വാംപയർ ഡയറീസ് – 1

[ സിനിമാക്കാരൻ ]

വാംപയർ ഡയറീസ് – സിനിമാക്കാരൻ

ബോധം വന്നുപോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു…

തകർന്ന ഓർമ്മകൾ ഓരോന്നായി മനസ്സിലേക്ക് തിരികെ വരുന്നു….

പെട്ടെന്ന് ഒരു ഞെട്ടലോടെ ഞാൻ ഉണർന്നു. ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കാം. പക്ഷേ എനിക്ക് അനങ്ങാൻ കഴിയുന്നില്ല.

ഇരുട്ട്….. എൻ്റെ സംസ്കാരച്ചടങ്ങിന് നൂറുകണക്കിനാളുകൾ. ചിലപ്പോൾ അതിലും കുറവായിരിക്കാം. നാടകീയമായ സഹതാപം, പൊള്ളയായ വാക്കുകൾ. “ആ മൈരന്റെ സ്വഭാവത്തിന് ചാവുന്നതാ നല്ലതു ”, “അവന്റെ ലാപ്ടോപ്പിൽ എന്തൊക്കെയോ ഉണ്ടായിരുന്നുവത്രേ” എന്നൊക്കെയുള്ള കുശുകുശുപ്പുകൾ.

ആ ശബ്ദങ്ങൾ… എന്റെ കുടുംബം, സുഹൃത്തുക്കൾ, ചുറ്റുമുള്ളവർ. അവരുടെയെല്ലാം ജീവിതം അങ്ങനെ മുന്നോട്ടുപോകുന്നു. എന്റെ ജീവിതം എന്നാൽ അതിവേഗം അവസാനിച്ചുപോയി. മുപ്പത് വയസ്സ് പോലും കാണാൻ എനിക്ക് ഭാഗ്യമുണ്ടായില്ല.

ഒരു വൈറസ് ബാധ? ഡോക്ടർമാർ അതിനെ ‘ഒമിക്രോൺ വകഭേദം’ എന്ന് വിളിച്ചു; വലിയ അപകടമില്ലാത്ത ഒന്ന്. പാൻഡെമിക്കിൽ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ട മറ്റൊരു നമ്പർ മാത്രമായി ഞാൻ ചുരുങ്ങി.

പക്ഷേ, ഇതതല്ല സത്യം. അവർ കാര്യമായൊന്നും അന്വേഷിക്കുകപോലുമുണ്ടായില്ല. യഥാർത്ഥത്തിൽ, ഇതിനു പിന്നിൽ ഇതിലും ഭീകരമായ എന്തോ ഒന്നാണ്.

പിന്നെ മാസങ്ങളോളം ഇരുട്ട്… മണ്ണിനടിയിൽ. ബോധമുണ്ട്, പക്ഷേ അനങ്ങാൻ വയ്യ, തീർത്തും നിസ്സഹായാവസ്ഥ. അവശനാണ്, എങ്കിലും പതുക്കെ ശക്തി വീണ്ടെടുക്കുകയാണ്. സ്വന്തം ചിന്തകളല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ലാതെ ഞാൻ കാത്തിരുന്നു.

എന്റെ പാഴ്ജീവിതത്തെ ഓർത്ത് ഉള്ളിൽ ദേഷ്യം ഇരമ്പിവന്നു. വെറുപ്പും വികൃതമായ ചിന്തകളും എന്നെ കീഴടക്കി. ഞാനിപ്പോൾ പഴയ ഞാനല്ല. എന്നിലെ മനുഷ്യത്വമെല്ലാം, എല്ലാ നല്ല സ്വഭാവങ്ങളും മാന്യതയും എന്നെവിട്ട് പടിയിറങ്ങിയിരുന്നു.

ബാക്കിയുള്ളത് ഈ ഇരുട്ട് മാത്രം. പണ്ടത്തെ ആ മനുഷ്യൻ എന്നേ ചത്തുപോയി. അതുകൊണ്ടിനി യാതൊരു കാര്യവുമില്ല. ഇപ്പോൾ ഞാൻ മറ്റെന്തോ ആയി പുനർജനിച്ചിരിക്കുന്നു, തിന്മയുടെ

ഒരു രൂപമായി.

മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി…. കൃത്യം ഒരു വർഷം ഞാൻ ഈ കോലത്തിൽ കിടന്നു, എന്റെ ശരീരത്തിൽ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ ഒരു ദിവസം എവിടെയോ അനക്കം കേട്ടു.

മണ്ണിനടിയിൽ, എന്റെ പെട്ടിക്ക് ചുറ്റുമുള്ള മണ്ണ് ഇളകാൻ തുടങ്ങി, ചെളിപോലെ ഇളകിമറിയുന്നു. ഞാൻ കൈകൾ ഉയർത്തി തള്ളിനോക്കി. പെട്ടിയുടെ മൂടി പതുക്കെ തുറക്കപ്പെട്ടു, ചുറ്റും മണ്ണ് അകത്തേക്ക് ഇടിഞ്ഞുവീണു.

ഞാൻ കിതച്ചുകൊണ്ട് മണ്ണിലേക്ക് മാന്താൻ തുടങ്ങി; ഏതുവിധേനയും പുറത്തുകടക്കാനുള്ള പരക്കംപാച്ചിൽ. ഒടുവിൽ ഞാൻ പുറത്തെത്തി. തലയിലേക്ക് മഴ പെയ്യുന്നുണ്ട്, തണുത്ത ഒരു രാത്രിയിലെ കാറ്റ് എന്റെ ചർമ്മത്തെ തലോടി.

ഒരു ശ്മശാനം… തലയ്ക്കൽ ഒരു ചെറിയ ബോർഡല്ലാതെ കല്ലുവെട്ടി വെച്ചതൊന്നുമില്ല. ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ ആർക്കും വേണ്ടാത്തവനായിരുന്നുവല്ലോ. അതിൽ എന്റെ പഴയ പേര് കൊത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ട്.

ശക്തിയെല്ലാം സംഭരിച്ച് ഞാൻ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങി, ഒടുവിൽ ഒരു വശത്തേക്ക് തളർന്നു വീണു. എന്റെ ശരീരത്തിലെ മുഴുവൻ ഊർജ്ജവും ചോർന്നുപോയതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

അനങ്ങാൻപോലും ശക്തിയില്ല… ഒരു വർഷം കൊണ്ട് ശേഖരിച്ച മുഴുവൻ ഊർജ്ജവും ഏതാനും മിനിറ്റുകൾക്കകം തീർന്നുപോയി. ശരീരത്തിലെ വെള്ളം വാർന്ന സ്യൂട്ടും ടൈയും നനച്ചുകൊണ്ട് മഴ ആഞ്ഞടിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ എന്താണെന്ന് എനിക്ക് പൂർണ്ണമായും മനസ്സിലായി.

സാങ്കേതികമായി ഞാൻ ‘ആൽഫ’ ആണ്, ഈ വർഗ്ഗത്തിലെ ഒന്നാമൻ… പക്ഷേ ദുർബലൻ. ഒരു ദയനീയ ജീവിക്ക് ചേർന്ന ദയനീയമായ പേര്…. ചെളിയിലൂടെ ഇഴയുമ്പോൾ, സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ ഭാരം പോലും താങ്ങാനാവാതെ ഞാൻ തണുത്തുറഞ്ഞ്, വലിഞ്ഞു മുറുകിയ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു.

എങ്കിലും സ്വതന്ത്രനാണ്. ഇനി എനിക്ക് മനുഷ്യരുടെ നിയമങ്ങൾ പാലിക്കേണ്ടതില്ല, സമൂഹത്തിന്റെയോ നാണക്കേടിന്റെയോ ഭയത്തിന്റെയോ ചങ്ങാത്തമില്ല. ഒരു യഥാർത്ഥ വില്ലനെപ്പോലെ