അരുണിമ – 4

[ Tom27 ]

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

---

അരുണിമ – ഭാഗം 4

നിഖിൽ അവിടെത്തന്നെ അനങ്ങാതെ നിന്നു.

അവന്റെ കണ്ണുകൾ അരുണിമയിൽ നിന്ന് മാറിയില്ല. മാറണമെന്ന് അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു; പക്ഷേ അവന്റെ ദൃഷ്ടി അവളിൽ തന്നെ കുടുങ്ങിക്കിടന്നു. ഒരിക്കൽ തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായിരുന്ന അവൾ ഇപ്പോൾ മറ്റൊരാളുടെ അരികിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

അതും, അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്ന ആ പരിചിതമായ സന്തോഷം താൻ നേരിട്ട് കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കെ.

ആ കാഴ്ച നെഞ്ചിൽ കുത്തിയിറങ്ങിയ വേദനപോലെ തോന്നി.

പക്ഷേ വേദന മാത്രം ആയിരുന്നില്ല അവന്റെ ഉള്ളിൽ.

അവളെ ടോണിയിൽ നിന്ന് അകറ്റിനിർത്തണം എന്നൊരു ചിന്ത ഒരു നിമിഷം അവന്റെ മനസ്സിൽ ഉയർന്നു. അവളെ വിളിച്ച് തന്റെ അവകാശം ഓർമ്മിപ്പിക്കണം എന്നും തോന്നി.

അവന്റെ വിരലുകൾ അറിയാതെ മുറുകി; താടിയെല്ല് വലിഞ്ഞു. എന്നാൽ അതേ നിമിഷം മറ്റൊരു ശബ്ദം അവനെ തടഞ്ഞു.

അവൾക്ക് ശരിക്കും സന്തോഷം നൽകുന്നത് എന്താണ്?

ആ ചോദ്യം അവന്റെ ഉള്ളിൽ പതിഞ്ഞപ്പോൾ, കോപം പതുക്കെ ക്ഷീണമായി മാറി. അവളെ പിടിച്ചുനിർത്താനുള്ള ആഗ്രഹം, അവളെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ഭയം, അവളുടെ സന്തോഷം തനിക്കൊപ്പം മാത്രമേ സാധ്യമാകൂ എന്ന പഴയ വിശ്വാസം എല്ലാം തമ്മിൽ കൂട്ടിയിടിച്ചു.

“എനിക്ക് ശരിക്കും എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്…?”

നിഖിൽ മനസ്സിൽ ചോദിച്ചു.

ഒരിക്കൽ അരുണിമയെ മറ്റൊരാൾ നോക്കുന്നതുപോലും സഹിക്കാനാകാത്തവനായിരുന്നു താൻ. അവൾ തന്റെ ഭാര്യയാണെന്നതിലുപരി, തന്റെ പ്രണയമായിരുന്നു. അവളുടെ ചിരി, അവളുടെ ശബ്ദം, അവൾ തനിക്കായി കാത്തുനിൽക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷവും അവയെല്ലാം തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഉറപ്പുകളായിരുന്നു.

പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ആ ഉറപ്പുകൾ ഒന്നൊന്നായി കൈവിട്ടുപോകുകയായിരുന്നു.

അവൾ ടോണിയുടെ അരികിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ മുഖത്ത് താൻ ഏറെക്കാലമായി

കാണാതെ പോയ ഒരു സ്വാഭാവികത ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ സന്തോഷം താൻ നൽകിയതല്ലെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവനെ തകർത്തു.

അതേസമയം, അവൾ സന്തോഷവതിയാണെന്ന സത്യം അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിചിത്രമായ ആശ്വാസവും നിറച്ചു.

അവളെ നഷ്ടപ്പെടുന്നതിന്റെ വേദനയും, അവൾ സന്തോഷവതിയാണെന്ന ആശ്വാസവും ഒരേ സമയം അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നത് അവന് സഹിക്കാനാകാത്ത ആശയക്കുഴപ്പമായി.

പെട്ടെന്ന് സ്ഥലകാല ബോധം വന്ന അരുണിമ പെട്ടെന്ന് ടോണിയിൽ നിന്ന് അൽപ്പം മാറി.

അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിഖിലിന്റെ കണ്ണുകളുമായി കൂട്ടിമുട്ടി.

ഒരു നിമിഷം അവൾ ഞെട്ടി. അവളുടെ മുഖത്ത് കുറ്റബോധവും ഭയവും ഒരുമിച്ച് തെളിഞ്ഞു. നിഖിലിന്റെ കണ്ണുകളിൽ താൻ കാണുമെന്ന് കരുതിയിരുന്ന കോപം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

പകരം, അവൾക്ക് വായിച്ചെടുക്കാനാകാത്തത്ര ആഴമുള്ള ഒരു ക്ഷീണം മാത്രമായിരുന്നു.

“നിഖിൽ…”

അവൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു.

ആ വിളി കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. അവൾ ഇന്നും തന്റെ പേര് അതേ പരിചിതമായ സ്വരത്തിൽ വിളിക്കുന്നു. പക്ഷേ ആ പരിചയം ഇനി അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചില്ല; മറിച്ച്, നഷ്ടപ്പെടാനിരിക്കുന്നതിന്റെ ഓർമ്മയായി അത് മാറി.

നിഖിൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അവൻ വെറുതെ അവളെ നോക്കി. അവളുടെ മുഖം മനസ്സിൽ പതിപ്പിച്ചുവെക്കണമെന്നൊരു വിചിത്രമായ ആഗ്രഹം അവനുണ്ടായി—ഇനി ഒരിക്കൽ പോലും അവളെ ഇത്ര അടുത്ത് കാണാൻ കഴിയില്ലെന്ന ഭയത്തോടെ.

അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ചുണ്ടുകളിലേക്കും, പിന്നെ വീണ്ടും കണ്ണുകളിലേക്കും നീങ്ങി. ആ ചെറിയ ചലനത്തിൽ പോലും അവന്റെ പഴയ അവകാശബോധവും ഇപ്പോഴത്തെ പിന്മാറ്റവും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം തെളിഞ്ഞിരുന്നു.

“നീ… എല്ലാം കണ്ടോ?”

അരുണിമയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.

നിഖിൽ പതുക്കെ തലകുനിച്ചു.

“കണ്ടു.”

ആ

ഒരൊറ്റ വാക്ക് അവളുടെ നെഞ്ചിൽ ഭാരമായി വീണു. എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ വലിയ ഭാരമായിരുന്നു അത് നിഖിലിന്റെ സ്വന്തം നെഞ്ചിൽ. ആ വാക്ക് പറയുമ്പോൾ അവൻ തന്റെ ഉള്ളിലെ അവസാന പ്രതീക്ഷയെയും സമ്മതിച്ചുപോലെ തോന്നി.

“ഞാൻ…”