മുക്താർ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു. കാർ ഒരു വിജനമായ ഇടവഴിയിലെ മരത്തണലിൽ നിന്നു. മുക്താർ പതുക്കെ ജീപ്പിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി, ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ കാറിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. ജനലിലൂടെ
നോക്കിയ അവന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. ശുക്കൂർ മുഹമ്മദ് തനിച്ച് ആയിരുന്നില്ല. beside him, ഒരു സ്ത്രീ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ ഗൗരവത്തോടെ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. മുക്താർ വേഗത്തിൽ തന്റെ ഫോണെടുത്ത് അവരുടെ വ്യക്തമായ ഒരു ഫോട്ടോ പകർത്തി. വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ അവൻ ആ ചിത്രം ആദിയ്ക്ക് അയച്ചുകൊടുത്തു.
കൊച്ചി ക്രൗൺ പ്ലാസ ഹോട്ടലിന്റെ എസി തണുപ്പിലും ആദിയുടെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. അവൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തെ തിരക്കുകളിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. ശിവന്യ അവന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു. അവളുടെ സാന്നിധ്യം അവന് എപ്പോഴും ഒരു ആശ്വാസമായിരുന്നു.
“നീ ഇപ്പോഴും അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുകയാണോ, ആദി?” ശിവന്യ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.
ആദി ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ ഓർമ്മകളുടെ വേദന നിഴലിച്ചു.
“നരിമൂര്ക്കുന്നം… ആ പേര് കേൾക്കുമ്പോഴേ എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ഭാരം അനുഭവപ്പെടുന്നു, ശിവന്യ. അന്ന് ആ സ്ഥലത്ത് വെച്ച് എത്രപേർ മരിച്ചുപോയി! ഞാൻ അവരെ രക്ഷിക്കാൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ…”
അവൻ വാക്കുകൾക്കിടയിൽ ഒന്ന് തടഞ്ഞു. ശബ്ദം ഇടറി.
“മുഫീദയും മരിച്ചിട്ടുണ്ടാകണം. ഞാൻ അല്പം കൂടി വേഗത്തിൽ അവിടെ എത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ ആ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നതിൽ തെറ്റുപറ്റാതിരുന്നെങ്കിൽ… അവരെ രക്ഷിക്കാമായിരുന്നു. എന്റെ പരാജയമാണ് അത്.”
ശിവന്യ അവന്റെ കൈകളിൽ പതുക്കെ പിടിച്ച് അവനെ തന്റെ അടുത്തേക്ക് ചേർത്തു.
“നീ നിന്നെത്തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത് നിർത്തൂ. നീ ചെയ്തത് നിന്റെ കഴിവിന്റെ പരമാവധി ആയിരുന്നു.”
ആദി അവളെ നോക്കി ഒരു കയ്പചിരി ചിരിച്ചു.
“എന്റെ സത്യസന്ധതയാണ് എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശത്രുവായത്. ഞാൻ ഒരിക്കലും അഴിമതി കാണിച്ചിട്ടില്ല. ഒരു രൂപ പോലും ആരിൽ നിന്നും കൈക്കൂലിയായി വാങ്ങിയിട്ടില്ല. ആരോ നൽകിയ ഒരു മുന്നറിയിപ്പിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് ഞാൻ എന്റെ കടമ നിർവ്വഹിച്ചത്. നിരപരാധികളെ കൊല്ലണമെന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും വൈഷ്ണവ് എന്നെ ഒരു അഴിമതിക്കാരനായ ഉദ്യോഗസ്ഥനായി ചിത്രീകരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? അത് എന്നെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കുന്നു, ശിവന്യ.”
അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി, നിസ്സഹായാവസ്ഥയോടെ തുടർന്നു.
“എനിക്ക് തോന്നുന്നു, ഈ കളിയിൽ ഞാൻ തോൽക്കാൻ പോകുകയാണെന്ന്. ശത്രുക്കൾ എവിടെയാണെന്ന് പോലും എനിക്കറിയില്ല.”
ശിവന്യ അവന്റെ കൈകൾ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഉറച്ച വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു.
“സങ്കടപ്പെടരുത്, ധൈര്യമായിരിക്കൂ. നീ എത്രത്തോളം ധീരനാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. ഇത് വെറും ഒരു ഘട്ടം മാത്രമാണ്. It’s just a phase, ആദി. സത്യം പുറത്തുവരും, നീ വിജയിക്കും.”
അവളുടെ വാക്കുകൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു തണുപ്പേകി. ആശ്വാസത്തോടെ അവൻ ഒന്ന് ശാന്തനായി. പെട്ടെന്ന് അവന്റെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു. വാട്സാപ്പിൽ ഒരു നോട്ടിഫിക്കേഷൻ വന്നു. മുക്താർ അയച്ച ഫോട്ടോ ആയിരുന്നു അത്. ആദി ഫോൺ കയ്യിലെടുത്തു. ഫോട്ടോയിലെ സ്ത്രീയുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. തൊട്ടുപിന്നാലെ മുക്താറിന്റെ കോൾ
വന്നു.
“സർ, ഞാൻ ഫോട്ടോ അയച്ചിട്ടുണ്ട്. ശുക്കൂർ മുഹമ്മദും ആ സ്ത്രീയും ഒരുമിച്ച് സംസാരിക്കുകയാണ്,” മുക്താറിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആകാംക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു.
ആദി ഫോട്ടോയിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.
“മുക്താർ… ഈ സ്ത്രീയെ ഞാൻ എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ. ഈ മുഖം… എനിക്ക് പരിചയമുണ്ട്.”
പെട്ടെന്ന് ആദിയുടെ ഓർമ്മകൾ വർഷങ്ങൾക്ക് പിന്നിലേക്ക്, ആ ഭയാനകമായ ലഹള നടന്ന ദിവസത്തിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു. തീപിടിച്ച വീടുകൾ, നിലവിളികൾ, പുക നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷം. അതിനിടയിൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഓടിവന്ന ഒരു സ്ത്രീ. താൻ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയാത്ത എത്രയോ മനുഷ്യർ അവിടെ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾ അവനോട് അപേക്ഷിച്ചു. അവൻ അവളെ വിശ്വസിച്ച് ആ അപകടമേഖലയിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്നതും, ചിലരെ രക്ഷിച്ചതും അവന്റെ മനസ്സിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു.