മകൻ്റെ കൂട്ടുകാരൻ റിൻഷി

പ്രിയ വായനക്കാരെ, എൻ്റെ മകൻ അപ്പുവിൻ്റെ കൂട്ടുകാരനുമൊത്ത് ഒരു വൈകാരിക സാഹചര്യത്തിൽ ഉണ്ടായ ശാരീരിക ബന്ധത്തെ കുറിച്ചാണ് ഞാൻ നിങ്ങളുമായി പങ്കുവെക്കുന്നത്.

എൻ്റെ പേര് ലക്ഷ്മി എനിക്ക് 46 വയസ്സുണ്ട്. ഭർത്താവ് ശ്രീധരൻ, 55 വയസ്സ്. അദ്ദേഹത്തിന് നാട്ടിലും വിദേശത്തും ഒക്കെ ആയി ബിസിനസ്സാണ്. രണ്ടു മക്കൾ അർജുനും, ലക്ഷ്മനും. ഇളയ മകൻ ലക്ഷ്മൺ സിറ്റര്‍ലാന്റിൽ പഠിക്കുകയാണ്. മൂത്തമകൻ അർജുൻ കഴിഞ്ഞവർഷം ഒരു ആക്സിഡന്റിൽ പെട്ട് മരണപ്പെട്ടു പോയി.

വളരെ സന്തോഷകരമായി ജീവിച്ചിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിൽ അർജുൻ്റെ പെട്ടെന്നുള്ള മരണം ഞങ്ങളെ ഏറെ തളർത്തിയിരുന്നു. ഇപ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിൽ ആ പഴയ സന്തോഷം തിരിച്ചു വന്നിട്ടില്ല. അവൻ്റെ മരണശേഷം ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പഴയ ഒത്തുകൂടൽ തന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടു. ചേട്ടൻ ബിസിനസ് കാര്യങ്ങളിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ച് പലയിടത്തും യാത്രകളിൽ മാത്രമായി. ലക്ഷ്മൺ സ്വിറ്റ്സർലൻഡിലും പോയതോടെ ഞാൻ ഈ വലിയ വീട്ടിൽ ഏറെ ഒറ്റപ്പെട്ടു പോയി. ഞങ്ങൾക്ക് മൂന്നു പേർക്കും ഇടയിൽ സംസാരം തന്നെ വളരെ അപൂർവമായി മാത്രം സംഭവിക്കുന്ന കാര്യമായി മാറി. മൂന്നുപേരും മൂന്നു സ്ഥലങ്ങളിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടതുപോലെ. മറ്റു കുടുംബക്കാരുമായി പോലും ഞങ്ങൾ കൂടുതൽ സമ്പർക്കത്തിൽ അല്ലാതായി. എൻ്റെ ദിവസങ്ങൾ വളരെ വിരസമായിരുന്നു.

അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം രാവിലെ ഏറെക്കുറെ ഒരു 11 മണിയൊക്കെ ആയിക്കാണും. ഞാൻ പതിവുപോലെ വീട്ടിലെ എൻ്റെ ചെറിയ ജോലികളിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് വീടിൻ്റെ ഗേറ്റിനു മുന്നിൽ ഒരു കാറിൻ്റെ നിർത്താതെയുള്ള ഹോൺ ശബ്ദം ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്. പൊതുവേ ഇങ്ങോട്ടേക്ക് അങ്ങനെ ആരും വരാനില്ലാത്തതാണ്. ചേട്ടൻ വരുമ്പോൾ മുൻകൂട്ടി വിളിച്ചു പറയാറുള്ളതാണ്. ചിലപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് തീരുമാനിച്ചു വന്നതായിരിക്കും.

ചേട്ടൻ ആയിരിക്കും എന്ന് കരുതി ഞാൻ മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി ഗേറ്റ് തുറന്നു. പക്ഷേ അത് ചേട്ടൻ്റെ കറായിരുന്നില്ല, എനിക്ക് മുമ്പ് കണ്ടു പരിചയം ഇല്ലാത്ത ആ കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങാതെ പവർ വിൻഡോ തുറന്നു ഒരു മുഖം എന്നെ എത്തിനോക്കി. “റിൻഷി”, (21 വയസ്സ്) അപ്പുവിൻ്റെ കുട്ടിക്കാലം തൊട്ടേയുള്ള ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ട് ആണ്. ഞാൻ അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഗേറ്റ് തുറന്നു.

കാർ ഗേറ്റ് കടന്ന് വീടിൻ്റെ പോർച്ചിൽ പോയി പാർക്ക് ചെയ്തു. ഞാൻ ഗേറ്റ് അടച്ച് തിരിഞ്ഞു നടന്നു. കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ച അവൻ്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് അപ്പുവിനെ ഓർമ്മ വന്നു. അപ്പുവിനെ കുറിച്ചു ഓർത്തപ്പോൾ സങ്കടം വന്ന് എൻ്റെ കണ്ണുനിറഞ്ഞു. അത് കണ്ടിട്ടാവണം എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചിരുന്ന അവൻ്റെ മുഖത്തും നിന്നും ആ ചിരി മാഞ്ഞു പോയി. സാധാരണ തമ്മിൽ കാണുമ്പോൾ കളി തമാശകൾ പറഞ്ഞു ഞങ്ങൾ ഒരുപാട് സംസാരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പുവിനെ പോലെ തന്നെ റിൻഷിയും എനിക്ക് മകനെ പോലെ തന്നെയായിരുന്നു. അപ്പു മരിക്കുന്ന സമയത്ത് റിൻഷി നാട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അപ്പു മരിക്കുന്നതിനും രണ്ടു മാസം മുന്നേ ആയിരുന്നു അവൻ കാനഡയിലേക്ക് പോയിരുന്നത്. അപ്പുവും അവൻ്റെ അടുത്തേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അതിനിടയിലാണ് അപ്പുവിൻ്റെ വിയോഗം. അതുകഴിഞ്ഞ് ഇപ്പോളാണ് റിൻഷി നാട്ടിൽ വന്നത്. അപ്പു മരിക്കുന്ന സമയത്ത് അവനു വരാൻ സാധിച്ചിരുന്നില്ല. ഞങ്ങൾ പരസ്പരം നോക്കി എന്നല്ലാതെ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. എൻ്റെ കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും നിറഞ്ഞിരുന്നു ഞാൻ അകത്തേക്ക് കയറി, പിന്നാലെ റിൻഷിയും.

ഹാളിലെ U ഷേപ്പിൽ സെറ്റ് ചെയ്തിരുന്ന സോഫയിൽ ഞാൻ റിൻഷിക്ക് അഭിമുഖമായി ഇരുന്നു. കുറച്ചുനേരം ഞങ്ങൾ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. അപ്പുവിനെ കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത ഞങ്ങളെ മൗനത്തിൽ ആക്കി .

ഞങ്ങൾക്കിടയിലെ ആ മൗനത്തിന് ഞാൻ തന്നെ വിരാമമിട്ടു.