ക്രൂരനായ പിശാച് – 3
[ Narakaasuran ]
[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]
വളരെ സമയംമെടുത്തൂ എന്ന് അറിയാം ക്ഷമിക്കണം…. ജീവിതത്തിൽ പല തിരിക്കുകളും വന്നു…
ജോലി ചില കടം തീർക്കലുകൾ അങ്ങനെ….
പക്ഷേ കഥ മാത്രം മറന്നിട്ടില്ല….
ഈ കഥ തീർക്കാണ്ട് എവിടെയും പോവുകയുമില്ലാ….
അപ്പോ കഥയിലേക്ക് കടക്കാം…. അല്ലേ….
***********
കൊച്ചിയുടെ ഉച്ചവെയിൽ റോഡിലെ ടാർ ഉരുകിപ്പടർത്തുന്ന സമയമായിരുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ഈർപ്പമുണ്ട്, ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ പോലും ഒരുതരം ഭാരക്കൂടുതൽ. ആദി തന്റെ ജീപ്പിലെ എസി പരമാവധി കൂട്ടിയിട്ടും പുറത്തെ ചൂടിന്റെ ആധിക്യം വണ്ടിക്കുള്ളിലേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നരിമൂർക്കുന്നം കലാപം. ആ പേര് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ കൊച്ചിയുടെ ചില തെരുവുകളിൽ ഇപ്പോഴും ഒരു തരം നിശബ്ദത തളംകെട്ടി നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ആ നിശബ്ദതയ്ക്ക് പിന്നിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച രഹസ്യങ്ങളാണ് ആദി തിരയുന്നത്.
നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ഒരു മാർക്കറ്റിലൂടെ ജീപ്പ് നീങ്ങി. ചുറ്റും മനുഷ്യക്കൂട്ടവും ഹോണുകളുടെ ബഹളവും. ഒടുവിൽ, ഒരു ചെറിയ ഇടവഴിയിലെ പഴയ കെട്ടിടങ്ങൾക്കിടയിൽ അവൻ തന്റെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്തി. ‘ഷറീഫ ജ്വല്ലറി’.
കടയുടെ മുൻവശത്തെ ബോർഡിന് നിറം മങ്ങിയിരുന്നു. ഗ്ലാസ് വിтриനുകൾക്ക് പിന്നിൽ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ തിളങ്ങുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ആ കടയുടെ ഭിത്തികളിൽ എവിടെയോ പഴയ മുറിവുകളുടെ അടയാളങ്ങൾ അവശേഷിക്കുന്നുണ്ട്. പെയിന്റ് അടിച്ചു മൂടിയെങ്കിലും ചിലയിടങ്ങളിൽ സിമന്റ് പൊളിഞ്ഞ ഭാഗങ്ങൾ ആദി ശ്രദ്ധിച്ചു.
അവൻ അകത്തേക്ക് കയറി. ഉള്ളിൽ തണുത്ത എസി കാറ്റും ചന്ദനത്തിരിയുടെ നേർത്ത ഗന്ധവും. കൗണ്ടറിന് പിന്നിൽ ഒരു മനുഷ്യൻ ഇരിപ്പുണ്ട്. വെളുത്ത കുർത്തയും തലയിൽ ഒരു തൊപ്പിയും ധരിച്ച അയാൾ തന്റെ കണ്ണടയിലൂടെ ആദിയെ നോക്കി.
“എന്താണ് സാറേ കാര്യം?”
അയാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരുതരം ജാഗ്രതയുണ്ട്. ആദി തന്റെ തിരിച്ചറിയൽ കാർഡ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“എസിപി ആദികേശവ്. ഒരു അന്വേഷണത്തിന്റെ ഭാഗമായാണ് വന്നത്. ശുക്കൂർ മുഹമ്മദ് ആണോ നിങ്ങൾ?”
അയാൾ ഒന്ന് ശരിയീഫ ജ്വല്ലറിയിലെ ഉടമയാണ്.
അയാൾ തലയാട്ടി. ആദി മെല്ലെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
“നരിമൂർക്കുന്നം കലാപത്തെക്കുറിച്ച് കുറച്ച് കാര്യങ്ങൾ അറിയാനാണ് ഞാൻ വന്നത്. അന്ന് ഇവിടെ എന്തൊക്കെയാണ് സംഭവിച്ചത്?”
‘നരിമൂർക്കുന്നം’ എന്ന വാക്ക് കേട്ടതും ശുക്കൂർ മുഹമ്മദിന്റെ മുഖത്തെ ഭാവം മാറി. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് വിടർന്നു, കൈകൾ അറിയാതെ വിറച്ചു. അയാൾ കൗണ്ടറിൽ അമർന്നിരുന്ന കൈകൾ വലിച്ചു മാറ്റി. മുഖത്ത് പെട്ടെന്ന് ഒരു അസ്വസ്ഥത പടർന്നു.
“സാറേ… അതിനെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ സംസാരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ദയവായി ആ പേര് ഇവിടെ പറയരുത്.”
അയാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയവും ദേഷ്യവും കലർന്നിരുന്നു. ആദി ശാന്തനായി ഇരുന്നു, പക്ഷേ അയാളുടെ ഓരോ ചലനവും നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.
“എന്താണ് പ്രശ്നം? ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത് ഒരു അന്വേഷണത്തിന്റെ ഭാഗമായിട്ടാണ്.”
ശുക്കൂർ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് തല താഴ്ത്തി.
“ആ കലാപം എനിക്ക് വലിയ സാമ്പത്തിക നഷ്ടമാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്. എന്റെ കടയുടെ ഭിത്തികളും അലമാരകളും അവർ
തകർത്തു. എല്ലാം നശിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അധ്വാനിച്ചു ഉണ്ടാക്കിയതാണ് ഈ കട. പിന്നീട് കുറെ ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ്, വലിയ തുക ചിലവാക്കി അറ്റകുറ്റപ്പണികൾ നടത്തിയാണ് ഞങ്ങൾ ബിസിനസ് വീണ്ടും തുടങ്ങിയത്. ആ ഓർമ്മകൾ ഇപ്പോഴും എന്നെ വേട്ടയാടുന്നു.”
അയാൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വിറയലുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ആദിയുടെ കണ്ണുകൾ അയാളുടെ മുഖത്തെ വിള്ളലുകൾ തിരയുകയായിരുന്നു. കേവലം സാമ്പത്തിക നഷ്ടം മാത്രമാണോ അയാളെ ഇത്രയധികം അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നത്?
ആദി തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒരു ഫോട്ടോ എടുത്തു മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. മുഫീദയുടെ ഫോട്ടോ. തെളിഞ്ഞ കണ്ണുകളും ശാന്തമായ മുഖവുമുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി.