സ്വയം പറഞ്ഞു.. ഇന്നലെ വാണം അടിക്കാത്തതിന്റെ ചൊരുക്കാണ്.. 1-2 കമ്പി കഥകളും വായിച്ചിരുന്നു.. ഇവരെ സഹായിക്കുക തന്നെ ഇനി.. ട്രെയിൻ ചിറ്റൂർ എത്തി.. അപ്പോഴേക്കും RPFകാരും എത്തി.. അപ്പോഴും ആ പാണ്ടി നല്ല ഉറക്കം.. പോലീസുകാർ വന്ന പാടെ ഹിന്ദിയിൽ ചേച്ചിയോട് കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു.. ഒന്നും മിണ്ടാതെ മിഴിങ്ങസ്യാ നോക്കി ചേച്ചിയും.. കണ്ണീർ മാത്രം കുടു കുടാ ഒഴുകുന്നുണ്ട്.. “ചേച്ചി.. ചോദിച്ചതിന് ഉത്തരം പറ” “എനിക്ക് ഹിന്ദി അറിഞ്ഞൂട” വീണ്ടും കരച്ചിൽ.. ഉത്തരവാദിത്തം എന്റെ ആയി.. ഞാൻ എനിക്ക് അറിയുന്ന കാര്യങ്ങൾ അവരോടു പറഞ്ഞു.. പേര് വൈശാലി.. കായംകുളത്തു നിന്നും കേറി.. 2 ബാഗ് കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.. അത് കീഴെ വച്ച് ഉറങ്ങിയതാണ്.. 2:30ക്ക് നോക്കിയപ്പോ സാധനം കാണുന്നില്ല.. പോലീസുകാർ വീണ്ടും ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു, ഒരു നോട്ട്പാഡ് എടുത്ത് എഴുത്തു തുടങ്ങി.. ഞാൻ തർജ്ജമക്കാരൻ ആയി.. അവർ വയസ്സ് ചോദിച്ചു.. “42” അഡ്രസ്.. “താഴോട്ട് പൊയ്ക.. അമ്പലത്തിന് നട.. കായംകുളം..” എങ്ങോട്ട് പോകുന്നു.. “നാഗ്പുർ” ഹാ.. നമ്മുടെ സ്ഥാലം ആണല്ലോ എന്ന് ഞാൻ മനസ്സിൽ കരുതി.. പോലീസുകാർ എന്റെ പേരും പാണ്ടിയെ കുത്തി പൊക്കി അവന്റെ പേരും ചോദിച്ചു.. ബാക്കി ബെർത്തിൽ ആളെ പറ്റി ചോദിച്ചപ്പോഴാ ഞാൻ ഓർത്തത് ആ ഹിന്ദിക്കാരൻ ഡൽഹി വരെ പോകേണ്ടവൻ എന്നായിരുന്നു പറഞ്ഞിരുന്നേ.. ഇതിപ്പോ ആന്ധ്രാ കടക്കുന്നെന് മുന്നേ അവനെ കാണാനില്ല.. ശെടാ.. അവൻ ഒരു കില്ലാഡി തന്നെ.. കാര്യം പൊലീസുകാരെ ധരിപ്പിച്ചു.. ടോയ്‌ലെറ്റിലും വാതിലിന്റെ സൈഡിലും ഒക്കെ നോക്കി.. ആളെ കാണാൻ ഇല്ല.. ചേച്ചി കരച്ചിൽ വീണ്ടും തുടങ്ങി.. “ഹാ.. ചേച്ചി കരയല്ലേ.. ഇതിപ്പോ എളുപ്പം ആയില്ലേ.. അവനെ പോകാം.. അവന്റെ പേരൊക്കെ ചാർട്ടിൽ കാണും.. നമ്പറും കിട്ടും” ഞാൻ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ നോക്കി.. ങേഹേ.. കരയുമ്പോ എന്തൊരു ചന്ദം ആണ് ആ മുഖത്തു.. ആ കുഞ്ഞു പൊട്ടിനു പോലും വേറൊരു ഭംഗി.. പോലീസുകാർ ചേച്ചിടെ നമ്പർ ചോദിച്ചു.. ഫോണും ബാഗിൽ ആണത്രേ.. അടിപൊളി.. ഞാൻ എന്റെ നമ്പർ കൊടുത്തു.. ഞാനും നാഗ്പുർ ആണ് പോകുന്നെ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ ഒരു നിശ്വാസം പുറകിൽ നിന്നും കേട്ട്.. പോലീസുകാർ പോയി.. പാണ്ടി വീണ്ടും ഉറങ്ങാൻ കേറി.. ഹിന്ദിക്കാരന്റെ ബെർത്ത് ഒഴിഞ്ഞത് കൊണ്ട് ഞാൻ എന്റെ സാമാനങ്ങൾ എല്ലാം താഴേക്ക് എടുത്ത് വച്ച് ചേച്ചിക്ക് എതിരായി ഇരുന്നു.. പാവം.. ഹിന്ദിയും അറിയില്ല.. ഫോണും ഇല്ല.. കാശും കാണുമെന്നു