മഴയോർമ്മ – 1
[ OLIVER DUST ]
ആദ്യ മഴ
മൂന്നാറിൽ അന്ന് രാത്രി നിർത്താതെ മഴയായിരുന്നു.
ടാക്സിക്കാരൻ ബാഗ് ഇറക്കി വെച്ച് “ശരി സാറേ” എന്നും പറഞ്ഞ് വണ്ടി തിരിച്ചു. അർജുൻ ഗേറ്റിനു മുന്നിൽ നനഞ്ഞൊലിച്ച് നിന്നു. നാല് വർഷം കഴിഞ്ഞാണ് ഈ വീട് കാണുന്നത്. ഗേറ്റിൽ തുരുമ്പ്, മുറ്റത്ത് നിറയെ കരിയില, അച്ഛൻ നട്ട റോസാച്ചെടികൾ കാടായി. എന്നാലും വീട് അതേ വീട് തന്നെ.
താഴത്തെ ജനലിൽ ഒരു മഞ്ഞ വെളിച്ചം കത്തുന്നുണ്ട്.
“ഇതെന്താ, വീട് പൂട്ടിക്കിടക്കുകയാണെന്നല്ലേ വക്കീൽ പറഞ്ഞത്?” അവൻ തന്നോട് തന്നെ പറഞ്ഞു.
ബെല്ലടിക്കാൻ കൈ പൊക്കുമ്പോഴേക്കും വാതിൽ തുറന്നു.
“ആരാ അവിടെ?”
ഒരു പെൺകുട്ടി. കയ്യിൽ ഒരു കട്ടിയുള്ള പുസ്തകം, അതും ഒരു വടി പോലെ ഓങ്ങിപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. അഴിഞ്ഞുതുടങ്ങിയ മുടിക്കെട്ട്, ഒരു നീല ഷാൾ, കണ്ണിൽ പേടിയും ധൈര്യവും കലർന്ന ഒരു നോട്ടം.
“ഞാൻ അർജുൻ. ഇത് എന്റെ വീടാ.”
അവൾ അവനെ തലമുതൽ കാൽ വരെ നോക്കി. പിന്നെ ചുമരിലെ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി, വീണ്ടും അവനെ നോക്കി. “ഓ… സാറിന്റെ മോനാ. കേറി വാ, ആകെ നനഞ്ഞല്ലോ.”
അകത്ത് കേറിയപ്പോൾ അവൻ ഒന്ന് അമ്പരന്നു. ഹാൾ മുഴുവൻ പുസ്തകങ്ങൾ. ജനലരികിൽ കുഞ്ഞുകുഞ്ഞു മരമേശകൾ, ഓരോന്നിലും ഓരോ വിളക്ക്. മൂലയ്ക്ക് ഒരു കോഫി മെഷീൻ. ബോർഡിൽ ചോക്ക് കൊണ്ടെഴുതിയിരിക്കുന്നു: “ഇന്നത്തെ ചായ: ഇഞ്ചി, ഏലക്ക.”
“ഇതെന്താ ഇവിടെ…”
“കഫേയാ,” അവൾ ഒരു തോർത്ത് എറിഞ്ഞുകൊടുത്തു. “ഞാൻ മീര. ഇവിടെ ഒരു ബുക്ക് കഫേ നടത്തുന്നുണ്ട്. ഏഴ് വർഷമായി. സാർ സമ്മതിച്ചതാ. ഒരു രൂപ വാടക പോലും വാങ്ങീട്ടില്ല, കേട്ടോ.
ഇപ്പഴേ പറഞ്ഞേക്കാം.”
“അച്ഛൻ ഇതൊന്നും എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ.”
“അതിപ്പോ അച്ഛൻ പലതും പറയില്ല,” മീര ചിരിച്ചു. “പക്ഷേ നിങ്ങളെപ്പറ്റി ദിവസവും പറയും. ഫോണിൽ ഫോട്ടോ എടുത്ത് കാണിക്കും. ‘ഇതെന്റെ മോനാ, ദുബായിലാ’ എന്ന് വരുന്നവരോടൊക്കെ. ഞങ്ങൾക്ക് മടുത്തു കേട്ട് കേട്ട്.”
അർജുന് ചിരി വന്നു, ഒപ്പം തൊണ്ടയിൽ ഒരു ചെറിയ കനവും. അച്ഛൻ ഇങ്ങനെ പറയുമായിരുന്നോ? തന്നോടൊന്നും ഒരിക്കലും പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ.
“അവിടെ ഇരിക്ക്. ഞാൻ ഒരു ചായ ഇടാം. ഇല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ ഇവിടെ നിന്ന് ഐസ് ആയിപ്പോകും.”
മീര അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ആവി പറക്കുന്ന ചായയുമായി വന്നു. “ഇഞ്ചിയും ഏലക്കയും ഉണ്ട്. മധുരം കുറവാ. പറ്റില്ലെങ്കിൽ പറയണം.”
കപ്പ് വാങ്ങുമ്പോൾ അവരുടെ വിരലുകൾ തമ്മിൽ തൊട്ടു. ഒരു നിമിഷം മാത്രം. പക്ഷേ അവൾ പെട്ടെന്ന് കൈ വലിച്ചു. എന്നിട്ട് ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ മേശ തുടയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. തുടച്ചു കഴിഞ്ഞ മേശ വീണ്ടും തുടയ്ക്കുന്നത് അർജുൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൻ ചായ ഊതിക്കുടിക്കുന്ന ഭാവത്തിൽ ചിരി ഒളിപ്പിച്ചു.
ചായ കുടിച്ചപ്പോൾ അവൻ ഒന്ന് നിന്നു. “ഇതിന്റെ രുചി… എന്റെ അമ്മ ഉണ്ടാക്കുന്നത് പോലെ.”
“സാർ പഠിപ്പിച്ചതാ. ഏലക്ക ചതയ്ക്കണം, പൊടിക്കരുതെന്ന്. ‘എന്റെ ഭാര്യ അങ്ങനാ ചെയ്തിരുന്നത്’ എന്ന് എപ്പോഴും പറയും.” മീര കുറച്ച് നേരം അവനെ നോക്കി. “ആദ്യം ഞാൻ വിചാരിച്ചു ഏതോ പഴയ പ്രേമമായിരിക്കുമെന്ന്. പിന്നെയാ മനസ്സിലായത് ഭാര്യയെപ്പറ്റിയാണെന്ന്. എന്തൊരു മനുഷ്യൻ.”
അർജുൻ ചിരിച്ചു. കണ്ണ് ചെറുതായി നനഞ്ഞു. പക്ഷേ അത് സങ്കടം ആയിരുന്നില്ല. ഒരുപാട് കാലമായി ഉള്ളിൽ ഉറച്ചിരുന്ന എന്തോ ഒന്ന് ഒന്ന് ഇളകിയതാണ്.
“ഞാൻ ഒരാഴ്ചയേ
ഉണ്ടാകൂ,” അവൻ പറഞ്ഞു. “വീട് വിൽക്കാനാ വന്നത്.”
മീരയുടെ മുഖം ഒന്ന് മാറി. പക്ഷേ അവൾ വേഗം ചിരി വരുത്തി. “ഒരാഴ്ച ഒരുപാട് സമയമാ, മാഷേ. ഈ വീട്ടിൽ ഒരാഴ്ച നിന്നാൽ ആർക്കായാലും മനസ്സ് മാറും.”
“എനിക്ക് മാറില്ല.”
“നമുക്ക് കാണാം,” അവൾ പുരികം പൊക്കി. “പന്തയം?”
“എന്ത് പന്തയം?”
“ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞും നിങ്ങൾ വീട് വിൽക്കാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചാൽ, ഞാൻ ഇറങ്ങിത്തരാം. പക്ഷേ മനസ്സ് മാറിയാൽ…”
“മാറിയാൽ?”
“അപ്പോൾ പറയാം.” അവൾ ചിരിച്ചു. ഇത്തവണ ശരിക്കും ചിരിച്ചു. ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ അർജുന് തോന്നി, ഈ പന്തയം തോറ്റാലും അത്ര നഷ്ടമില്ലെന്ന്.