വലിയൊരു സ്ഥലം, ‘ഓപ്പൺ കോൺസെപ്റ്റ്’ ശൈലിയിലാണ് വീട് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇടതുവശത്തേക്ക് നോക്കിയാൽ ആ മുറി ഒരു വലിയ അടുക്കളയിലേക്ക് തുറക്കുന്നു; ഐലൻഡ് കൗണ്ടറും വിലകൂടിയ അടുക്കള ഉപകരണങ്ങളും അവിടെയുണ്ട്.
വലതുവശത്തേക്ക്, ആ മുറി കാർപെറ്റ് വിരിച്ച ഒരു ഗ്രാന്റ് ലിവിങ് റൂമിലേക്ക് താഴേക്ക് ഇറങ്ങുന്നു. വലിയ ലെതർ സോഫകളും വിലകൂടിയ ഫർണിച്ചറുകളും ടിവി യൂണിറ്റുമൊക്കെയുണ്ട്.
ലിവിങ് റൂമിൽ നിന്ന് നോക്കിയാൽ പുറകിലുള്ള ഇരുണ്ട മുറ്റത്തേക്ക് തുറക്കുന്ന വലിയ ഗ്ലാസ് ജനലുകളുള്ള ഒരു സൺറൂമും കാണാം, മുകളിലെ മേൽക്കൂരയിൽ നക്ഷത്രങ്ങളെ കാണാവുന്ന ഗ്ലാസ് പാളികളുമുണ്ട്.
എനിക്ക് പെട്ടെന്നുതന്നെ ഈ വീട് എന്റേതാണെന്ന തോന്നലുണ്ടായി.
സോഫകളിലും ഫർണിച്ചറുകളിലും ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം ഞാൻ പതുക്കെ നടന്നുനീങ്ങി. ഞാൻ ലിവിങ് റൂം പരിശോധിച്ചു, കുരിശുകളോ വെള്ളിയോ എവിടെയെങ്കിലും ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കി.
മനോഹരമായ ഒരു അടുപ്പും അതിനുമുകളിലെ തടിയുടെ സ്ലാബും. വിദ്യയും ഭർത്താവും അവരുടെ പുതിയ കുഞ്ഞുമൊത്തുള്ള മനോഹരമായ കുടുംബ ചിത്രങ്ങൾ അവിടെയുണ്ട്. ആവിയെന്നാണ് കുഞ്ഞിന്റെ പേര്.
അത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്കും തോന്നിപ്പോയി; ആ ചിത്രത്തിലുള്ളത് രാഹുലിന് പകരം ഞാനായിരുന്നെങ്കിൽ, ഈ കുഞ്ഞ് എന്റെ സ്വന്തം മകനായിരുന്നെങ്കിൽ, വിദ്യ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യയായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ വെറുതെ ആഗ്രഹിച്ചുപോയി.
ഞാൻ വീണ്ടും ഗോവണിപ്പടികൾക്കരികെ ചെന്ന് ചുവട്ടിൽ നിന്ന് മുകളിലേക്ക് നോക്കി. മനോഹരമായ കൈവരികളും മുകളിലെ ബാലക്കണിയും കാണാം. കയ്യിൽ ഇപ്പോഴും ഒരു റോൾ കറുത്ത ടാപ്പുമായി ഞാൻ പതുക്കെ മുകളിലേക്ക് കയറി.
വീട് മുഴുവൻ ഇരുട്ടാണ്, എങ്കിലും സാധാരണ വെളിച്ചത്തിൽ കാണുന്നതിനേക്കാൾ വ്യക്തമായി എനിക്ക് കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്. മുകളിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ
ചുമരുകളിൽ മനോഹരമായ ചിത്രങ്ങളും അലങ്കാര വസ്തുക്കളും കാണാം;
വിദ്യയുടെയും രാഹുലിന്റെയും കുഞ്ഞ് ആവിയുടെയും ചിത്രങ്ങൾ അതിലുണ്ട്.
ഞാൻ മുകളിലെ ലാൻഡിങ്ങിൽ എത്തി. ചുറ്റും മരണനിശബ്ദം. എന്റെ മുന്നിൽ അതിഥികൾക്കായി ഉപയോഗിക്കാത്ത ഒരു ഗസ്റ്റ് ബാത്റൂം ഉണ്ട്. ഞാൻ തലനീട്ടി അകത്തേക്ക് നോക്കി.
വൻ സമ്പന്നത തുളുമ്പിനിൽക്കുന്ന ആ മുറി കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ഇവിടെത്തെയെന്നെന്നേക്കുമായി താമസിക്കാൻ തോന്നിപ്പിച്ചു. ഞാൻ വാഷ്ബേസിന് മുകളിലെ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി. അതിൽ എന്റെ രൂപം കാണാനില്ല, ഒരു പ്രതിഫലനവുമില്ല.
അല്പം ഭയത്തോടെ ഞാൻ ബാത്റൂമിൽ നിന്ന് പിന്നോട്ടുനടന്നു. ഇക്കാലയളവിൽ ഇതിലും വിചിത്രമായ പലതും എനിക്ക് സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ.
എന്റെ ഇടത്തും വലത്തും ഇടനാഴികൾ നീണ്ടുകിടക്കുന്നു. ഇടത്തേക്ക് കുറേ വാതിലുകളുണ്ട്, അതിൽ ഒടുവിലത്തെ വാതിൽ തുറന്നുകിടക്കുന്നു – അത് കുട്ടികളുടെ മുറിയാണ്.
ഞാൻ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് നോക്കി. അവിടെയുണ്ട് കുഞ്ഞ് ആവി. വിദ്യയുടെ മകൻ. അവൻ കാണാൻ സുന്ദരനാണ്. എനിക്ക് ബോധം തെളിഞ്ഞതിനുശേഷം ആളുകളെ ഭക്ഷണമായി മാത്രം കണ്ടിരുന്ന എനിക്ക് ഇതുവരെ യാതൊരു വികാരവും സഹതാപവും തോന്നിയിരുന്നില്ല.
എന്നാൽ ഇപ്പോൾ… ഈ കുഞ്ഞ് എനിക്ക് പ്രത്യേകതയുള്ളവനാണ്. അവൻ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടവനാണ്, എങ്കിലും എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് എനിക്ക് കൃത്യമായി അറിയാൻ കഴിയില്ല. അവന്റെ തൊട്ടിലിനരിൽ നിന്ന് ഉറങ്ങുന്ന അവനെ നോക്കിക്കൊണ്ട് നിന്നപ്പോൾ എനിക്ക് അവനെ സംരക്ഷിക്കണമെന്ന് തോന്നി.
ഞാൻ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ വാതിൽ അടച്ച് അവിടെനിന്നും ഇറങ്ങി.
ഞാൻ ഇടനാഴിയിലെ അടച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്ന വാതിലുകൾ ഓരോന്നായി പരിശോധിച്ചു. ഒരു ഗസ്റ്റ് ബെഡ്റൂം, ഒരു അലമാര. ഞാൻ വന്ന വഴിയിലൂടെ തന്നെ തിരികെ ബാത്റൂമിന്റെയും പടികളുടെയും അരികിലേക്ക് നടന്നു.
അവിടെ ഒരു സ്റ്റോർ റൂം,
പിന്നെ ഒരു ഓഫീസ് മുറി. ഞാൻ പരവതാനി വിരിച്ച തറയിലൂടെ നിശബ്ദമായി നടന്നു. ഒടുവിൽ ഒരു ലോണ്ട്രി റൂം കണ്ടെത്തി ഞാൻ അകത്തേക്ക് കയറി.